بوسه ای روی لبام نشوند و اظهار کرد :
_ جونم؟! … .
با بغض لب زدم :
+ تو رو خدا بگو همه ی اینا خوابه …
بگو ویلیام ! … .
پوزخندی زد و همونطور که دستاشو روی پهلوهام ، بالا و پایین میکرد ، اضافه کرد :
_ خیلی دوست داری خواب باشه؟! … .
از بغلش پریدم پایین ، یقشو گحرکت کردم توی مشتام و با خشم گفتم :
+ ویلیام با من شوخی نکن ! … .
اخم ریزی کرد ، یقشو از مشتام بیرون کشید و اضافه کرد :
_ شوخی نیس آوین …
همه چی واقعیه ! … .
بغضم شکست و اشکام از روی گونه هام سر خوردن پایین …
با مشتام به سینش ضربه زدم و اضافه کردم :
+ چرا؟! …
چرا یه همچین غلطی کردی؟! …
هااااا؟! … .
ابرویی بالا انداخت و ساکت بهم زل زد که با گریه ادامه دادم :
+ همین الان میای منو بر میگردونی ایران …
من میخوام برم پیش مولین و بابام …
اخم غلیظی کرد ؛ کف دستای مشت شدمو گراهی شد تو کف دستای گرمش و از لای دندونای چفت شدش ، غرید :
_ به درخواست تو نیاوردمت اینجا ، که به درخواستت بَرت گردونم ! … .
با بغض لب زدم :
+ من میخوام برگردم ایران ! …
باید منو برگردونی ، میفهمی؟! …
کف دستامو ول کرد و با پوزخند ، سرد لب زد :
با گریه لب زدم :
+ ویلیام ! …
تو رو جون هرکی دوست داری ، منو برگردون ایران …
من طاقت دوری از خانوادمو ندارم ! … .
با تلخی اضافه کرد :
_ خانواده؟! …
خانواده ای که مجبور به ازدواج با اون عوضی کرده بودنت؟! …
اسم اونا رو میشه گذاشت خانواده؟! …
بینیمو بالا کشیدم و به دروغ ، اضافه کردم :
+ زوری نبوده …
من … من خودم کارن رو دوست داشتم که خواستم باهاش باشم ! … .
_ تو دوستش داشتی؟! …
_ بهم دروغ نگو آوین …
خودت خیلی خوب میدونی از دروغ به شدت متنفرم …
نه اهل دروغم و نه از دروغ خوشم میاد ! … .
مکثی کرد ، سرشو نزدیک آورد و خیره به نگاهام ادامه داد :
_ تو نه تنها دوستش نداری ، بلکه به شدت ازش متنفری ! … .
از همون بچگی همینطور بود …
همیشگی از کنار اون بودن ترس داشتی و سعی میکردی کنار من باشی تا اون ! … .
پس لطفا سعی نکن به من دروغ بگی ، آوین ! … .
زدم زیر گریه که عصبی داد زد :
_ دِ لعنتی ، بد کردم نجاتت دادم از دستشون …
میتمایل داشتن به زور عقد اون آشغال کننت ! …
بد کردم فراریت دادم؟! …
هاااا؟! … .
کف دستامو گذاشتم رو دیدهام و با گریه لب زدم :
+ اصلا تو درست میگی اما …
اما ویلیام ، این … این جادهش نیس …
فرار راهش نیس ! …
من مطمعنم اگه زودتر برنگردیم ، مولینم سکته میکنه ! …
توروخدا ویلیام ، ازت خواهش میکنم ! … .
یکم ساکت و با نگاه تاسف بارش بهم زل زد و در آخر ، بی رحمانه لب زد :
_ تو مثه اینکه حرف تو کلَت فرو نمیره …
ببین آوین ، من وقت جر و بحث با تو یکی رو ندارم دیگه …
پس لطفا تا همینجا بس کن و ادامه نده …
لب باز کردم تا حرفی بزنم که با تحکم ادامه داد :
_ تو تا اخر عمرت همینجا کنار خودم میمونی …
اون آدما ، لیاقتتو نداشتن …
باید طعم تلخ دوری رو بچشن و متوجه اشتباهشون بشن …
لبامو رو هم فشردم که برگشت و به طرف در پا تند کرد ؛ آخری قبل از بیرون زدن از اتاق ، لب زد :
_ سعی کن با این شرایط کنار بیای آوین …
چون در هر صورت تو مجبور به بودن ، در کنار منی ! … .
اینو اظهار کرد و رفت …
و منو با فضای نفس گیر اتاق تنها گذاشت …
نباید اینطور میشد ! …
قرار نبود اینطور پیش بره …
من باید راضیش کنم برَم گردونه …
یا هم فرار کنم از کف دستش …
نباید همینطور کف دست رو کف دست بزارم …
درسته دوستش داشتم ؛ درسته قلبم از اینکه حالا دیگه مجبور به ازدواج با اون کارن عوضی نبودم ، خیلی مسرور بود …
اما … اما در هر صورت این جادهش نبود …
من ، من باید برگردم ایران …
قبل از اینکه بلایی سر مامان و بابام نیاد و سکته ای ، چیزی نکنن ! … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن