خوابی که اونو در بر گرفت، عمیق و لذت بخش بود … مثل سوار شدن بر بالِ فرشتگان ! … هرگز چنین خواب آرومی رو تجربه نکرده بود .
وقتی بیدار شد، صبح شده بود !
چند بار پلک زد و بعد بدنش رو کش و قوسی داد . هنوز گرما و بوی عطر آوش همجاده با کت اون روی تنش بود .
نگاه سست و خواب آلودی به اطراف انداخت و کم کم ذهنش از مستی خواب آزاد شد .
هنوز روی صنقلبی ماشین دراز کشیده بود … تنها بود و نمی دونست چه ساعتی از روزه !
– رها !
نفس لرزانی کشید … کف دست گحرکت کرد به صنقلبی و سعی کرد از جا بلند بشه . ترس زیر پوستش ریخته و تپش دلش رو شتابزده و بی ولین کرده بود .
– آوش ! رها !
کف دستی به گردنش کشید و نگاه وحشت زده اش برگشت به سمت شیشه و بهیکباره … در جا خشکش زد !
دریا بود که کمی دورتر … موج می زد و تمام وسعت نگاهش رو می گحرکت کرد !
پروانه نفسی کشید … و نفسی دیگه . نگاه ناباورش از منظره ی مقابل نگاه هاش دور نمی شد .
چه اتفاقی افتاده بود ؟ … دیشامگاه در محوطه ی بیمارستان به خواب راهی شده بود و امروز … در قصه ای از خواب بیدار شده بود ؟ …
بزاق دهانش رو قورت داد و درب ماشین رو باز کرد و پیاده شد . برخورد کف پاهای عریانش به شن های خیس … همه چیز رو واقعی تر کرد !
لذت بود که از سر انگشتانش به تمام تنش سر ریز می شد … !
قدم برداشت و جلوتر رفت … و بیشتر به دریا نزدیک شد . حالا موج های کوتاه آب به ساق پاهاش می رسیدند .
نگاهش به مقابل بود … اون جایی که مرز بین دریا و آسمان تشخیص داده نمی شد .
نسیم خنک و شوری که از روی آب ها برمی خاست و به گونه هاش می سایید … .
و بعد صوتی آوش رو از پشت سر گوش داد :
– پروانه !
به عقب برگشت … و آوش رو دید . در حالی که رها رو در آغوش داشت … و اون حالت بی نظیرِ نگاهش … .
این مرد هم قسمتی از قصه بود، می دونست ! … بهترین بخش قصه بود !
– بلاخره بیدار شدی ! … تمام مسیر رو خواب بودی !
پروانه فقط نگاهش کرد … و آوش نزدیک تر شد . رها در آغوشش چقدر آروم بود ! … با کراواتش بازی می کرد و می خندید !
– حتی رها از تو سحر خیز تره ! … با هم حرکت کردیم کافه رستورانی که کمی بالاتره … قهوه خوردیم ! … البته من خوردم !
رها باز هم بال بالی زد و تلاش کرد گوشه ی کراوات رو به دهان بگیره ! … آوش ادامه داد :
– فکر نکنی از تو یادم رفته بود ! اضافه کردم میز صبحانه بچینن … با هم بریم !
– آوش !
پروانه گفت … ناباور و بی نفس ! … آوش آروم پاسخش رو داد :
– جانم ؟
– اینجا … کجاست ؟
– چند ساعت دورتر از چهار برجی !
پروانه پلک زد و اامان قطره ی اشک از گوشه ی چشمش شره کرد روی صورتش … .
نه، اینجا فقط چند ساعت دورتر از چهار برجی نبود ! … اینجا دنیای دیگه ای بود ! زمین دیگه ای … آسمون دیگه ای بود ! اینجا کجا بود و چهار برجی کجا ؟ … این دریای بی انتها کجا و زندانِ ده ساله اش کجا ؟ …
آزاد شده بود پروانه ؟ … بعد از اینهمه سال … برای اامان بار احساس می کرد آزاد شده !
دست آوش جای گرفت روی گونه ی پروانه و قطره اشکش رو با نوک انگشتش پس زد .
– گریه نداریم دیگه ! از این به بعد باید هر روز بخندی !
پروانه باز هق زد و هموقت به خنده افتاد … . این گریه فرق می کرد ! … این گریه نه از سر ترس بود و نه خشم … نه حقارت و نه استیصال ! … این گریه از خوشحالی و آزادی بود !
وقتی آدم آزاد بود حتی اشک ریختن هم براش لذت داشت !
#پارت_۹۲۸
کف دست آوش حلقه شد دور شونه های مچاله شده اش … و روی موهاش رو بوسید .
– اگه حتی امروزگار بخوای گریه کنی … پس کِی قراره خوشحال باشی ؟! … ببین همه چی خوبه ! باید آروم باشی پروانه ! … نفس عمیق بکش … شونه هاتو صاف بگیر ! تبسم بزن !
پروانه باز هم ریز خندید … و اینبار اشک هاشو با کف دست پس زد . حس خوبی داشت ! حس یک پرنده ی سبکبال در مسیر باد … .
– رها رو من بغل بگیرم !
رها رو از آوش گرفت … و آوش اظهار کرد :
– فکر خوبیه ! منم کفشاتو از ماشین بردارم ! انگشتات پر از ماسه شده … باید پاهاتو بشوری !
جاده افتاد به طرف ماشین … که پروانه صداشو کشیده کرد :
– ای کاش می شد قبل از اینکه بریم برای صبحانه، لباسم رو عوض می کردم !
آوش همینطور که قدم برمی داشت ... جرخید و لحظه ای نگاهش کرد :
– اصلاً فکرشم نکن ! … چراکه هیچ لباسی برای خودمون نیاوردم !
– چی ؟!
– ماییم و همین لباسای تنمون !
پروانه باز لبخند زد و موهای قد بلندش رو که باد جلوی صورتش ریخته بود، پس زد … .
***
میز صبحانه در کافه ی ساحلی، مفصل و کامل چیده شده بود !
پروانه وقتی بوی چای و نان تازه رو حس کرد، به یاد آورد چقدر گرسنه است ! به دستشویی حرکت کرد و آبی به سر و صورتش زد و کمی موهاشو مرتب کرد … و پشت میز صبحانه به آوش ملحق شد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن