رمان پل های شکسته پارت ۲

فصل ششم:

امین سیب رو از کف دستم گحرکت کرد و توی کیفش گذاشت. رو به سهراب گفتم:

– من فقط یه سر برم مدرسه، برمی گردم خودم تا بیمارستان می برمت.

سهراب با کلافگی گفت:

– مژده خفه ام کردی! مگه من بچه ام که اینقدر نگرانی؟ نمی خوام از شهر بیرون برم که! خودم میرم بیمارستان و کارهامو می کنم.

با اخم اضافه کردم:

– سهراب یه بار هم که شده لج نکن. خودم قلبم می خواد باهات بیام.

امین با تخسی به سهراب اضافه کرد:

– حرف گوش کن دیگه!

من و سهراب هر دو با تعجب نگاهش کردیم و امین با ابروهای درهم و به‌شدت جدی اضافه کرد:

– زود برگرد.

و با بی میلی تمام جمله اش رو ادامه داد:

– مامان دوسِت داره.

تبسم کم جونی روی لب سهراب نشست و گفت:

– تو چی؟ تو دوست داری برگردم؟

امین کمی جلو راهی شد و کف دستش رو دراز کرد و گفت:

– دوست دارم خوب شی.

اشک مشاهده کردم رو تار کرد. سهراب کف دست امین رو گراهی شد و به سمت خودش کشید و پیشونی امین رو بوسید و گفت:

– تا وقتی برگردم مراقب مولینت باش. حالا تو مرد خونه ای.

امین که معلوم بود کلی با این جمله حال کرده بادی به غبغب انداخت و بیان کرد:

– خیالت تخت.

و بعد از خداحافظی به سمت در راهی شد. نفس عمیقی گحرکت کردم و بار دیگر با جدیت رو به سهراب گفتم:

– می مونی تا برگردم.

هممسیر با بغض تبسم زد و به ساکتی پلک زد. از خونه خارج شدم و بعد از اینکه امین رو سوار سرویس مدرسه اش کردم سوار ماشین شدم و به سمت مدرسه راهی شدم. قرار بود ساعت ده سهراب رو به بیمارستان شهید … ببرم تا پرونده ی پزشکی تشکیل بده. بنا به درمیل داشت خودش تا پایان دوره ی شیمی درمانی به مشاهده کردنش نمی راهی شدیم. و چقدر از همین لحظه مشتاق دیدارش بودم! ساعت نه از مدرسه بیرون زدم و به سمت خونه راهی شدم و وقتی در رو باز کردم اامان چیزی که نظرم رو جلب کرد پاکت نامه ای بود که به آینه ی کنار در چسبیده بود.

نامه رو برداشتم و با نا امیدی صوت زدم:

– سهراب؟

ولی جوابی نیومد. بی معطلی نامه رو باز کردم:

– « سلام. می دونم بی معحرکت کردیم رو با این بی خبر راهی شدنم تکمیل کردم. اگر خوب شدم که بر می گردم، اگر نیومدم یا مُرده ام برگشت، برای گذران زندگیت تا وقتی که به مرد دیگه ای اعتماد کنی دست به مهریه ات نزن. وصیت نامه ام رو به صورت محضری تنظیم کردم و مادرم هم در جریانه، خرج حیاتت رو همون مغازه ی عکاسی و آتلیه در میاره. تا وقتی نیاز پیدا نکردی از حقوقت خرج نکن. می دونم توی این نامه جای این حرفا نیست ولی تو همیشه طوری حرکت کردار کردی که نتونم در مورد بعد از مرگم راحت حرف بزنم. هیچ وقت از امین متنفر نبودم. مواظب خودتون باشین.»

نامه رو با حرص توی کیفم جا دادم و مجدداً از خونه خارج شدم و یه راست به سمت بیمارستان رفتم. و وقتی به بیمارستان رسیدم و در مورد بخش شیمی درمانیش پرس و جو کردم تازه متوجه شدم چقدر ساده لوحم! چرا که اون مرکز ساعت کاریش پاره وقت بود! و سهراب اصلا به این بیمارستان نیومده بود. بلافاصله با سحر (خواهر سهراب) تماس گحرکت کردم و ماجرا رو با گریه تعریف کردم و بعد دنبالش رفتم و با هم اول به عکاسی و بعد به آتلیه راهی شدیم. باید با سهراب حرف می زدم. این که نمی دونستم چی توی ذهنش می گذره داشت منو از بین می برد.

به مطب دکترش راهی شدیم و منشی که وضعیت ما رو دید بین بیمارها ما رو فرستاد داخل. و دکتر در کمال ناباوری گفت:

– ایشون بسیار وقت پیش باید شیمی درمانی رو شروع می کرد! مدتی هم هست که دیگه مراجعه نکرده. اون موقع که بهش اظهار کرده بودم امیدی برای درمان بود اما الان چیزی نمی دونم!

وقتی از مطب بیرون اومدیم بی اراده هر دو با صوتی کشیده گریه می کردیم و بعد از ساعتی که به خودمون مسلط شدیم شروع کردیم به گشتن خونه ی دوستاش و هممدت هم با موبایل خاموشش تماس می گراهی شدیم … و ساعت دوازده شب خسته و درمونده سحر رو به خونه اش رسوندم و خودم هم به خونه حرکت کردم و امین رو از همسایه تحویل گحرکت کردم و وارد خونه شدیم. همین که در رو بستم انگار در و دیوار خونه به زبون اومدن و داد زدن:

– سهرابی که راهی شده … دیگه بر نمی گرده.

***

فصل هفتم:

دکمه ی دربازکن رو زدم و در واحد رو هم باز گذاشتم و چند قدم عقب تر توقف کردم. استرسی که در طول این دو هفته کمرنگ شده بود مجدداً با اومدن نگار داشت خودش رو نشون می داد. دقایقی بعد در باز شد و نگار وارد خونه شد و لبخند قلبسوزانه ای تحویلم داد:

– خوبی مژده جون؟

نزدیکش شدم و با هم روبوسی کردیم و هممسیر هم به سمت هال حرکت کردیم. در حالی که نگاهش به گوشه و کنار خونه سرک می کشید اضافه کرد:

– امین نیست؟

روی مبل نشستیم و بیان کردم:

– مدرسه اس.

با غمگینی بیان کرد:

– خبری از سهراب نشد؟

لبهامو به داخل دهنم کشیدم و بیان کردم:

– نه … هر جا که به فکرمون می رسید گشتیم. به کلانتری ها و بیمارستان ها و …. پزشکی قانونی هم سپردیم.

پوزخند ناراحتی زدم و بیان کردم:

– ده بار دیگه هم شوهر کنم منو ول می کنن و میرن.

مشت بی حالی به بازوم زد و اظهار کرد:

– گمشو مژده این چه حرفیه؟

و با غمگینی اضافه کرد:

– شوهرهایی مثل فرامرز همون بهتر که بذارن و برن.

مشکوک نگاهش کردم و اظهار کردم:

– باز چی شده؟

کمی با حلقه اش بازی کرد و با من و من گفت:

– خونه ات رو … همونی که فرامرز داد … فروختی؟

ابروهام بالا حرکت کرد و بیان کردم:

– نگهش داشتم برای امین … چطور؟

لبش رو با زبونش تر کرد و بیان کرد:

– فرامرز اومده که ایران بمونه.

به پشتی مبل تکیه دادم و بیان کردم:

– از کف دست و دلبازیش پشیمون شده؟! اومده خونه رو پس بگیره! بهش بگو گوش دادیم بیان کردن مهریه رو کی داده و کی گرفته اما نشنیده بودیم که بدن و پس بگیرن.

کف دست هاشو بالا آورد و گفت:

– نه اشتباه نکن. نمی خواد همینجوری بگیره … می خواد برج بزنه. پدرش پارسال فوت کرده و حالا فرامرز برگشته تا با سرمایه ی زیادی که بهش ارث رسیده به حرفه ی برادرش رو بیاره.

بی اراده لبخند زدم و بیان کردم:

– پس آقا فربد زمین کم آورد چسبید به مهریه زن سابق برادرش!

تبسمی زد و بیان کرد:

– مرده شور قیافه ی فرامرزو ببره که آخر دوستی من و تو رو به هم می زنه.

از روی مبل قد بلند شدم و به سمت آشپزخونه راهی شدم و در همون حال گفتم:

– الان هفت ساله که اون خونه کف دست منه و دوسه سال هم هست که بسیار مشتری داره. همه ی ساختمون های اطرافش برج شدن و به قول خودشون اون خونه کسر شانه.

آوای نگار رو از هال می گوش دادم:

حرفش رو قطع کردم:

– چنین قصدی ندارم. اتفاقا تو فکرم بود که وقتی سهراب خوب شد یه فکری به حالش کنیم.

توی چهارچوب در قرار گراهی شد و گفت:

– فرامرز اظهار کرد بری قیمت بگیری، هر جا که قلبت می خواد. از بالا ترین قیمت هم بیشتر ازت می خره. دیگه چی از این بهتر!

پوزخندی زدم و لیوان های چای رو توی سینی قرار دادم و اضافه کردم:

– منِ ساده رو باش که چقدر استرس بی خودی داشتم!

و در حالی که با سینی به سمت هال می راهی شدم گفتم:

– بهش بگو اول باید سهراب برگرده … البته اگر از راهی شدن شوهرم خبر داره!

و از کنارش عبور کردم و سینی رو روی میز گذاشتم:

– نمی دونه که تو ازدواج کردی.

روی مبل قرار گرفتم و تعارف کردم که بشینه و هموقت گفتم:

– برای کسی که به خاطر کار برگشته و نگاهش توی خونه ی کلنگی مهریه ی منه، مگه فرقی هم می کنه؟

نفسش رو بیرون فرستاد و گفت:

– کی قرار بذارم همدیگه رو ببینین؟

خیلی جدی اضافه کردم:

– هیچ وقت نمی خوام ببینمش.

لبخند غمگینی روی لبش نشست:

– چقدر این جمله آشناست!

ذهنم راهی شد به ده سال قبل …

اتاق مطالعه ی خوابگاه … با گریه توی بغل نگار می اضافه کردم:

– ازش متنفرم نگار … جلوی اون همه پسر برگشت به من بیان کرد من فقط سرت شرط بسته بودم و علاقه ای در کار نیست … از فرامرز متنفرم نگار … هیچ وقت نمی خوام ببینمش.

دست نگار روی بازوم قرار گرفت و گفت:

– با فکر به اون روزگارها خودتو اذیت نکن مژده.

نفسم رو به صورت آه بیرون فرستادم و گفتم:

– کاش همون موقع به تصمیمم عمل می کردم و بار دیگر جذبش نمی شدم.

گلوش رو صاف کرد و گفت:

– اصلا گور بابای فرامرز! به مازیار بیان کردم ملیکا رو نگه داره می خوام ناهار رو با تو و امین باشم.

به روش تبسمی زدم و گفتم:

– خوب کاری می کنی عزیزم. چی دوست داری؟

***

فصل هشتم:

آخرین دسته ی سوالات رو از آقای سعیدی گحرکت کردم و داخل پاکت گذاشتم. فروزگاران آوام کرد:

مژده جون گوشیت داره زنگ می خوره.

رو به نصیریان (دفتر دار) بیان کردم:

– عزیزم فعلا عکس های آلبوم رو نچسبون.

و به سمت میزم حرکت کردم و موبایلم رو برداشتم. شماره ی موبایل مدیر مدرسه ی امین بود. یعنی این هفته ی آخری چه کاری باهام داشت؟ تند تماس رو برقرار کردم:

-بله؟

-سلام خانوم صمدی خوب هستین؟

از لحن خانوم رضایی حس بدی برداشت نمی شد، نفسم رو با آهستهش بیرون فرستادم و اضافه کردم:

-ممنونم. شما خوبین؟ اتفاقی افتاده؟

-قربان شما … والا اتفاق که نه!

یعنی استاد نگاه زدنم! روی صندلی نشستم و بیان کردم:

-امین …؟

-نه نه خانوم صمدی … امین خوبه. راستش یه آقایی اومدن اینجا می خوان امینو ببینن. طبق قوانین مدرسه فقط والدین و کسانی که اسمشون در پرونده قید شده اجازه ملاقات با دانش آموز رو دارن و ایشون … ایشون مدارک لازم رو هم به همجاده دارن اما من الان اومدم از دفتر بیرون. اظهار کردم به خودتون اطلاع بدم.

قلبم از حرکت ایستاده بود … حاضرم قسم بخورم که دلم از حرکت ایستاده بود وقتی اسمش رو زمزمه کردم:

-فرامرز آزاد؟

-بله، پدر امین.

مثل برق گرفته ها از روی صنقلبی قد بلند شدم و به سمت جالباسی حرکت کردم و کیفم رو برداشتم و در همون حال هم اظهار کردم:

-خانم رضایی خواهش می کنم نذارین امینو ببینه.

-اما ایشون این حقو دارن.

رو به فروزگاران بیان کردم:

-دارم میرم مدرسه امین.

-عزیزم می فهمم چی می گین. دارم میام اونجا، فقط یه کم معطلش کنین.

با مکث گفت:

-چی بگم! … باشه زود بیاین.

گوشی رو ته کیفم انداختم، سوییچ رو بیرون آوردم و به سمت ماشین حرکت کردم. کف دست هام یخ کرده بود و تا به مدرسه ی امین برسم چند بار نزدیک بود تصادف کنم. ماشین رو به بدترین شکل ممکن پارک کردم و با قدم های بلند به سمت در مدرسه دوییدم ولی یکی دو قدم مونده به در ایستادم و به پشت سرم خیره شدم … پورشه مرواریدی … توی یه خیابون قدیمی … یه شهر نه چندان بزرگ … اون هم درست جلوی یه دبستان دولتی، چندان با هم همخونی ندارن!

پوزخندم روی لبم قرار گرفت:

-می شناسمت فرامرز … هنوز هم دوست داری توی چشم باشی.

نفس عمیقی گراهی شدم و سعی کردم با اعتماد به نفس قدم بردارم. من این حالت رو یک بار دیگه هم تجربه کردم. ده سال پیش وقتی یه دانشجوی تازه وارد بودم به خاطر بزرگ شدن توی یه خانواده مذهبی و داشتن یه پدر سخت گیر نمی تونستم زیاد با غریبه ها گرم بگیرم … مخصوصا پسرها. بعد از گذشت دو ماه حتی به هم کلاسی هام سلام نمی کردم. متاسفانه یا خوشامگاهختانه چهره ی دلپذیری داشتم و …. الان هم اثراتی ازش مونده. همین ها باعث شد که فرامرز سر یه دختر چشم و گوش بسته که من باشم شرط ببنده تا منو به خونه اش ببره!

البته که موفق شد اما نه به اون بهونه ای که سرش شرط بسته بود … من … مژده صمدی خیلی سریع تر از اونچه که یه آدم عاقل بتونه تصور کنه قلببسته ی فرامرز شدم و اونروز هم بهش اعتماد کردم تا فقط از توی خونه موبایلش رو برداره تا به بقیه ی تفریحمون برسیم اما چی شد؟ درست همین که قدم به داخل خونه گذاشتم حدود ده- دوازده تا پسر شروع کردن به کف دست زدن و تشویق کردن فرامرز و فرامرز هم دست به سینه روبروم از حرکت ایستاد و اون دیالوگ مسخره رو بیان کرد. همون که من سرت شرط بسته بودم و هیچ علاقه ای در کار نبود.

در سالن اصلی رو باز کردم و یک بار دیگه نفس عمیق گراهی شدم. بعد از اون اتفاق دو هفته به دانشگاه نراهی شدم و وقتی به اصرار نگار برگشتم مثل امروزگار سعی داشتم قدم هامو آروم ولی قد بلند بردارم که هم مسیر کوتاه تر بشه و هم حول بودنم مشخص نشه و درست مثل همین امروزگار … مسیر بی نهایت طولانی بود.

چند ضربه ی کوتاه به در زدم و به محض شنیدن تعارف خانم رضایی وارد دفتر مدرسه شدم. برخلاف تصورم فرامرز اونجا نبود، تموم فیس و بادم یهو خوابید و قیافه ام عین ماتم زده ها شد اما قبل از اینکه حرفی بزنم خانم رضایی به سمتم اومد و با صوتی آرومی اظهار کرد:

-تو دفتر آقایونه. دیدم اینجا شلوغه گفتم اونجا منتظر بمونن.

دیده هامو برای ثانیه ای بستم تا حالم سر جاش بیاد.

-بمیرم الهی. هراسیدین؟

دیده هامو باز کردم و گفتم:

-امینو که ندیده؟

-کجا برم؟

با کف دست اتاق روبرو رو اشاره کرد و بعد با عذرخواهی به داخل دفتر برگشت. چند بار نفس عمیق کشیدم و مجدداً شونه هام رو صاف کردم و سینه ام رو جلو دادم و با اخم به سمت دفتر حرکت کردم و بعد از زدن چند ضربه بدون این که منتظر بمونم در رو به سمت جلو هل دادم. فرامرز و آقای خلیلی (معاون مدرسه) رو به روی هم جای گرفته بودن و چای می خوردند. سلام کردم، فرامرز اول گوشه چشم نگاهم کرد و جواب سلامم رو داد اما بعد از یک ثانیه چنان سرش رو به سمتم چرخوند که آوای گردنش رو من و آقای خلیلی هم متوجه شدیم و بعد صوتی آخ گفتن خودش در اومد.

خونسرد به صورتش نگاه کردم. عجیب بود اما واقعا خونسرد بودم. فرامرز همون شکلی بود که من فکر می کردم … یک جوون شیک پوش از فرنگ برگشته ی سی ساله … و همچنان خوش تیپ!

از روی مبل قد بلند شد و در حالی که با یک دستش گردنش رو ماساژ می داد نگاهش رو از سر تا پام گذروند و با تبسم ملایمی بیان کرد:

-خوبی؟

قدمی به عقب برداشتم و بیان کردم:

-میشه چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟

زبونش رو گوشه ی لبش قرار داد و بعد از یه نگاه عمیق و قلبخور بابت احتمالا ضایع شدنش جلوی آقای خلیلی، با جدیت بیان کرد:

-البته!

و رو به خلیلی اظهار کرد:

-خوشحال شدم جناب!

و باهاش کف دست داد و به سمت در اومد، من هم از خلیلی عذرخواهی و خداحافظی کردم و زودتر از فرامرز به سمت در سالن راهی شدم. تا وقتی از حیاط مدرسه خارج بشیم هیچ کدوم حرفی نزدیم. به محض اینکه به پیاده رو رسیدیم تمام رخ به سمتش برگشتم و گارد گرفتم:

-برای چی اومدی اینجا؟

ابروهاشو بالا فرستاد و گفت:

-اومدم پسرمو ببینم!

نالیدم:

-پسرت؟!!!!

مطمئن بودم رنگ پوستم الان از خشم به کبودی می زنه و فرامرز این وضعیت منو به خوبی یادشه، چون با ناراحتی به صورتم چشم دوخت و بعد از چند ثانیه اضافه کرد:

-خب … فکر نمی کنم خطایی کرده باشم!

به نگاه هاش زل زدم. حاضرم قسم بخورم که بهتر از خودم همه چیز رو به خاطر داره وگرنه چرا عینا همون دیالوگ رو باید استفاده کنه؟! اون هم درست با همون لحن! انگار متوجه شد که موفق شده منو به گذشته ها ببره، چون تبسم موفقیت آمیزی روی لبش نشست و اضافه کرد:

-و البته که مثل همون موقع حاضرم به خاطر خطای نکرده عذرخواهی هم بکنم!

ولی مطمئنا نمی دونست که من اون مژده ی تو سری خور نیستم … حداقل دیگه برای اون اینطور نیستم! با خشم دندون هامو به هم فشردم و اون ادامه داد:

نفسم رو با شدت از بینیم بیرون فرستادم و انگشت اشاره ام رو به نشونه ی تهمتوجه شد بالا آوردم:

-خوب توی گوشات فرو کن جناب آزاد!

نگاه هاش نامحسوس درشت شدن و به انگشتم و بعد به دیده هام زل زد، در حالی که صدام از خشم می لرزید ادامه دادم:

-امین توی این جهان از هر چیزی برام با ارزش تره، اما به جون خودش قسم می خورم که اگر قرار باشه جلوی تو بایستم … آتیشش می زنم و نمی ذارم ببینیش!

آوام بالاتر رفت:

-نمی ذارم نزدیکش بشی.

اخم کرد:

-این چه طرز حرف زدن مژده؟! من پدر…

جیغ زدم:

-نـــه! …

کمی بالا تنه اش رو عقب کشید، صدامو پایین تر آوردم و گفتم:

-پدر امین هفت سال قبل مرد … قبل از به جهان اومدنش …. از بچه ی من دور شو.

با اخم به صورتم زل زده بود، انگار دنبال اثراتی از مژده ی خودش می گشت!! با تاکید اظهار کردم:

-قسم خوردم … این کارو می کنم اگر به امین نزدیک بشی!

لبش رو با زبون تر کرد و بیان کرد:

-انگار بد موقعی مزاحم شدم!

با کف دست به ماشینش اشاره کرد و اظهار کرد:

-می خوای برسونمت تا جایی؟

حدسم بابت ماشینش درست بود. اخم هام به عمیق ترین حالت ممکن توی هم حرکت کرد. به زور لبخندش رو پنهون کرد و اظهار کرد:

-باشه …

و بدون حتی یک کلام به سمت ماشینش حرکت کرد و سوار شد و به‌شدت هم تند دور شد. حتی خداحافظی هم نکرد. تبسم افسردهی روی لبم جای گرفت:

-مغرور باکلاس عوضی!… راهو اشتباه اومدی فرامرز. مژده دیگه جذبت نمی شه که هر بار پسش زدی با شگرد تکراریت برگرده سمتت!

با قدم های شل و وا رفته به سمت ماشینم رفتم و پشت فرمون قرار گرفتم ولی روشنش نکردم. خودم رو توی آینه ی ماشین چشم دوختم. نگاهم گره خورد به چین های ریز دور نگاهم و پوزخند صداداری زدم:

-هه … پسرم!

ماشین رو روشن کردم و کولر رو زدم. هفت سال قبل که من روم نمی شد برگردم پیش خانواده ام و از بی کسی پناه بردم به داییم یادت بود که زنت همین پسرو حامله اس؟

با کف دست به فرمون ضربه زدم:

-لعنتی برای چی باهام ازدواج کردی؟

با بغض به در حیاط مدرسه زل زدم. حس می کردم به وضوح دارم حرف هایی که پدرم بهم زده بود رو می شنوم:

-آقت می کنم مژده … آق می کنم که این قدر خودسر شدی که به خاطر یه پسر غریبه تو روی من وامیستی. من این طور دختری تربیت کردم که ساک ببنده و به خاطر یه پسر نامحرم تو روی پدر و مادرش صوتشو قد بلند کنه؟

کیف پولم رو از توی کیف رو دوشیم درآوردم و بازش کردم و عکس سه در چهار بابا رو از داخلش بیرون آوردم و صورت سفیدش رو بوسیدم و زیر لب زمزمه کردم:

-آخرین باری که مشاهده کردمت روزگار عقدم با فرامرز بود … قلبم برات یه ذره شده. نمی خوای ته تغاریتو ببخشی؟

عکس رو به لبم چسبوندم و با آوای بلند گریه کردم. البته که خودم هم بی معراهی شد بودم … ولی نه! روم نمی شد که تو نگاه هاش نگاه کنم. من به خاطر همین فرامرز نامرد تو روی پدرم ایستادم و جلوی دومادها و عروساش سکه ی پولش کردم. یادمه بعد از دعوا با بابا و اینکه زد توی گوشم و اضافه کرد که از خونه اش برم توی پاگرد دوم جاده پله ی داخلی خونه از حرکت ایستادم و با صدای بلند اضافه کردم:

-آهای اهالی خونه … توسری خورای بدبختی که یه عمر شنیدین و خرد شدین و دم نزدین … من میرم. چراکه نمی تونم توی هوایی که آزادی توش نیست نفس بکشم … شما بمونین و ببینین که مژده چطور خوشبخت می شه.

و عجب خوشبخت شدم! خدا شاهده که چند بار تصمیم گرفتم به شهر و خونه ی پدریم برگردم و به پای پدرم بیفتم. بهش بگم خبر دارم که مامان با اجازه ی تو بهم زنگ می زنه و یکی دو بار بهم سر زده. می دونم که هوامو داری. بهش بگم اشتباه کردم. ولی هر بار به این نتیجه می رسیدم که به‌شدت باید پررو باشم که بعد از اون حرف ها و بی مهری ها بار دیگر ازش کمک بخوام و اون اجازه بده که دخترش باشم

ماشین رو به حرکت درآوردم و به مدرسه برگشتم. خدا رو شکر فروزگاران با متوجه شدن چشم های ورم کرده ام متوجه حال خرابم شد و چیزی نسؤال کرد. تا ظهر با حواسی پرت و اعصابی داغون کارهای مربوط به امتحانات رو ردیف کردیم و به محض خوردن زنگ از مدرسه خارج شدم و به سمت خونه راهی شدم و امین رو که طبق معمول زودتر رسیده بود برداشتم و با هم به خونه ی سحر راهی شدیم. اونقدر حالم خراب بود که نمی تونستم به خونه برم و باز جای خالی سهراب رو ببینم.

هر چند حال سحر از من خرابتر بود، با دیدنم مثل تمام این سه هفته ای که سهراب رفته بود بغضش ترکید و گریه سر داد. حس به‌شدت بدی رو تجربه می کردم. دقیقا معنی زیستن معلق رو می متوجه شدم. با خودم می اضافه کردم از این بدتر نمی شه و باز تهش به این نتیجه می رسیدم که از این بدتر مرگ سهراب و حرکت کردن امینه و خدارو شکر می کردم که هنوز به اون نقطه از بدبختی نرسیده بودم.

***

فصل نهم:

صوتی پخش ماشین رو کم کردم و به در مدرسه دیده دوختم و زیر لب غر زدم:

-خدا لعنتت کنه فرامرز … واسه ما بساط درست کردی آخر سال تحصیلی!

این یه هفته ی آخر رو از ترس حضور بار دیگر ی فرامرز خودم می اومدم دنبال امین، هر چند که حس می کردم فرامرز همون فرامرز قدیمه و هر چند وقت یه بار میاد و یه آتیشی میندازه به جونم و میره اما جانب احتیاط رو می گراهی شدم.

-سلام.

لبخندش یه وری شد و گفت:

-علیک سلام. خوبی؟

به در مدرسه نگاه کردم. چیزی به خوردن زنگ پایانی نمونده بود. بی حرف و جدی به صورتش زل زدم. چند ثانیه اجزای صورتم رو وارسی کرد و بعد ابروهاشو تو هم جمع کرد و اضافه کرد:

-بس کن مژده! نمی تونی منو از دیدن امین منع کنی!

یه ابروم به صورت خودکار بالا راهی شد و بیان کردم:

-اگر خونه رو بهت بفروشم بی خیال عشق پدر و فرزندیت می شی؟

جدی شد و بیان کرد:

-این دو موضوع چه ربطی به هم دارن؟

دست به سینه شدم و با پوزخندی اضافه کردم:

-مثل این که یادت حرکت کرده چند روزگار پیش چی اظهار کردی! بیان کردی تا موقعی که من تصمیمم رو بگیرم می خوای امین رو ببینی.

میل داشت حرفی بزنه ولی با جدیت ادامه دادم:

-هر چند به نگار گفته بودم تا برگشتن همسرم تصمیمی نمی گیر….

-همسرت؟!!!

قیافه اش شامگاهیه وزغ شده بود. نگاه هاش به گردترین حالت ممکن رسیده بود و دهنش نیمه باز. از فرامرزی که همیشگی ظاهر مغرور و شیکش رو حفظ می کرد چنین حالت بهت زده ای بعید بود. هم خنده ام گحرکت کرده بود هم از کف دست نگار عصبانی بودم که موضوع به این مهمی رو به فرامرز نگفته. گلومو صاف کردم و ادامه دادم:

-بله شوهرم، سهراب جاوید … در هر حال … من حاضرم خونه رو بهت بدم، قیمتش هم مهم نیست … اصلا به پولش احتیاجی ندارم! ( با لحن محکمی اضافه کردم) فقط دست از سر امین بردار.

صوتی زنگ مدرسه کشیده شد، فرامرز هنوز تو بهت بود. به در مدرسه نگاه کردم و اظهار کردم:

-بسیار خب برو. الان امین …

-نگارناضافه کرده بود ازدواج کردی!

به صورتش زل زدم، نمونه ی کامل یک آدم پنچر شده! باور نمی کنم فرامرز که هنوز احساسی بهم داشته باشی! لبم رو تر کردم و اضافه کردم:

-مگه برای تو فرقی می کنه؟

نفسش رو از بینیش بیرون فرستاد و خودش رو جمع و جور کرد و در حالی که به عقب قدم برمی داشت گفت:

-اصلا …

-مولین اون آقا گنده هه کی بود؟

سرم رو به سمت راستم چرخوندم و به صورت اخموی امین چشم دوختم که نگاهش به روبرو بود. رد نگاهش رو دنبال کردم … فرامرز پشت فرمون جای گرفته بود و به امین زل زده بود. «آقا گنده هه!!!» بی اراده جلوی مسیر دید فرامرز رو گراهی شدم و رو به امین اضافه کردم:

-بابای یکی از بچه ها … وایستا ببینم! به مولین سلام کردی؟

هنوز اخم داشت. نگاهم به فرو رفتگی زیراه اش جلب شد، عین بابای نامردش! اما امینِ من مرد بود؛ همین اخمی که از سر غیرت جای گرفته بین ابروهاش اینو می گه که پسرم مَرده. صورتم رو جلو بردم و بین ابروهاشو بوسیدم. بوسه ام رو با بوسیدن گونه ام جواب داد و گفت:

-سلام. خوشم نمیاد ازش، یه جوری نگات می کرد.

لبخندی به صورتش پاشیدم و ازش تمایل داشتم سوار بشه و در آخرین لحظات نگاه غضبناکی به فرامرز انداختم و بعد سوار ماشین شدم.

هنوز ماشین رو به حرکت در نیاورده بودم که موبایلم زنگ خورد. با متوجه شدن شماره ی عکاسی همه چیزو به کل فراموش کردم و بعد از اینکه تماس رو برقرار کردم بی اراده گفتم:

-جانم؟

-سلام خانم جاوید، مرجان هستم.

چشمامو برای ثانیه ای بستم و اتفاق تلخی که برای زندگیم افتاده بود رو به خاطر آوردم و با لحن شلی اظهار کردم:

-سلام. خوبی عزیزم؟ چه خبر؟

کمی من و من کرد و این باعث شد قلبم آشوب بشه بار دیگر جویا شدم:

-چیزی شده مرجان؟

-خانم جاوید خبر خوبی ندارم ….

انگار جونم از بدنم بیرون رفت، ماشین رو خاموش کردم و نالیدم:

-خبری از سهراب شده؟

-نه! راستش آتلیه … دچار سانحه شده، ایراد از سیم کشی ساختمون بوده، خونه ی طبقه بالا هم آتیش گرفته. الان آقای صابری، سوپری روبروی آتلیه زنگ زد عکاسی، محمد رفت ببینه چه خبره، بیان کرد به شما هم خبر بدم.

در حالیکه دست هام به شدت یخ کرده بود و به احتمال زیاد فشارم هم افت کرده بود جواب دادم:

-الان خودمو می رسونم.

و به تماس خاتمه دادم. از آینه ی جلوی ماشین به پورشه ی سفیدی که با فاصله پارک شده بود خیره شدم و زیر لب غر زدم:

-همواره حضورت نحسه.

گرمی کف دست امین رو روی دستم حس کردم:

-چیزی شده مامان؟

با بغض به صورت سفیدش نگاه کردم و با صوتی لرزون بیان کردم:

-نه … فقط یه کم به بدبختیام اضافه شد.

و اشکهام بی اراده به روی گونه ام ریختن و در خاموشی به سمت آتلیه روندم.

سر خیابون پارک کردم و رو به امین بیان کردم:

-توی ماشین می شینی تا برگردم.

و به‌سرعت پیاده شدم. با متوجه شدن ماشین فرامرز که کمی عقب تر ایستاده بود، در یک تصمیم آنی ماشینم رو دور زدم و در سمت امین رو باز کردم و اظهار کردم:

-پیاده شو باهام بیا.

امین هم در حالیکه لبهاشو با تعجب جلو داده بود بی هیچ حرفی پیاده شد. کف دستش رو محکم چسبیدم و با قدم های قد بلند به سمت آتلیه راهی شدم که جمعیت زیادی نزدیکش جمع شده بودن. در آخرین لحظات متوجه شدم که فرامرز هم از ماشینش پیاده شد.

با رسیدن به جمعیت اون ها رو کنار زدم و خودم و امین رو جلو کشیدم. از آتلیه ای که سهراب با محبت درستش کرده بود جز یه چهار دیواری سوخته و سیاه چیزی باقی نمونده بود. بغض به گلوم چنگ انداخت. ماموری جلومو گرفت، محمد به سمتم اومد و رو به مامور اضافه کرد:

-صاحب آتلیه هستن.

و بعد بهم اجازه دادن جلوتر برم. محمد با دلخوری اضافه کرد:

-متاسفانه ایراد از سیم کشی آتلیه بوده که باعث انفجار شده … البته بازم دارن بررسی می کنن …خوشبختانه خسارت جانی نداشته … خانم؟

با نگاه های پر از اشک نگاهش کردم. سرش رو پایین انداخت:

-سیم کشی بسیار قدیمی بوده، احتمالا محکوم بشیم.

لب هامو به هم فشاردادم. شرایط واقعا هر لحظه می تونه بدتر بشه. بدتر از این حالت اینه که خسارت ساختمون طبقه ی بالا هم بیفته گردن ما! نگاه محمد به بالای سرم کشیده شد. من و امین همزمان جهت نگاهش رو دنبال کردیم و به عقب نگاه کردیم. فرامرز درست پشت سرم از حرکت ایستاده بود، با اخم به محمد بیان کردم:

-از آشنایان هستن.

-بابای یکی از بچه های مدرسه!

به شدت سرم رو به عقب چرخوندم و خصمانه به فرامرز زل زدم. نگاه عصبی و قلبخورش رو از صورتم گحرکت کردم و آروم گفت:

-چقدر خرجش می شه؟

دندون هامو به هم فشار دادم و بی صوت لب زدم:

-فقط برو.

نگاه کلافه اش رو گراهی شد و عقب گرد کرد. یه آدم چقدر می تونه پررو باشه آخه! خوبه بیان کردم شوهر دارم! امین رو بیشتر به خودم فشردم. محمد اشاره کرد به سمتشون برم. یه کاغذ آچار دست یه سرباز بود که تند تند یه چیزایی می نوشت. امین آروم گفت:

-یه چیزی انداخت تو جیب مانتوت.

با تعجب بیان کردم:

-ها؟

مامور درجه داری که کنار محمد بود اضافه کرد:

-شما صاحب آتلیه هستین؟

نگاهم حرکت کرد به سمت شیشه ی شکسته ی در و باز بغض به گلوم هجوم آورد و با آوای آرومی اظهار کردم:

-موقتا بله.

***

فصل دهم:

جعبه ی مداد رنگی ها رو روی میز وسط هال گذاشتم و رو به امین بیان کردم:

-همه رو تراش کردم برات.

کف دست به سینه شد و اظهار کرد:

-گفتم که نمی خوام نقاشی بکشم.

سحر که روی مبل نشسته بود با کلافگی گفت:

-امین جان اذیت نکن دیگه! من و مولینت دو دقیقه می خوایم حرف بزنیم.

امین هم با تخسی اضافه کرد:

-من میخوام تلویزیون نگاه کنم! با شما چی کار دارم.

با بی حوصلگی رو به سحر گفتم:

-ولش کن. بیا تو آشپزخونه.

و خودم زودتر به آشپزخونه حرکت کردم و سحر هم پشت سرم اومد. با آوای آرومی اضافه کرد:

-به داییت اضافه کردی؟

-با وکیل هم صحبت کردیم. البته فرامرز هنوز حرفی در مورد حضانت نزده.

روی صنقلبی قرار گرفت و اضافه کرد:

-شماره ش رو داری که بهش زنگ بزنی؟

لیوان ها رو روی میز گذاشتم و بیان کردم:

-آره. یه هفته پیش شماره اش رو توی جیب مانتوم انداخت. از شانس گندم امین متوجه شد، خون به دلم کرده از بس متلک انداخته.

سحر نفسش رو فوت کرد و گفت:

-خب بهش زنگ بزن ببین حرف حسابش چیه!

روی صنقلبی نشستم و در حالی که بین ابروهام رو با انگشتم می خاروندم بیان کردم:

-نمی دونم! شاید در حضور دایی بهش زنگ زدم.

یهو امین بین چهارچوب قرار گراهی شد و با صوتی کشیده بیان کرد:

-نمی خوام بهش زنگ بزنی! تازه از دست سهراب خلاص شدیم! من بابای جمشاهده کرد نمی خوام.

دهن سحر باز مونده بود و خودم هم بهت زده نگاهش می کردم، از توی شوک در اومدم و پریدم سمتش:

-وایستا همونجا یه بابای جمتوجه شدی نشونت بدم.

امین تند به سمت اتاقش دوید و سحر هم به خودش اومد و اومد دنبالم و وسط هال بهم رسید و کمرمو چسبید. امین پرید تو اتاق و در رو بست. سحر با ترس بیان کرد:

-چت شد یهو مژده!

در حالی که بدنم از عصبانیت می لرزید با آوای بلند اضافه کردم:

-یه وجب قد و بالا، یه هفته اس خون به قلبم کرده! هی می گم هیچی بهش نگم.

رو به در داد زدم:

-آخه کی چنین چرتی گفته! من غلط بکنم بار دیگر ازدواج کنم که ای کاش قسمتم نمی کشید و از اول عروس نمی شدم.

سحر صورتمو چسبید:

-حرص نخور مژده، صورتت کبود شد!

به گریه افتادم:

-می بینی چقدر بدبختم سحر! بچه ی خودم بهم متلک میندازه! من دردامو به کی بگم؟ سهراب یه طرف، اون عوضی یه طرف، قلبمضطربی بابت امین به کنار، تازه کارشناسی بابت آتش سوزی هم محکوممون کرد که خسارت خونه ی طبقه بالا رو هم بدیم. به خدا دیگه نمی کشم! بعضی موقع ها می گم یه بلایی سر خودم بیارم …

دستش رو فورا روی دهنم گذاشت و تشر زد:

-سسس، این چه حرفیه دختر! نگو خدا قهرش میاد.

و سرم رو در آغوش گحرکت کرد و اجازه داد که خودم رو خالی کنم. هر چند که این همه فشار و دلخوری با چهار تا قطره اشک خالی نمی شن.

بعد از چند دقیقه که هم مشتاق دیداریم برای سهراب بیشتر شد و هم سرم از شدت گریه درد گحرکت کرده بود از آغوش سحر در اومدم و در حالی که به سمت آشپزخونه می حرکت کردم اظهار کردم:

-زنگ بزن سینا و سیما و آقا رضا رو بگو ناهار بیان.

سحر هم دنبالم اومد و اضافه کرد:

-یه روز اومدم پیش زن داداشم باشم! اونا بیان اینجا چیکار؟

از خدا میل داشته دیگه تعارف هم نزدم و فقط گفتم:

-حداقل بگو سینا رو بیاره که امین سرگرم شه به پر و پای من نپیچه!

و امیدوارانه بهش خیره شدم تا قبول کنه و اون هم بی هیچ حرفی موبایلش رو درآورد و با شوهرش تماس گرفت. طبق عادت هر روزگارم و وقت بی‌قراری هام به سمت آشپزخونه حرکت کردم و گوشی تلفن رو برداشتم و شماره ی سهراب رو گرفتم و باز هم خاموش بود. لبامو جلو دادم و کاملا بی انگیزه به سمت یخچال حرکت کردم و درشو باز کردم. سحر که تلفنش تموم شده بود با آوای بسیار آرومی اضافه کرد:

-دیشامگاه خواب می مشاهده کردم سهراب برگشته.

در حالی که هنوز جلوی یخچال در باز از حرکت ایستاده بودم به صورتش نگاه کردم، آهی کشید و با تبسم افسردهی ادامه داد:

-چاق شده بود … مثل قبل از مریضیش.

و نگاه هاش پر از اشک شد، مثل نگاههای من. روی صنقلبی جای گرفت و با نفس عمیقی بغضش رو پس زد و بیان کرد:

-مولین داره از پا درمیاد.

بطری آب رو برداشتم و در یخچال رو بستم و بدون هیچ اقدام دیگه ای بطری رو روی میز گذاشتم و خودم هم قرار گرفتم. کف دستش رو روی شونه ام گذاشت:

-برو استراحت کن مژده، وقت ناهار صوتت می کنم.

میل داشتم تعارف کنم که با تکرار جمله اش بی خیال شدم و به سمت اتاق حرکت کردم. سرم عجیب، درد می کرد. دراز کشیدنم روی تخت به ده دقیقه هم نکشید، هر چند خوابی که بعد از کلی فشار عصبی اتفاق بیفته بیشتر آدمو کسل می کنه تا سرحال! نمی دونم چقدر خوابیده بودم که با صدای زنگ موبایلم دیدههام باز شد و سریع موبایلم رو از کنار بالشم برداشتم، هیچ خبری نبود! باز هم توهم زده بودم.

سرم شروع کرد به نبض زدن. همیشه وقتی اینطور با حول بیدار می شدم سرم منگ می شد. دوباره روی تخت دراز کشیدم. تحت تاثیر خواب سحر من هم خواب سهراب رو متوجه شده بودم، نگاهم رو دوختم به قاب عکس روبرو. روز عروسیمون … سهراب به‌شدت پرتر از حالا … یعنی قبل از راهی شدنش بود.

برعکس من که هیچ ذوقی نداشتم و فقط سایه ی سر می خواستم، خانواده ی سهراب یعنی مادر و خواهرش شاد بودن. تنها پسرشون توی سن سی سالگی داشت ازدواج می کرد. اون هم با یه زن مطلقه ی بیست و چهار ساله که یه پسر سه ساله هم از شوهر سابقش براش مونده.

برعکس خانواده ی من که پایبند یه سری اصول و مقررات خشک و رسم و رسومات خاله زنکی بودند و مسلما ازدواج دوم زن با یک پسر مجرد رو بد می دونستن، خانواده ی سهراب تنها چیزی که براشون مهم نبود همین مسئله بود.

تا چند ماه بعد از ازدواج منتظر بودم از یه جا عیبشون بیرون بزنه، مثلا بفهمم سهراب عقیمه! یا خانواده ش ورشکست شدن و دیدهشون دنبال خونه کلنگی منه! یا کلا هر چیز دیگه ای که بتونه قانعم کنه که چرا عموی سهراب من رو بهش معرفی کرده! اما نبود … هیچ دلیلی نبود و توی حیات با سهراب متوجه شدم بسیار از عقاید کف دست و پاگیر که از بچگی مثل قانون توی ذهنم ثبت شده بودن توی این خانواده جایی ندارن.

لباس عروسی که تنم کردم به سلیقه ی سحر بود و عکس هامون روهم توی آتلیه ی خود سهراب انداختیم. به خاطر من مراسم عروسی آنچنانی نگراهی شدن و فقط یه امامه برای سر سلامتی دادن و لباس عروس پوشیدنم هم محدود شد به همون یه ساعتی که عکس گرفتیم. به قول مادرسهراب ذوق اونها رو نمی شد نمشاهده کرد گرفت!

تو شرایط بدی جواب بله داده بودم، هفته ی قبلش برادر بزرگم پیمان اومده بود و میخواست منو ببره خونه، می گفت اگر بیای و از بابا معذرت بخوای می تونی بمونی! دقیقا می شدم تف سربالا و واقعا قلبم نمی خواست توی چنان شرایطی برگردم، به همین خاطر تند به سهراب که شرایط خوبی هم داشت جواب مثبت دادم. هرچند بعدش بارها دلم تمایل داشت که از سهراب جدا بشم، ولی به هیچ وجه قلبم نمی تمایل داشت که مجدداً مهر طلاق بشینه توی شناسنامه ام و کف دست از پا دراز تر برگردم خونه ی بابا!

توی دعواهای من و سهراب که گاها به زد و خورد کشیده می شد کاملا بی تقصیر نبودم و هفتاد در صد موارد من دعوا رو شروع می کردم و در همه ی موارد هم خودم بودم که کش می دادم و سهراب هم بعضی موقع ها می دید که از پس زبونم برنمیاد با دست و پا وارد عمل می شد.

قطره اشکی از گوشه ی چشمم سر خورد، یاد اامان باری افتادم که ازش کتک خوردم، شش ماه از عروسیمون می گذشت، نگار آلبوم های عروسیم که دستش سپرده بودم رو برام آورده بود، دایی ازم میل داشته بود که از نگار بگیرم و بدم خودش نگه داره، حالا نمی دونم اصلا چه اصراری بود که اون عکس های مزخرف رو نگه داریم!

هنوز دایی نیومده بود دنبال عکس ها که سهراب اومد خونه. من هم همونطور آلبوم ها رو وسط هال روی میز گذاشته بودم. سهراب هم یه راست راهی شده بود سراغشون و من هم که اون لحظه توی اتاق خواب بودم با آوای داد سهراب دویدم بیرون. ازم توضیح میل داشت و بیان کرد چرا نگهشون داشتی و من هم هی توجیه می کردم که فلانی تو عکسه، عکس دوستامه، استاد فلانی اومده عروسی و کلا زبونم دراز بود، اون هم آلبوما رو بغل کرد و بعد از برداشتن بطری الکل از کابینت کمک های اولیه حرکت کرد سمت تراس.

خواستم مانعش بشم ولی اون خیلی جدی تصمیم به آتش زدن عکس ها گحرکت کرده بود. حتی اجازه نمی داد حداقل عکس هایی که فرامرز توشون نیست رو بردارم! کف دست آخر قاطی کردم و داد زدم:

-فرامرز بابای بچمه و تو نمی تونی این حقیقت رو عوض کنی که چقدر حضورش تو زیستنم پررنگه.

و اضافه کردن این جمله که به مزاج خودم هم سازگارنبود باعث شد هُلم بده و بعد هم لگدش بشینه روی پهلوم، که تا دو روزگار نمی تونستم صاف بایستم!

با یادآوری یاد گند گحرکت کرده ام پوزخندی روی لبم جای گرفت. قبلش هم با هم جر و بحث داشتیم ولی ازش توقع نداشتم که بخواد منو بزنه، یک سالی که با فرامرز حیات کرده بودم به اضافه ی نزدیک به یک سالی که با هم دوست بودیم جز در موارد خاص، حتی صوتش رو هم بلند نکرده بود، خودم خوب می دونستم که فرامرز لوسم کرده ولی باز هم نمی دونم چرا همچنان توقع داشتم وقتی عصبی می شم سهراب هم مثل فرامرز کوتاه بیاد و نوازشم کنه. البته منت کشی تو کار فرامرز نبود ولی بلد بود چه جوری شر رو بخوابونه.

البته که من هم کوتاهی کردم و یک نگاهه از شوهر ذلیلی هایی که واسه فرامرز در می آوردم واسه سهراب اجرا نکردم و به قول دایی بیشتر نقش سگِ پاچه گیر رو اجرا می کردم تا زن زیستن! البته دایی اغراق می کرد.

آهی کشیدم … دیگه چه فایده که کی بیشتر مقصر بوده و کی کمتر؟! سهراب حرکت کرده بود و من بیشتر از هر وقت دیگه ای دلتنگش بودم. کاش فقط یه لحظه می متوجه شدمش تا از عمق دلتنگیم بهش بگم. می دونم نباید تو کار خدا دخالت کرد ولی اون لحظه راضی بودم سهراب طوری مریض می شد که توی رختخواب بیفته و نتونه حرکت کنه ولی باشه …

حضورش توی خونه باعث می شد بتونم توی اجتماع مثل یه آدم عادی برخورد کنم. قطره های بعدی اشکم روون بودن و هیچ تلاشی برای پاک کردنشون نمی کردم.

موبایلم بار دیگر زنگ خورد. جلوی صورتم نگه داشتم و بعد مثل برق گحرکت کرده ها روی تخت جای گرفتم. شماره ی سهراب بود! بدون معطلی تماس رو برقرار کردم و با آوای بلند گفتم:

-الو؟ سهراب؟

-….

-سهراب خودتی؟

-….

با بغض اظهار کردم:

-یه چیزی بگو.

در اتاق به ضرب باز شد و سحر با صورت بهت زده وارد اتاق شد:

-با سهراب حرف می زنی؟

-سهراب؟

-جونم؟

قبل از اینکه نفس آسوده امو بیرون بدم به خاطر ضعف مشهود آواش بغضم شکست و زدم زیر گریه، به خاطر بال بال کردن سحر گذاشتم روی کشیدهگو و با گریه اضافه کردم:

سحر هم همزمان با من گلایه می کرد که من هیچکدوم از حرفاشو متوجه نمی شدم و یه نفس حرف می زدم. یه لحظه دوتایی به خودمون اومدیم و متوجه شدیم که اجازه ندادیم سهراب کلمه ای حرف بزنه. سحر زودتر خودشو جمع کرد:

-داداش؟ هستی؟

با چند ثانیه مکث صوتی لرزونش پخش شد:

-آره قربونت بره داداش بی معراهی شدت. سحر ببخش … بسیار اذیتتون کردم.

سحر هم که بار دیگر گریه رو شروع کرده بود اظهار کرد:

-به خاطر همه چیز بگذرم به خاطر این یه ماه بی خبری نمی گذرم. بابا بی انصاف این زن از بین رفت! مولینو نمشاهده کردی، شده پوست و استخون. کجای مردونگی و غیرتت این مسائلو خاک کردی؟

چند ثانیه خاموشی برقرار شد و بعد صدای بی حال سهراب پخش شد:

-مژده؟

صورتمو به موبایل نزدیک کردم:

-جانم؟

-دوستت دارم .. (به هق هق افتاد) بیشتر از اونچه که بتونی تصور کنی می خوامت … حلالم کن مژده … من این مرگ تدریجی رو دووم نمیارم. به مولینم بگین حلالم کنه … به امین بگو منو ببخشه.

بهت زده اسمشو صدا می زدم و بی توجه به جیغ سحر و ضجه های من، تماس قطع شد. نمی تونستم به مغزم فشار بیارم و معنی جمله هاشو هضم کنم. شماره اش رو گرفتم … مجدداً و سه باره و چندباره و هر بار مشترک مورد نظر خاموش بود … گوشی رو روی زمین انداختم و بهت زده به صورت سحر چشم دوختم که روی زمین افتاده بود و در واقع از حال راهی شده بود و بعد نگاهم کشیده شد به سینا و امین که توی چهارچوب در اتاق خواب توقف کرده بودن و به ما دو تا نگاه می کردن.

***

فصل یازدهم:

گریه ی دانش آموز روی اعصابم بود، از پشت میزم در اومدم و کف دستم رو به سمت فروزان دراز کردم، فروزگاران با دو دلی برگه رو به کف دستم داد. ماژیک قرمز رو از روی میز برداشتم و بی توجه به گریه ی دانش آموز روش ضربدر زدم و با جدیت گفتم:

-گذشت یک بار، دو بار … از اول امتحانات ما فقط از جیب و زیر کف دست شما تدل جمع کردیم! پس حق اون بچه هایی که تلاش می کنند چی؟

خواست دوباره حرف بزنه که صوتمو بالا بردم:

-همین حالا برو بیرون تا از بقیه ی جلسات محروم نشدی.

بعد از حرکت کردنش نفسم رو فوت کردم و رو به فروزگاران بیان کردم:

-خیر سرت مدیر مدرسه ای! یه ساعته خودتو درگیر یه دختر دوازده سیزده ساله کردی!

فروزان با لبخند کجی کف دست به سینه شد و گفت:

-خانوم ناظم! من فقط می خواستم بترسه نه اینکه برگه رو ضمیمه ی پرونده کنم!

پوزخند کمرنگی زدم و لبه ی پنجره توقف کردم. همین دانش آموزی که الان داشت خودشو از گریه کور می کرد حالا پیش دوستاش کنار آبخوری ایستاده بودن و آروم حرف می زدن و صد در صد به من ناسزا می اظهار کردن! تدل یکی از چیز هایی بود که نمی تونستم باهاش کنار بیام. حضور فروزان رو کنارم حس کردم:

-از اینکه سال دیگه هم قرار شد پیش ما باشی غمگینی؟

لبخند دلگیری زدم و نگاهم رو از حیاط نگحرکت کردم و اظهار کردم:

-رشته ی ادبیات رو با دلدادگی انتخاب کردم، توی رویاهام خودم رو آدم موفقی می مشاهده کردم که از ادبیات به جاهای بسیار خوب می رسه.

آهی کشیدم و ادامه دادم:

-ولی دوران تحصیلم به همه چیز شباهت داشت جز به دوران تحصیل یه عاشق ادبیات! الان هم فقط به نون در آوردن از مدرکم فکر می کنم.

کف دستش رو روی شونه ام گذاشت و با غمگینی اظهار کرد:

-اینطور نگو مژده، اگر به کارت علاقه ای نداشته باشی بسیار زود از پا در میای! برای خودت قلبخوشی جور کن.

به سمتش برگشتم و با دلخوری اظهار کردم:

-چه دلخوشی؟ سهراب دو روزگار پیش زنگ زد و حرفهای نامفهومی زد که ازش هیچ سر در نیاوردم! تو که دیگه خودت در جریانی که چقدر فشار رومه!

بازومو نوازش کرد و بیان کرد:

-به همین خاطر می گم یه قلبخوشی برای خودت جور کن! …. من هم توی زندگیم مشکل بوده و هست مژده، ولی چراکه دوران سختی رو پشت سر گذاشتم بهت می گم که قلبت روشن باشه. سختی ها می گذرن، برای خوشی های بعدش خودت رو سرپا نگه دار.

به سمت میزش رفت و در همون حال با صدای آرومی گفت:

-من یه دختر بیست ساله دارم.

پشت میزش نشست. این رو می دونستم! اون ادامه داد:

-که چهار سال پیش به خاطر عشقش من و پدرش رو ترک کرد و دوسال بعد با یه تماس تلفنی از بیمارستان، پیداش کردیم! یه جنین سه ماهه سقط کرده بود و البته معتاد هم شده بود.

با دیدههای گشاد شده نگاهش می کردم. آواش لرزید:

-من و همسرم پوستمون کنده شد تا تونستیم بار دیگر دخترمون رو سرپا ببینیم. تازه تربیت دو تا بچه ی دیگه ام رو هم باید در نظر می گرفتیم. به اضافه ی طلاق بی سرو صوتی دخترم از شوهر بی وجدان و بیمارش! هر بار که پله های دادگاه رو طی می کردیم آرزوی مرگ می کردیم.

با تعجب به سمتش حرکت کردم و سؤال کردم:

-نیلوفرو می گی فروزان؟ که چند ماه پیش نامزد کرد؟

به آرامی پلک زد و قطره اشکی روی گونه اش چکید و زمزمه کرد:

-حالا به اون روزها کم فکر می کنم. می خوام از حالم لذت ببرم، هر چند که هنوز هم گاهی مشکلات ریز و درشت پیش میان!

تبسمی از ته قلب روی لبم نشست:

-خدارو شکر، امیدوارم همیشه خوشحال باشی.

اون هم تبسم زد:

-من هم همین آرزو رو برات دارم.

ضربه ای به در زده شد و مراقب ها وارد دفتر شدن و من هم به پشت میزم برگشتم. هر چند مکالمه ی کوتاهم با فروزگاران کمی دلم رو روشن کرده بود اما نمی تونست اون قلبدلواپسی بی سابقه رو از من دور کنه. بعد از رفتن مراقب ها طبق عادت هر روز، من و فروزگاران و دفتردار مشغول کارهای هر روزگارمون شدیم. فقط یک هفته به پایان امتحانات مونده بود. تلفن مدرسه زنگ خورد و فروزگاران جواب داد و بعد از مکالمه اش با قیافه ی در هم گفت:

-نوبت رسید به مدرسه ی ما.

من و نصیریان همزمان با هم اظهار کردیم:

-چی؟

لباشو کج و کوله کرد و اضافه کرد:

-بازسازی مدارس!

و شروع کرد به غر زدن، اون هم با لحنی غیر از لحن خودش:

-بافت مدرسه ها قدیمی شده و امنیت خودشون رو در مقابل بلایای طبیعی چون سیل و زلزله از کف دست دادن، طبق قانون جدید بودجه ای به این قسمت تخصیص داده شده که مدارس ایمن بشن و …

من و نصیریان ریز ریز می ریز خندیدیم و کارمون رو هم انجام می دادیم. با تبسم یه ابرومو بالا دادم و گفتم:

-حالا نه که مدارسی که بازسازی شدن کاملا ایمنی هستن!

نصیریان در حالی که پاکت رو چسب کاری می کرد بیان کرد:

-بلوتوث دبیرستان دخترانه ی عصمت به کف دست ما هم رسید. سر بارون آذر ماه.

-آره، من هم تو گوشی داییم مشاهده کردم.

و با خنده اضافه کردم:

-انگار یکی شلنگ آب گحرکت کرده بود از بیرون به طرف کلاس آبپاشی می کرد! کف کلاس نزدیک بیست سانت آب وتوقف کرده بود!

نصیریان لبخند زد. ولی فروزگاران توی فکر بود، روی صنقلبی جای گرفت و اضافه کرد:

-مهندس ناظر قبلی اختلاس کرده بوده. برداشتنش، گویا قرار بر این شده که از مهندسین آشنا و قابل اعتماد استفاده کنند که این اتفاق نیفته!

نصیریان بیان کرد:

-تو کل این شهرچند نفر هستن که همه می شناسنشون! من جمله مهندس حیدری ، قربانی. اتفاقا خونه ی مولینم اینا رو آقای قربانی ساخت.

فروزگاران به صورتم چشم دوخت و اضافه کرد:

-مدرسه ی خالی نیست که ما بخوایم اثاث کشی کنیم. یعنی زیرا بازسازی توی تابستونه احتیاجی به این کار نیست.

با چشم های گرد شده گفتم:

-درسته تابستونه و دانش آموز و معلمی نیست اما ما چند نفری که مجبوریم هفته ای دو روزگار بیایم، باید تو این خاک و خول راهی شد و وارد شد کنیم؟ بعد کجا بشینیم؟ تو حیاط چادر بزنیم!

نصیریان به اعتراضم خندید و فروزگاران گفت:

-صبر می کنم تا آقای هاشمی و مهندس محترم تشریف بیارن!

موبایلم زنگ خورد. به سمت میزم رفتم، دایی قاسم بود، جواب دادم:

-سلام دایی.

-سلام مژده جان، خوبی؟ کجایی؟

-ممنونم. مدرسه ام.

نمی دونم چرا اما حس کردم دایی کمی بی قراره:

-تا کی اونجایی؟

اخم کردم:

-چیزی شده؟

دایی نفس عمیقی گحرکت کرد:

-فربد داره میاد اونجا. مهندس ناظره.

چشم هامو بستم. فربد هم یکی از مهندسین به نام این شهر بود. نفسم رو فوت کردم و در جواب دایی بیان کردم:

-ممنون که خبر دادین.

دایی با دلواپسی اضافه کرد:

-مواظب رفتارت باش مژده. خب؟

تبسم افسردهی روی لبم جای گرفت:

-من با فربد مشکلی ندارم!

-تو دختر عاقلی هستی … کاری نداری؟

از دایی خداحافظی کردم و به سمت فروزگاران و نصیریان حرکت کردم و اظهار کردم:

-مهندس آزاد رو می فرستن.

هر دو ابروهاشون بالا راهی شد و فروزان اظهار کرد:

-به کلاس کاریش نمی خوره بیفته تو کار مدرسه.

هر سه ریز خندیدیم. البته خنده ی من کاملا مصنوعی بود و خنده ی فروزان با نگرانی ، خب بالاخره می دونست که فربد برادر شوهر سابق منه، نه که بسیار از این خانواده خوشم میومد! حالا باید سه ماه تابستون برادرش رو تحمل کنم! هر چند کلا فربد آدم خنثی و بی ضرری بود. و تنها دفعه ای که کمی حضورش پررنگ شد به خاطر منصرف کردن فرامرز و یا راضی کردن من برای رفتن بود! که یکی دو جمله هم بیشتر نگفت و درک کرد که صحبت با ما دو نفر آب در هاون کوبیدنه!

نصیریان چادرش رو از روی جالباسی برداشت و اضافه کرد:

-خانوما بفرمایید ناهاردر خدمت باشیم.

هر دو ازش تشکر کردیم و از دفتر خارج شد و چند ثانیه بعد به سرعت برگشت و اضافه کرد:

-دارن میان، الان داخل حیاطن.

با کمک همدیگه به‌سرعت برگه ها رو روی میز گوشه ی دفتر مرتب کردیم و نصیریان هم به آقای سلیمانی سپرد چای رو آماده کنه و هموقت با ورود آقای هاشمی و فربد به سالن، خداحافظی کرد و رفت. فروزگاران چادرش رو سرش کرده بود و هر دو با روی باز بهشون خوش رسید بیان کردیم. قرار نبود زیاد بمونن؛ فربد خیلی مودبانه برخورد کرد و موقع احوال پرسی حتی حال امین رو هم پرسید. دفعات دیگه ای هم که توی این همه مدت دیده بودمش همین برخورد رو داشت، کلا از این عموهای متعصب نبود که بخواد به امین به نگاه یه وارث نگاه کنه!

قرار بر این شد که ساختمون دفتر و آزمایشگاه رو فعلا کاری نداشته باشن و به محض تموم شدن امتحانات ساختمان کلاس ها رو بازسازی کنن و بعد از تموم شدنش اینجارو بکوبن. هممدت که اونها خداحافظی می کردن موبایلم زنگ خورد. ببخشیدی گفتم و برداشتمش، شماره ی سیما دختر ده ساله ی سحر بود! به‌سرعت جواب دادم:

-بله؟

-سلام زندایی.

آواش بی نهایت می لرزید. همه ی حس های بد به دلم ریخت. بی توجه به نگاه جلب شده ی اون سه نفر بیان کردم:

-چی شده سیما ؟!

آوای هق هقش بلند شد:

-زندایی … من نـِ … نمی دونم چی بگم!

صوتم بالا رفت:

-جونم بالا اومد! بگو چی شده؟

-دایی سهراب … مولین رفت … بیمارستانن همه … یکی زنگ زد … زندایی من خونه تنهام … دایی مرده.

سرم گیج می راهی شد. گوشی رو از گوشم فاصله دادم، می میل داشتم شماره ی سحر رو بگیرم اما موبایلم مثل صابون خیس از کف دستم سر خورد و روی زمین افتاد … هر تیکه اش یه جا پخش شد.

-حالتون خوبه خانم صمدی؟

فکر کنم صدای هاشمی بود، فروزگاران به سمتم اومد:

-چی شد؟

فربد به زبون اومد:

-گویا خبر بدی رو بهشون دادن…

کف دستم به سمت گوشی تلفن مدرسه رفت … شماره ی سحر چند بود؟ یادم نمی اومد. شماره ی دایی رو گراهی شدم. یه بوق … دو بوق … خیلی بوق خورد ولی جواب نداد. فروزگاران با دستهاش صورتم رو قاب گرفت:

-چی شده مژده؟

لبهام لرزید:

-سهراب.

صورتمو از کف دستهاش خارج کردم و به سمت در جاده افتادم. این یه شوخی بود … یه شوخی مسخره! سیما بچه اس. نمی فهمه نباید با بزرگتر از خودش شوخی کنه؟ اونم کسی با شرایط روحی من! باید به سحر بگم در تربیتش بیشتر تلاش کنه.

-مژده کیفت.

فربد شونه به شونه ام شد:

-من می رسونمتون.

برگشتم به عقب و کیفم رو از دست فروزگاران گراهی شدم و با صدایی که خودم به زور می گوش دادم بیان کردم:

-ماشین دارم.

کف دستم رو توی کیفم بردم، همه ی اعضا و جوارحم می لرزید، مگه می شه سهراب منو تنها گذاشته باشه! سوییچ لعنتی کجا بود؟ آقای هاشمی خودشو انداخت وسط:

-خانم صمدی حالتون خوب نیست! بهتره پشت فرمون نشینید.

کیفم رو محکم کوبیدم روی کاپوت ماشین. زیپ کیفو تا آخر باز کردم. فکرم متمرکز نمی شد، من الان می رسم خونه و می بینم همه چیز سر جاشه، خدایا غلط کردم، راضی ام به همون گم و گور بودنش! اسمش زنده باشه. کیفم از دستم کشیده شد و بازوم توی کف دست های فروزگاران قرار گراهی شد:

-خودتو به کشتن می دی تو آخر. بذار واست آژانس بگیرم.

متوجه شدم داشت تار می شد.

-آژانس چرا؟! خودم می رسونمشون. لطفا کمکشون کنید سوار ماشین من بشن.

صورتم داشت خیس می شد و واقعا نمی تونستم جلوی لرزش ساق پاهامو بگیرم. بیان کرده بود پشت منه، گفته بود مواظبمه. طاقت نمی آوردم. سهراب مگه قلبش می اومد بذاره و بره! به همین راحتی؟

فروزگاران کمکم کرد. هیچ چیز مهم نبود. فقط متوجه شدم ماشین شاسی بلنده چراکه یه کم به زحمت قرار گرفتم. صوتی فروزگاران رو در آخرین لحظات گوش دادم:

-آقای هاشمی لطفا به آقای رسولی زنگ بزنید، من شماره ایشونو ندارم.

و فربد که اظهار کرد:

-شماره من رو هم به ایشون بدین و بگین تماس بگیرن.

منظورشون دایی قاسم بود. من بهش زنگ زده بودم و جواب تلفنمو نداده بود. به رونم چنگ زدم. نفسم سنگین بود. خدایا بیدارم کن. این بدترین کابوس توی تمام عمرمه.

-اینطور به خودت فشار نیار. بگو چی شده؟

با گیجی بهش خیره شدم:

-سهراب نباید بمیره.

انگار می دونست سهراب کیه که حرفی نزد؛ فقط با صدای آرومی بیان کرد:

-آروم باش.

چه طوری می تونستم آروم باشم. گوشیش زنگ خورد. دستم رو مشت کردم. یه شوخیه، من می دونم! مگه می شه آخرش اینقدر مسخره باشه؟ مگه به همین راحتیه؟

-خواهش می کنم. کدوم بیمارستان …

-….

-راستش … دیده. بعد کجا بیارمشون؟

-….

-باشه … تسلیت می گم.

جیغ کشیدم:

-واسه چی تسلیت می گی؟

تلفن رو قطع کرد:

-آروم باش مژده.

بی اراده به صورتم سیلی زدم:

-چی شده؟ کی بود؟ داییم بود؟ بهش تسلیت گفتی؟

صوتش بالا حرکت کرد:

-واسه چی خودتو می زنی؟!

بی اراده سیلی بعدی رو زدم که مچ کف دستم رو چسبید:

-این کارا چه معنی میده؟!

ماشین رو گوشه ای متوقف کرد:

-به خودت مسلط باش.

دندون هامو به هم فشار می دادم. معلوم بود حول کرده:

-چرا رنگت داره کبود می شه؟! مژده آروم باش. نفس بکش.

ولی من جاده تنفسم باز بود. جیغ زدم:

-من باید ببینمش.

-باشه، باشه، ولی اول تو آروم باش.

تمایل داشتم شدیدتر جیغ بزنم که به سرفه افتادم و هموقت بیان کردم:

-نمی خوام. منو ببر همونجایی که سهراب هست. برو بیمارستان.

نفس عصبیشو بیرون فرستاد و موبایلشو برداشت. هرجور که می میل داشتم گریه کنم احساس سبکی نمی کردم. انگار باید حتما خودمو می زدم تا اون همه بار منفی رو خارج کنم. بدبخت نمی دونست رانندگی کنه، کف دست من رو بچسبه یا با موبایلش حرف بزنه. نمی دونستم کدوم سمت میره اما وقتی جلوی خونه ی نگار و مازیار توقف کرد با خشم به سمتش برگشتم و قبل از اینکه عکس العملی نشون بدم در ماشین باز شد و توی آغوش نگار فرو رفتم:

-قربونت برم الهی، بیا با هم بریم.

منو از ماشین پیاده کرد و کیفم رو از کف دست فربد گراهی شد و بسیار به‌سرعت سوار ماشین مازیار شدیم و نگار هم پشت پیش من قرار گرفت. نالیدم:

-نگار بدبخت شدم. بیچاره شدم نگار… چقدر سرنوشتم سیاهه می بینی!

نگار پا به پام اشک ریخت تا رسیدیم در خونه ی مادر سهراب … من باید خود سهراب رو می متوجه شدم و همه به طرز احمقانه ای می خواستن آرومم کنن. کسی چه می درک کرد داره چه بلایی سرم میاد یا سرم اومده؟

***

The post رمان پل های شکسته پارت ۲ appeared first on رمان دونی.