رمان پسرخاله پارت ۲

از دانشگاه تا خونه رو پیاده اومدم تنها به دو قلبیل…
دلیل اولم این بود که مسیرهارو بهتر بشناسم و قلبیل دوم این بود که دیرتر برسم به عمارت.
نه اینکه جای بدی باشه نه…فقط واسه من حکم دیار غربت رو داشت هرچند این اامانبارم نبود که به اینجا اومده بودم.
با این وجود،هرچه کمتر بعضی از آدمای اون عمارت رو می دیدم ، کمتر اوقاتم تلخ میشد.
این کوچه ی منتهی به عمارت رو ولی دوست داشتم.
عریض بود و جذاب….
حیاط تموم خونه های این حوالی سراسر درخت بود و سرسبزی.خونه باغهایی که آدم میتونست از بیرون درون زیباشون رو تصور بکنه….
درحال تماشای میوه های درخت های یکی ازهمون خونه ها بودم که اول صدای قه قهه و سوت زدنهای مردونه ای به گوشم رسید و بلافاصله بعدش هم یه ماشین به سرعت از کنارم رد شد و بخاطر چاله های اب گل الود و سرعت ماشین و گند زده شد به هیکل من…
اون آب کثیف و گِلی حتی تا صورتمم بالا اومد….
تکون نخوردم چون هنوزم باورم نمیشد دوتا الاغ اونجوری گند زده باشن به سرو هیکلم…

سر خم کردم و نگاه ناباورمو دوختم به لباسای گلی و کثیفم. حالا باید با این سرو ریخت میحرکت کردم عمارت؟؟؟ که بشم مضحکه ی خدمه و منوچهرخان؟؟
که لقب کف دست و پا چلفتی و بی عرضه رو بهم بدن!؟
سرمو آهسته قد بلند کردمو نگاهی به اون ماشین آشنا انداختم.به باعث و بانی های این فضاحت! اما مگه میشد صاحب اون ماشین رو نشناسم…؟خود بیشعورش بود.یاسین عوضی….شک نداشتم از عمد اینکارو انجام داده.
ماشین عقب عقب برگشت و وقتی با کمی فاصله توقف کرد از سمت راننده جوونی پیاده شد که یاسین نبود اما…..ولی
نه ! نمیتونم درموردش خرف بزنم.فقط میدونم قدم به قدم که نزدیکتر میشد ذهن من بیشتر و بیشتر درگیرش میشد…اون عین آهنربا بود و من عین یه شی آعنی که تلاش زیادی داره تا به اون آهنربا بچسبه!
و در وصفش هیچ توصیفی به ذهنم نرسید جز همین !

دومسروروش یاسین به سمتم اومد و وقتی فاصله اش باهام به چندقدمی رسید، بعداز یه نگاه به لباسها و صورت کثیفم گفت:

-اوه! مثل اینکه ما گند زدیم!

یاسین با بیخیالی بیان کرد:

-بیا بریم بهراد.. چیزی نشده…اسید که نپاشیده به سرو هیکلش دو چیکه آبه….

صورتم اززیر گل نامعلوم بود و اونوقت یاسین لعنتی اونطوری با بیخیالی درموردش حرف میزد.
نطق هاش که تموم شد دو طرف مانتوی خیسمو گحرکت کردم و شکوه کنان و خشمگین اظهار کردم:

-چیزی نشدا؟؟ ببین چه به روزگار سرو ریختم آوردی؟ بعد میگی چیزی نشده…؟یکی همین بلارو به روزگارت میاورد هم همینو میاضافه کردی خوشگله؟!

پسری که ازهمون لحظه اول حس خاص و گنگی نسبت بهش پیدا کرده بودم دستشو رو سینه اش گذاشت و گقت:

-تقصیرکار من بودم…من پشت فرمون قرار گرفته بودم .متاسفم….

اون حرف میزد و من به طرز سواستفاده گرانه ای مدام لبها و چشماشو رو متوجه شد میزدم.
انگار میخواستم با چشمام ازاین دو عضو جالب و به دلنشین صورتش عکس بندازم و تو مغزم ثبتش کنم.
کف دست و پامو دربرابرش گم کردم.
هی تو ذهنم باخودم میاضافه کردم باید چه جوابی بهش بدم که مناسب باشه!؟
ودرنهایت با لحنی لرزون که امیدوار بودم لرزشش چندان برای اونها آشکار نباشه گفتم:

-ا…ایراد….ایرادی نداره….

-بازم شرمنده

کف دست کرد توی جیب شلوارش و چندتا دستمال کاغذی ییرون آورد و گرفت سمتم:

-اینارو داشته باشین….تمیزن!

کف دستمالاروازش گراهی شدم ولی صورتمو باهاش تمیز نکردم چراکه بوی ادکلنش رو میداد و من این بو رو از چند سانتیمتری هم میتونستم حس کنم.
یاسین با بیتفاوتی نگاشو از هیکلم برداشت وخطاب به رفیقش اظهار کرد:

-بجنب بهراد…بجنب بریم…

اونا که رفتن کف دستمالارو بااحتیاط تو جیب کیفم گذاشتم و جاده افتادم سمت عمارت.
اگه این پسره دوست بهراد بود چطور من تاحالا نمشاهده کرده بودمش؟؟؟

در زدم و منیره ، یکی از خدمتکارای عمارت،درو به روم باز کرد.
اولش ترسید و عقب راهی شد بعد که فهمید من هستم، سر کج کرد و با گفتن یه “وا “کف دست به چراکهه صورت و لباس گلیم رو نگاهی سرزنشامگاهار انداخت.
سلام کردمو بعد از لای در رد شدم.
درو بست و همونطور که دست به کمر دنبالم میومد گفت:

-کفش پاشنه بلند که پاتون نیست بگم افتادین رو زمین، با کسی حلق آویز شدین!؟

سربرگردوندم و یه نگاه معنی دار بهش انداختم.
یه جوری می جویا شد با کسی حلق آویز شدی انگار لات چاله میدون بودم!
جوابشو ندادم باز دنبالم اومد و بیان کرد:

-با این سرو وضع خوب نیست برید خونه…همه جارو گلی میکنید…

اینبار دیگه خاموشی رو جایز ندادم واسه همین جوابشو دادم و گفتم:

-نگاه ملکه…چشم علیاحضرت! دیده رئیس عمارت…

با ترش رویی، جاده کج کرد و سمت دیگه ای حرکت کرد هرچند زبون تلخ و گزنده اش بیکار نمونده بود و هی باخودش پچ پچ میکرد.
سمت حوض طویل و آبی رنگی رفتم که وسط حیاط درندشت عمارت حسابی خود نمایی میکرد.
زانومو رو لبه حوض گذاشتم.
دستامو تو آب حوض فرو بردم و بعد مشتهای پر آبم رو به صورتم پاشیدم، درحالی که دیدهم جستجوگرانه درپی دیدن رفیق یاسین بود.
اما تو این کار ناکام موندم چراکه نه یاسین رو دیدم و نه رفیقش پس احتمالا تو خونه بودن….
بلندشدم.کف دست خیسمو رو لباس کشیدم ولی اینکار بیفایده بود.این لباس اینجوری تمیز نمیشد که نمیشد!
مسیر افتادم سمت عمارت.
خدمتکارها و کلاهرآدمیزادی که اونجا بود با تعجب و حتی گاهی پوزخند و تحقیر سرو ریختم رو نگاه میکردن انگار خون رو سرو صورتم پاشیده شده بود که اونجوری بر و بر نگاه میکردن!

درو که باز کردمو راهی شدم داخل با مامانی که داشت تند و شتاب‌زده، به طرفم میومد رو به رو شدم.
ازهمون فاصله نگاهاش روی لباسهام به گردش دراومد و وقتی نزدیکم شد اظهار کرد:

-عه عه عه….این چه سرو ریختیه واسه خودت درست کردی دختر!؟کی تورو اینجوری کرده!؟

– چیزی نشده که!

چونه ام رو گرفت و همونطور که باحساسیت صورتم رو نگاه میکرد گفت:

-یعنی چی چیزی نشده! رفتی دانشگاه یا چی!؟ جایی افتادی؟ای خدا…ببینم جاییت که آسیب ندیده….؟

کف دستشو از زیراه ام جدا کردم و گفتم:

-چیزیم نشده…نه افتادم نه با کسی کف دست به یقه شدم ..یه بیشعور با سرعت از کنارم رد شد چرخ ماشین راهی شد رو چاله پرآب این شد که اینجوری شد….

لبه مانتوم رو گحرکت کرده بودم آب نچیکه که یه نفر از سمت راست گفت؛

-آره شرمنده…اون بیشعور من بودم!

نگاه من و مولین کشیده شد سمت بهراد که هردوکف دستش بند کتابهای قطور و سنگینی بود.
لعنت بر دهانی که بدموقع باز بشه! گند زده بودم.
مولین اول یه نگاه معنی دار به من انداخت و بعد با تبسمی تصنعی رو به بهراد گفت:

-نه بهراد جان این چه حرفیه آخه…

-نه آخه من پشت فرمون جای گرفته بودم.سرعتم به‌شدت زیاد بود…

یکم کف دستپاچه گفتم:

-من از بابتش اصلا غمگین نیستم!اصلا چیزی نشده که..خرجش یه حموم…اینم که میندازم تو ماشین

-درهرصورت بازم ببخشید

یه لیخند به مولینم زد و بعدهم از پیش ما حرکت کرد.
نمیدونم چرا منو نگاه نکرد؟ چرا به من تبسم نزد؟ نکنه ازم بدش اومده باشه؟ نکنه باهام حال نکرده؟
اه! من چم شده بود؟ چدا این پسره یهویی اینقدر واسم مهم شده بود؟؟؟

مولین کف دستشو جلو صورتم تکون داد و بعد گفت:

-حواست کجاست دختر ؟؟؟ بیا برو…بیابرو این لباسای کثیف رو از تنت دربیار یه دوش هم بگیر

باشه ی آرومی گفتم و بعد راه اتاقهای بالا رو در پیش گرفتم درحالی که سرم هی بس اختیار به عقب می چرخید.
باخودم اگه بخوام صادق باشم باید اعتراف کنم بسیار از رفیق پسرخاله خوشم اومده بود!

آدم وقتی میره زیر دوش تازه یادش میفته چه شعرها و ترانه هایی که بلد نیست مثل من که دیگه دوست نداشتم دل از دوش آب بکنم آخه هی پشت سر هم آهنگای زیادی میومد تو ذهنم که دلم میخواست همه رو بخونم.
مولین چند ضربه ی آروم به شیشه ی بخارگراهی شده ی حموم زد و بیان کرد:

-سوفیا…سوفی….

اولش فکر کردم اشتباه گوش دادم ولی بعد که یکم آب رو کم کردم صوتش نه مثل قبل به شکل یه نجوا بلکه بسیار واضح به گوشم رسید.
تعجب کردم و تعجبم از این بابت بود که چطور ممکنه اون وارد حموم شده باشه وقتی من خودم درو از داخل بسته بودم.
سرمو نزدیک شیشه بردم و اضافه کردم:

-مولین تویی!؟

-انتظار داشتی کس دیگه ای باشم!؟

-نه آخه من درو قفل کرده بودم شما چطوری اومدی داخل!؟

-دستگیره حموم خراب دخترجان.

-عه خب جرا به من ناضافه کردی!؟

-یادم راهی شد.قرار بود یاسر درستش کنه که اونم نشد.سوفیا…
برات حوله آویز کردم…

نگاهامو که بخاطر کف شامپو سوز میدادنو روهم فشار دادم و بعد گفتم:

-ممنون!

-زودتر بیا بیرون سوفیا.سرما میخوری.

-نگاه نگاه

خمیازه ای کشید و اظهار کرد:

-من میرم بخوابم کاری نداری!؟

-نه برو مرسی

وقتی مامان رفت مجدداً رفتم زیر دوش. فشار آب رو بیشتر کردم و بعد دیدهامو بستم تا کف رو موهام شسته بشه.
وقتی احتمالا همه خواب بودن من یه چنددقیقه بیشتر تو حموم موندم ولی دیگه زیادی داشتم لفتش میدادم و ترس از سرما خوردن وادارم کرد دل از اون آب فشلرر قوی آب گرم بکنم.
موهامو تو کلاه جمع کردم و داشتم حوله ی سفید رنگ رو دور کمرم میبستم که یه نفر سوت زنان و سر به زیر اومدداخل درحالی که فقط یه شورت پاش بود و یه حوله حموم رو دوشش..
و این هیکل آشنا فثط متعلق به یاسین دیلاق بود!
وقتی هردو سر قد بلند کردیم و دیده تو چشم شدیم من از ترس جیغ آرومی کشیدم وتمایل داشتم برگردم پشت شیشه که پام سر خورد و میل داشتم از عقب بیفتم اما یاسین به موقع خودشو بهم رسوند و به‌شدت زود کف دستمو گحرکت کرد و بغلم کرد.
گرچه یه جورای از یه اتفاق وحشتناک نجاتم داد ولی من ناجور از کوره درراهی شدم خصوصا وقتی میمشاهده کردم با چه وضعیتی تو بغلشم.
برآشفته بودم. از
حوله ای که افتاده بود روپاهام، از کف دستهایی که دور تنم حلقه بودن…از تن عریون.از
سینه هام که چسبیده به شکمش بود و هز دستهای لعنتیش دور کمر و زیر باسنم بودن.بدتراز این آخه مگه میشد!؟

صاف توقف کردم و به‌شدت خشن هلش دادم و بعد خم شدم و با برداشتن حوله فورا اونو دور خودم پیچوندمو اضافه کردم:

-بفرما اینجا طویله اس دیگه همینجوری سرتو میندازی میای داخل….

دست یه کمر از حرکت ایستاد و انگار که یه قدر نشناسو نگاه میکنه بیان کرد:

-نگراهی شده بودمت که نفله شده بودی خانم همیشه حق به جانب!

پوزخند زدم و باهمون عصبیت بیان کردم:

-خب تواگه عین چی سرتو نمینداختی بیای داخل که من نمی هراسیدم و سر نمیخوردم!

از تاسف زیاد خنده اش گحرکت کرد.سرشو تکون داد و بعد اضافه کرد:

-عجب پررویی هستی! عجب پررویی هستی!

حرصم از اونو ناخوادگاه رو دندونام خالی کردم.اونقدر روهم فشارشون داده بودم که حس کردم صوتی چک چک شون به گوشم رسید.
دستمو رو حوله گداشتم تا نیفته و بعد گفتم:

-من پررو هستم یا تو که همینطوری سرتو انداختی اومدی داخل؟ همیشگی هرجا میری همینطوری سرتو میندازی میری داخل؟

از برآشفتهت زیاد لپاشو باد انداخت و بعد با بیرون فرستادن نفسش اظهار کرد:

-علم غیب نداشتم که تو اینجایی زبون…نصف هیکلت زبون….

وای چقدررومخم بود.درست مثل یه زبری ناخوشایند وسط یه لطفات عمیق بود! همینقدر زمخت.
برای همین با طعنه و خشمگینت اظهار کردم:

-علم غیب نداشتی یا..

حرفمو ادامه ندادم ولی حتی با ادامه ندادن هم منظورمو رسونده بودم.اون ولی اخم کرد و اضافه کرد:

-یا چی…!؟ ببینم…نکنه اندیشیدی من از عمد اومدم داخل؟

پوزخند زدمو روترش کردم که چند قدم اومد سمتم و وقتی بهم نزدیک شد انگشتشو وسط پیشونیم گذاشت و بیان کرد:

-هرچیزی که توداری دوست دخترامم دارن پس حرف بیخود نزن….

عصبانیت و حرصم بیشتر و بیشتر شد.دستمو با غیظ زیر دستش زدم و بعد گفتم:

-بسیار مزخرفی!

پوزخند زد:

-هه تو خوبی

به در اشاره کرد و اظهار کرد:

-برو بیرون!

چپ چپ و با انزجار نگاهش کردم و بعد اظهار کردم:

-معلوم که میرم.فکر کردی میمونم توی …

مابقی حرفمو کشیده به زبون نیاوردم و فقط باخودم زمزمه اش کردم.
چقدر آخه یه آدم میتونه نچسب و به دل نشین باشه!؟
خواستم برم بیرون که بازوم رو گرفت و گفت:

-صبر کن…بقیه حراهی شدوهم مثل اولش قد بلند بگو بعد برو…

سعی کردم کف دستمو از توی دستش بیرون بکشم ولی چراکه موفق نشدم به یه نگاه خصمانه ودشمن ستیز رضایت دادم .
نگاهش تهمشاهده کردگر و بی احساس بود.فشار انگشتاشو دور کف دستم بیشتر کرد و بیان کرد:

-بقیه ححرکت کردم قد بلند بزن منم بشنوم!

دوباره سعی کردم کف دستمک آزاد کنم و همزمان اضافه کردم:

-میشه ولم کنی!؟

-نه!

-پس منو مجبور نکن جیغ و داد راه بندازم!

با خونسردی و بیخیالی ای که منو میترسوند گفت:

-بزن.فکر کردی سر سوزونی برام مهم !؟

لبهامو روهم مالیدم.ازش نوحشت کردم ولی قلبم نمیخواست بیشتراز این باهاش تنها بمونم که فردا پدرش شروع کنه دری وری اظهار کردن و بعدشم چو بندازه که سوفیا نیومده شروع کرده کرم ریختن واسه پسر شاخ و شمشادم.

سرمو بالا گراهی شدم.اب چیکه چیکه از موهام روی سرشونه های لختم میفتاد و یاسین قصد ول کردن کف دستمو نداشت. سعی کردم باحرف زدن از دستش خلاص بشم:

-میشه بیخیال بشی یاسین!؟

با کشیدن کف دستمو ، منو برد جلو و بعدکمرمو کوبند به دیوار و روبه روم از حرکت ایستاد. هیکل بزدگش مثل یه ستون برابر بدنم قرار گحرکت کرده بود.
زل زدم تو چشماش و اضافه کردم:

-از من چی میخوای؟؟

چونه ام رو تو مشتش گراهی شد و بعد گفت:

-میخوام بگم دخترخاله جان…من هروقت هرجا بخوام هربلایی دلم بخواد میتونم سرت بیارم پس دیگه پروزگاربونی نکن!

پسره ی عوضی.از یه طرف بخاطرم با پسرای دیگه دعوا میکرد و از طرف دیگه خودش تهدیدم میکرد.
برای اینکه فکر نکنه ترسیدم و قالتاق تراز چیزی که الان هست بشه، نیشخندی زدم و اضافه کردم:

-تو میخوای یه بلایی سرم بیاری؟؟ اون موقع پدرم زندت نمیزاره! اصلا چرا پدرم…مادرم زندت نمیزاره حتی اگه پسر خواهرش باشی!

یه هِه پر معنا گفت و بعد آهسته کنار گوشم زمزمه کرد:

-هربلایی اسمش کشتن نیست که.من بخوام سرت بلا بیارم گوشتو که نمیبرم که…

انگشتشو رو لبهام کشید و با لحن منظور داری ادامه داد:

-یه جور دیگه دست به کار میشم…

زدم زیر انگشتشو بیان کردم:

-ببینم….دوست دختر جونات راضیت نمیکنن پسرخاله جان خوشتیپ!؟؟

با غرور و تکبر گفت:

-اصولا منو هیچ دختری راضی نمیکنه

زیادی به خودش مغرور بود این پسرخاله ی دیلاق خودشیفته.فکر میکرد درهای آسمون باز شدن و خدا اونو سوار بر دو حوری بالدار فرستاده رو زمین و مثلش وجود نداره.
پس وقتشه حالیش کنم سخت در اشتباه!
کف دستمو دور گردنش حلقه کردم.اولش تعجب کرد.سرمو بروم جلو و نزدیک صورتش لب زدم:

-زیادی خوش خیالی پسرخاله..هردختری از سر تو زیادیه.حتی اونی که کور و کچل

از فاصله ی نزدیک نگاهی به چشمام انداخت و گفت:

-تو که تا اینجا پیش اومدی خب ادامه بده

کف دستش سینه ام رو لمس کرد و صدای خندیدنش تو گوشم پیچید.
با عصبامیت کف دستامو رو سینه لختش گذاشتم و بعد به عقب هلش دادم و بیان کردم:

-برو به درک یاسین!

نیشخندی رو اعصابی زد.به سرعت از حموم زدم بیرون و با قدم هایی تند خودمو به اتاقم رسوندم محض و اطمینان درو از داخل قفل کردم.

بندهای کوله پشتی رو روی هردو دوشم انداختم و از دور اومدم بیرون.
چشمم بی اختیار کشیده شد سمت منوچهر خان که با ده -دوازده نفر از زمین دارهاش توی حیاط صحبت میکرد.
داد که میزد، نعره که میکشید چهارستون خونه می لرزید.حتی یاسین هم کف دست به سینه و عین یه اسکرت کنارش توقف کرده بود.
شاید بخواد درس قلدری و زورگویی یاد بگیره و درآینده جا پای پدرش بزاره.
آدمی که با زورگویی و کلک قلدری زمینای بقیه رو ازشون میگیره !

هیچ زمانی متوجه شد خوبی بهش نداشتم چون پدرم حقیقتی رو درموردش بهم اضافه کرده بود که هیچوقت قلبمو باهاش صاف نمیکرد.
میگفت منوچهرخان یه جورایی عامل اصلی طلاقشون بود.اون بود که اونقدر زیر گوش مامان خوند تا خونه زندگیشو ول کرد و اومد تهرون….

-ایندفعه دیگه خودم میرسونمت!

سر چرخوندم سمت یاسری که با اون موهای فرفری، عینک گرد، تیشرت زرد و پیرهن آستین دار چارخونه حسابی کم سن و سالتر از اون چیزی که بود به نظر می رسید،نشون میداد.
حالا بیشتر شامگاهیه یه نوجوون ۱۶-۱۷ ساله بود تا یه آدمیزاد 21ساله!
دست به سینه سمتش راهی شدم و گفتم:

-دیروزگار که خوب پیزیرادی آقای زرنگ!

سرشو کج کرد و مظلوم سؤال کرد:

-میشه دیروزگارو حساب نکنی! عوضش امروز دربست دراختیارتم.

یکم فکر کردم.البته از سر ناز و شوخی بعد قلب رحمی به خرج دادم و گفتم:

-حالا که اینقدر التماس میکنی واسه اینکه اشکت درنیاد…اومممم…باشه…رحم میکنم این یه بارو.

لبخند زد و اضافه کرد:

-ای شیطوووون! بریم؟

ریز خندیدم و گفتم:

-بریم

از در عمارت زدیم بیرون و سوار ماشین سفیدرنگش شدیم.داشتم به این فکر میکردم که باید یه دوربین عکاسی توپ بخرم.یه چیز درجه یک!
کوله پشتیمو روی پاهام گذاشتم و اضافه کردم:

-یاسر من باید یه دوربین بخرم.ویه عالمه خرت و پرت دیگه! البته استادمون مارک دوربین و بقیه وسایل دیگه ای که باید بخریم رو بهمون معرفی کرده ولی من اینجا جای مطمئن بلد نیستم.تو سراغ داری ؟

یکم فکر کرد و بعد اضافه کرد:

-بهراد!

پرسشی نگاهش کردم و بیان کردم:

-بهراد !؟

-آره بهراد رفیق یاسین…

اسم بهراد که اومد وسط ناخواسته تبسم کمرنگی روی صورتم قرار گرفت و حتی اگه نخوام اغراق کنم باید یگم دلم تالاپ تلوپش بیشتر شد.
با اون دیدهای براقم زل زدم به نیمرخش و گفتم:

-خب.بهراد تو کار فروش این چیزاست!؟

-نه اما داداشش هست.بنظرم با باسین هماهنگ کن با اون بری پیش داداشش بهراد بهتره.حداقلش اینکه بهت تخفیف میده و جنس بنجل هم بهت نمیندازه

از خدا تمایل داشته تبسم خبیثی زدم و بیان کردم:

-اوممم باشه! بعداز دانشگاه با یاسین هماهنگ میکنم

لبم پایینیمو زیر دندونام گحرکت کردم و فشار دادم.داشتن بهونه های زیاد برای نزدیکتر شدن به اون پسره منو سر ذوق میاورد.
قلبم میخواست هی جلوی چشماش باشم تا منو ببینه. تا به دیدهش بیام.
تا واسه خاطر پسرخاله ام و سر رفاقت و این حرفها ازم نگذره.

-نمیخوای پیاده بشی؟؟ اینقدر منو دوست داری؟ دلت نمیاد قلب بکنی!؟

با شوخی های یاسر از فکر بیرون اومدم و اول یه نگاه به ورودی دانشگاه انداختم و بعد به یاسر.

-شدی عین داداشتااا…کوه اعتماد بنفس.مرسی که رسوندیم

دستشو رو سینه اش گذاشت و شوخ طبعانه‌گفت :

-وظیمه!

-اون که بعلهههه

من پیاده شدم و اون خنده کنان خداحافظی کرد و حرکت کرد.
یه بند کوله ام رو روی دوشم انداختم و بعد قدم زنان به جاده افتادم.
نگاهی به ساعت مچیم انداختم.تا شروع کلاس هنوز وقت داشتم.بیخودی و سر حوصله داشتم قدم میزدم که یه نفر از پشت صدام زد و اضافه کرد:

-هی…یه لحظه….

اسمم ” هی “نبود ولی میتونستم بفهمم هرکی هست داره خودمو صدا میزنه.
تا به عقب چرخیدم نگاهم به همون پسره افتاد.همون پسری که دست زد به باسنم و چند مشت اساسی از یاسین نوش جان کرد.
نکنه اومده بود به تلافی ؟

بهش خیره شدم و اظهار کردم:

-اسمم هی نیست!

با گام های آروم و سنگین به طرفم اومد و گفت:

-اگه اظهار کردم هی واسه این بود که نمیدونستم چی باید صدات بزنم.
شاید اگه میگفتم گل…بانو…خوشگله هرچیز این مدلی خیال بد میکردی بار دیگر!

لبخندی به این زبون ریختنهاش زدم.
من دشمنی ای باهاش نداشتم برای همین لزومی نمشاهده کردم بهش بپرم و تیکه بارونش کنم.
اون درگیری رو هم یاسین مسیر انداخته بود وگرنه من اصلا دوست نداشنم نیومده انگشت نما بشم.

چیزی ناظهار کردم تا شجاعت حرف زدن پیدا کنه هرچند خودش به انداره ی کافی پررو بود.
کف دست به سینه داشتم تماشاش میکردم که بیان کرد:

-میشه باهام حرف بزنیم!

گرچه وقت داشتم ولی به دروغ اضافه کردم:

-فکر نکنم وقتشو داشته باشم

-دست راستش رو از جیب شلوار جینش بیرون آورد و اظهار کرد:

-خیلی وراجی نمیکنم!

تبسم زدم.

-باشه.حرفاتو بزن.

یکم من من کرد و بعد گفت:

-ببین من نمیتمایل داشتم اون اتفاق بیفته ….

اون حرف میزد و من با لبخند کمرنگی گوشه ی زخم شده ی لبش رو نگاه میکردم.زخمی که حاصل مشتهای سنگین یاسین بود.
وسط نطق های طولانیش سرمو تکون دادم و بعد جویا شدم:

-الان اومدی که معذرتخواهی بکنی؟

خندید و اظهار کرد:

-یه جورایی آره…اما اضافه کردم که.من واقعا نمیمیل داشتم اون اتفاق بیفته میدونی…حقیقت اینکه دستم وقتی همچین صحنه ای رو مشاهده کرد ناخوداگاه کاری رو انجام داد که نباید

پسره ی پررو…کاش تو اون دقایق میتونستم بجای خنده اخم کنم و یکم پر ابهت بازی دربیارم ولی خب نتونستم.
اصولا من استاد خندیدن تو شرایط سخت و تلخ بودم.انگار مغزم فرمون اشتباهی صادر میکرد.
جایی که باید اخم میکردم خنده ام میگرفت جایی که باید می ریز خندیدم اخم میکردم.
درست عین جوگر! یه چیزی تو همون مایه ها!
ابروهامو بالا انداختم.متفکرانه سر تکون دادم و گفتم:

-پس کف دستت سر خود اونکارو انجام داد!

-آره.باور کن

-باشه باور میکنم

-پس دیگه دلخور نیستی از من!؟

کف دست به سینه یکم باخودم فکر کردم و بعد با مکث جواب دادم:

-خب…آاااا….نه.فکر نکنم.

محض خاطر جمعی سؤال کرد:

-پس آشتی

لبخند زدم:

-آره.

جزوه ی توی دست چپش رو بالا آورد و بعداز لای صفحاتش یه شاخه گل بیرون کشید و اونوبه سمتم گرفت:

-برای توئہ….

گل رو ازش گرفتم و بو کردم.بوی خوبی داشت.به‌شدت خوب.جزوه اش رو دوباره بست و بعد گفت:

-من هوتنم…و تو !؟

ظاهرا این یه جرقه واسه آشنایی بیشتر بود.خب منم این جرقه رو تبدیل کردم به آتیش.
لبخحد لوندی زدم و گفتم:

-سوفیا.

سرشو به تحسین تکون داد و بعد بی مقدمه چینی سؤال کرد:

-میتونم شمارتو داشته باشم سوفیا !؟

زود پسرخاله شده بود ولی خب.بنظرم بد موجودی هم نبود.
تو خاموشی شروع کردم به انالیز کردنش.
خوشتیپ بود و خوش قیافه.
قد قد بلندی داشت و صورت گردی.موهاشو کپ زده بود و تیپ امروزگاری داشت.
از اینا که گوشواره میندازن و احتمالا به اندازه ی یه دختر واسه رسیدن به سرو وضعشون جلو آینه وقت میگذرونن.
پرسیدم:

– شماره ی منو برای چی میخوای؟

-برای دعوت به قدم زدن…برای دعوت به خوردن قهوه..برای دعوت به آشنایی بیشتر

نمیتمایل داشتم به این سرعت جوابشو بدم هرچند بسیار هم بدم نمیومد باهاش همصحبت بشم اما این قلبیلی نمیشد که بخوام باهاش در رفاقت رو باز کنم.
قرار باشه با پسری دوست بشم ترجیحم این بود اون پسر یه کسی تو مایه های بهراد باشه.برای همین اضافه کردم:

-فکر نکنم وقتشو داشته باشم

انگار که نخواد فرصت این آشنایی بیشترو از کف دست بده گفت:

-من تا آخر وقت اینجام…

نگاهی به ساعت مچیم انداختم و بعد گفتم:

-پس اگه فرصت شد میبینمتون

اینبار دیگه وقت تلفی نکردم خصوصا که کلاسمم شروع شده بود.
بی خداحافظی از کنارش رد شدمو راهی شدم درحالی که حتی تو اون زاویه هم‌میتونستم سنگینی نگاه هاشو احساس کنم.