پشت آوش حلقه شد دور شونه های مچاله شده اش … و روی موهاش رو بوسید .
– اگه حتی امروزگار بخوای گریه کنی … پس کِی قراره شاد باشی ؟! … ببین همه چی خوبه ! باید آروم باشی پروانه ! … نفس عمیق بکش … شونه هاتو صاف بگیر ! تبسم بزن !
پروانه باز هم ریز خندید … و اینبار اشک هاشو با کف کف دست پس زد . حس خوبی داشت ! حس یک پرنده ی سبکبال در مسیر باد … .
– رها رو من بغل بگیرم !
رها رو از آوش گرفت … و آوش گفت :
– فکر خوبیه ! منم کفشاتو از ماشین بردارم ! انگشتات پر از ماسه شده … باید پاهاتو بشوری !
راه افتاد به طرف ماشین … که پروانه صوتشو کشیده کرد :
– ای کاش می شد قبل از اینکه بریم برای صبحانه، لباسم رو عوض می کردم !
آوش همینطور که قدم برمی داشت ... جرخید و لحظه ای نگاهش کرد :
– اصلاً فکرشم نکن ! … چراکه هیچ لباسی برای خودمون نیاوردم !
– چی ؟!
– ماییم و همین لباسای تنمون !
پروانه باز لبخند زد و موهای کشیدهش رو که باد جلوی صورتش ریخته بود، پس زد … .
***
میز صبحانه در کافه ی ساحلی، مفصل و کامل چیده شده بود !
پروانه وقتی بوی چای و نان تازه رو حس کرد، به یاد آورد چقدر گرسنه است ! به کف دستشویی رفت و آبی به سر و صورتش زد و کمی موهاشو مرتب کرد … و پشت میز صبحانه به آوش ملحق شد .
_۹۲۹
همه چیز زیر دندانش طعم و مزه ی جدیدی داشت ! مثل آسمون که رنگ آبی جدیدی گحرکت کرده بود … و مثل همه ی چیزهایی که در اطرافش می مشاهده کرد !
حس می کرد وارد جهانی جمتوجه شدی شده ! همه چیز به طرز جمتوجه شد و لذت بخشی تغییر کرده بود !
این بود معجزه ی آزادی ؟! …
بعد از صرف صبحانه باز به ساحل راهی شدند … و بعد با هم رفتند تا خرید کنند … .
اولین چیزی که خریدند، کالسکه ای برای رها بود ! … بچه تا درون کالسه ی جمشاهده کرد قرار گحرکت کرد، ملایم شد و خیلی زود خوابید .
برای لحظه ای کوتاه وسط اون حجم از تجملات و بقیه ی آدم ها، حس بدی به پروانه کف دست داد . حضور زنان آرایش کرده و قشنگ … یک لحظه ی کوتاه این حس رو بهش القا کرد که همون دخترک روستایی و ساده ای شده که از هر سایه و جنبنده ای می وحشت کرد ! ولی وقتی کف دست آوش روی گودی کمرش قرار گرفت …
– تا حالا رنگ سفید پوشیدی ؟ …
پروانه برگشت و نگاهی به آوش انداخت … و متوجه شد توجه اون تمولیً جلب پیراهنی بود که در تن مانکنی می درخشید .
پیراهن رنگ سفیدی قلبنشینی داشت با دامن میدی و چین و شکن های جذاب .
پروانه لبش رو به دندان گرفت :
– راستش … نه ! پیش نیومده بود !
– خب … امروز می پوشی !
پروانه سر جا میخکوب شد . حتی زبانش برای اعتراض نچرخید ! … سبک خاص و جدید پیمسیرن به نحوی بود که پوشیدنش اعتماد به نفس بالایی می میل داشت ! … ولی تا قبل از اینکه بتونه مخالفتی بکنه … آوش رو به فروشنده کف دستور داد :
– از اون پیراهن، سایز خانم بیارید !
_۹۳۰
دل پروانه شتابزده می تپید و نوعی گریز از اون موقعیت در تمام اعضا و جوارح تنش حس می کرد . ولی با مسیرنمایی کف دست های آوش به طرف اتاق پرو مسیری شد .
زن فروشنده پیراهن رو بهش سپرد و با لبخندی دوستانه اضافه کرد :
– اگر برای پوشیدنش نیاز به کمک داشتید، می تونید آوام کنید !
وقتی رفت، آوش زیر گوش پروانه لب زد :
– مگه من مُردم ؟! … چیزهای عجیبی میگن واقعاً !
پروانه با همون حالش به خنده افتاد . گفت :
– نیاز به کمک کسی ندارم آوش … ممنون از حسن نیتت !
و وارد اتاق شد و در رو بست … .
پیراهن رو که پوشید، برای ثانیه هایی نگاهش رو آینه به تصویر خودش خیره موند . چین و شکن های پارچه به نرمی روی تنش قرار گرفته و سفیدی لباس با سیاهی موهاش هارمونی زیبایی تشکیل داده بود .
صدای آوش رو از اون سمت در شنید :
– پوشیدی پروانه ؟
پروانه بزاق دهانش رو قورت داد و با اندکی ترمشاهده کرد … در رو باز کرد . خودش هم نمی دونست چرا احساس معذب بودن می کرد … .
ولی نگاه جدی و دقیق آوش روی بدنش … اون رو کاملاً غافلگیر کرد ! … و بعد جمله ای که اضافه کرد … .
– بی نظیر شدی !
پروانه بی اختیار لبخند زد !
آوش یک لحظه برگشت و به فروشنده ای که در میدان متوجه شد پروانه نبود، گفت :
– ظاهراً رنگ روشن بهشون میاد ! اون پیمسیرن زرد رو هم بیارید !
و باز رو به پروانه ادامه داد :
– اصلاً نمی تونم قلبیلش رو بفهمم که چطور همه چی بهت میاد ! … در واقع هر چیزی که کنار تو قرار میگیره، انگار زیباتر میشه ! …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن