پروانه ریز خندید . در قلبش انگار هزار ستاره روشن کرده بودند ! … این مرد بهش احساسی می داد که باعث میشد فکر کنه قشنگترین زن جهانست ! دیگه ذره ای احساس خجالت یا ناراحتی نداشت ! عاشق پیجادهنش شده بود … و عاشق موقعیتی که در اون قرار داشت !
دقایقی نگذشته بود که زن فروشنده برگشت در حالی که کوهی از لباس های مختلف رو به همراه داشت . همه سلیقه ی آوش بودند !
بلوزهای حریر با دامن های خواستنی و پیجادهن هایی که با دستمال گردن های رنگارنگ و کفش های سبک ست شده بودند … و حتی شلوار جین ! … چیزی که پروانه تا به حال نداشته بود ... و حالا انگار قرار بود همه چیز رو امتحان کنه !
***
صدای موسیقی می اومد و همراه با آوای گفتگو و خنده ی دیگران … گوش های پروانه رو پر کرده بودند .
باز نگاه پر وسواسی به رها انداخت و رواندازِ نازک رو روی بدن کوچکش مرتب کرد … و بعد با نفس عمیقی، صاف قرار گرفت .
ساعت از ده شامگاه گذشته و فضای رستوران روباز هتل هنوز پر جنب و جوش بود . پروانه هنوز هم می تونست گرمای روز رو در اطراف حس کنه . پیشخدمت شام رو آورده بود … ولی اون می تمایل داشت منتظر بمونه تا آوش بهش ملحق بشه .
باز نفس دیگری کشید و با لبخندی که بی اختیار نقش صورتش شده بود، به آوش در ذهنش گذراند .
سه روز بود که با هم در این سفر بودند … سه روزگار لذت و خوشبختی مطلق ! هیچ حرفی از گذشته و اتفاقات به وسط کشیده نمی شد … انگار هیچ گذشته ای وجود نداشته !
همه ی آدم ها در گذشته باقی مونده بودند … و به غیر از تلفن زدن های گاه و بیگاه آوش به چهار برجی، هیچ علامتی از اونها در زیستنش نمی مشاهده کرد !
حالا هم آوش رفته بود تا به چهار برجی تلفن بزنه ! …
پارت_۹۳۲
حالا هم آوش رفته بود تا به چهار برجی تلفن بزنه ! …
پروانه چشم دوخت به سمت چپ میز که می شد نمایی از آب های نقره ای دریا رو از همون فاصله تماشا کرد … و اندیشید به چهار برجی !
ساعت ده شب لابد همه ی ساکنان عمارت خواب بودند … ولی آوش هرگز به خودش زحمت نمی داد این قید و بندها رو رعایت کنه ! اون هر وقت که دوست داشت به چهار برجی تلفن می کرد و براش مهم نبود اگر همه بدخواب می شدند !
قلب پروانه از فکر خورشید درهم فشرده شد . نمی دونست در این تماس های تلفنی گهگاهی، خورشید هم با آوش صحبت می کنه یا نه . هیچوقت در موردش از اون سوال نمی پرسید ... و آوش هم چیزی نمی گفت .
پروانه بیزار بود از اون چیزی که پشت سرش جا گذاشته بود . از ملک افشاریه و از چهار برجی … و از همه ی اون آدم ها !
تصور می کرد نمای دریای نقره ای رو با دیوارهای کشیده و غیر قابل عبور عمارت … و این رستوران گرم و خواستنی رو با اون سالن پذیرایی پر از زرق و برق … و این تنهایی قلبچسبش با آوش و رها رو … در برابر همه ی اون آدم ها .
نمی تمایل داشت دیگه به اون جهنم برگرده … توانش رو نداشت ! …
غرق در افکارش بود که آوش رو متوجه شد ! … انگار تلفنش رو تموم کرده بود و داشت به پروانه ملحق می شد .
پروانه عمیق تبسم زد . اینجا خارج از محدوده ی چهار برجی و ملک افشاریه، حتی آوش تغییر کرده بود ! به جای تمام کت و شلوارهای رنگ تیره ای که عموماً می پوشید … اون شامگاه تیشرت و شلوار جین پوشیده بود !
نگاه آوش گره خورد به نگاه پر از خنده ی پروانه … و لبخندی روی صورتش نشست . پروانه بدون حاشیه بیان کرد :
– خوش قیافه شدی !
آوش پاسخ داد :
– خودم می دونم !
خنده ی پروانه از این اعتماد به نفس عمق گراهی شد . آوش خم شد و گونه ی پروانه رو بوسید … و بعد روی صنقلبی اون طرف میز نشست .
– بهر صورت از تعریفت ممنونم !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن