پروانه حس می کرد در حال خرد شدنه . آوش داشت می اومد اونجا … بعد از تمام اتفاقاتی که بینشون رخ داده بود …
یک دفعه تمام تنش تیر کشید … به یاد اامان باری که تلاش کرد از ” چهار برجی ” فرار کنه اما گیر افتاده بود …
یک دفعه تمام بدنش از دردی کهنه تیر کشید . احساس کرد تمامِ زخم هاش تازه شده … درد زانوهای تَرَک خورده اش دوباره برگشته … آتیش سیگاری که روی نوکِ سینه اش رو سوزوند ، دوباره روشن شده …
هق هقی از سر ترس و استیصال از گلوش خارج شد . اینقدر ترسیده بود که دیگه حتی نمی تونست ” پروانه ” بودنش رو انکار کنه .
اسد چرخید تا از اونجا بره … پروانه صوتش کرد :
– صبر کن … اسد آقا ، یک لحظه صبر کن !
صوتش می لرزید … اسد مکثی کرد .
پروانه با کف دست هایی که می لرزید ، گردنبند طلاشو از دور گردنش باز کرد و به سمت اون گحرکت کرد .
– بگیرش … طلاست ! گرون قیمته ! … بگیرش … اما بذار من برم ! … تو رو به خدایی که می پرستی بذار برم !
باز هق هقی کرد . تمام التماس و بدبختیشو توی چشم هاش ریخته بود … داشت می مرد !
اسد دستش رو از بین میله های حفاظ به داخل اتاق آورد ، گردنبند رو ازش گراهی شد و توی دستش بالا و پایین کرد … انگار که می میل داشت وزنش رو بسنجه .
– هووم … سنگینه ! … راست می گی … به نظرم گرونه !
پروانه لحظه ای امیدوار شد … فقط لحظه ای … و بعد اسد بیان کرد :
– ولی اینقدر گرون هست که باهاش ننه ام بتونه یک جون تازه برام بخره ؟!
پروانه ماتش برد .. اسد گردنبند رو رها کرد کف زمین … ادامه داد :
– ارباب اگه بفهمه فراریت دادم … پوستم رو زنده زنده می کنه ! می شناسیش دیگه ! نه ؟! … امیر افشارها رو می شناسی !
و باز هم چرخید و از پنجره دور شد .
پروانه پلک های داغش رو روی هم فشرد و از سر ترس و بدبختی گریست … احساس می کرد زانوهاش تحمل وزنِ بدن نحیفش رو ندارند .
همونجا کنار دیوار نشست و به تلخی گریست .
اسد راست می گفت … امیر افشارها نمی بخشیدند ! امیر افشارها رحم نداشسریع ! اونا ترسناک بودند !
پروانه تمام عمر زیر کف دست اونها بود و حالا اونا رو می شناخت … و بدتر از همه شون شاید آوش بود … که با پنبه سر می برید ، ولی وقتی کف دست به شمشیر می شد … .
قلبش لرزید … از فکر اینکه تا چند ساعت دیگه چه بلایی سرش می اومد … .
یک زمانی شاید آوش اونو دوست داشت ! … یک وقتی طالبش بود ! … ولی حالا همه چیز تغییر کرده بود ! … آوش بهش سیلی زده و پروانه هم آدم کشته بود ! …
براش هیچ اهمیتی نداشت که چه سرنوشتی برای خودش رقم می خوره . ولی از جون رها می هراسید ! از اینکه دخترکش به اون عمارت … نزدیک خورشید برگرده می وحشت کرد !
کف کف دست هاش رو جلوی صورتش گحرکت کرد و گریست . این تنها کاری بود که می تونست انجام بده …
***
***
نفهمید چقدر در اون حالت قرار گرفته بود که صوتی چرخش کلید رو از اون طرف در متوجه شد … .
سرش رو از روی زانوهاش قد بلند کرد و کف دست گحرکت کرد به دیوار … و بدنِ خشک شده اش رو بالا کشید .
دلش گاپ گاپ درون سینه اش می تپید . از شدت ترس و استرس نزدیک بود بالا بیاره … .
در باز شد و پروانه نفسش رو حبس کرد … و در انتظار هر واکنشی …
ولی به جای آوش، ودود وسط چارچوب در توقف کرد … .
– آخ خانم کوچیک … خودتی ! … خدا رو شکر که خودتی !
پروانه نگاهش کرد و نفس لرزانی کشید … و ودود ادامه داد :
– کجا بودین خانم ؟ … آوش خان پیرِ ما رو در آورد ! … بیچاره مون کرد ! …
پروانه بزاق دهانش رو قورت داد . ذهنش یخ بستگیِ ترس رو کنار زد … و انگار آوش نبود ! … از نبودش جرات گحرکت کرد … بیان کرد :
– بچه ام کجاست ؟ …
صوتش می لرزید اما قلبش … مثل دل ماده شیری جنگنده و سرسخت بود ! … تقریباً دوید به طرف در و ودود رو پس زد و بیرون راهی شد .
زن های خانواده در یک ردیف جمع بودند و همه هراسیده … حتی گریان ! … ننه دریا مشت کوبید به سینه اش :
– اسد الهی داغِ مادرت به دلت بمونه ! این چه کاری بود کردی ؟! …
پروانه هراسون دوید و دخترکش رو از آغوشِ نیره بیرون کشید و به سینه اش چسبوند … .
نفسش برگشت … ! … نفسش … بین عطر موهای دخترکش برگشت ! … مثل تشنه ای که به آب رسیده باشه ، رها رو بویید و بوسید . داشت جون می داد از فکر دوریِ مجدداً … .
اما اون هرگز اجازه نمی داد کسی رها رو ازش دور کنه ! … رها متعلق به پروانه بود و آوش … می تونست اونو بکشه تا از رها جدا بشه !
صدای زمزمه ی دیگران رو در اطرافش می شنید و صدای اسد رو که گفت :
– از این لحظه به بعد تحویل شماست ! … ببین ! من از گردنم خارج کردم ! اگه باز فرار کرد و حرکت کرد به من مربوط نیست !
ودود نزدیک پروانه توقف کرد :
– خانم ، بریم ! …
پروانه می دونست مقاومت بی فایده است ! … بدون اینکه به کسی نگاه کنه ، جاده افتاد به طرف در . زن ها آهسته بهآرامی گریه می کردند … و ننه دریا پشت سرش التماس می کرد :
– حلال کن منو خانم جان ! حلالم کن !
کسی در ماشین رو براش باز کرد … و پروانه روی صندلی قرار گرفت .
مردهای بیرون دور هم حلقه زده بودند و بحث می کردند . معلوم نبود موضوع بحثشون چی بود … پروانه آوای یک نفرشون رو شنید :
– مگه نگوش دادی چی بیان کرد ؟ … حداقل بچه رو باید دکتر ببینه !
و انگار بلاخره به اجماع رسیدند .
ودود پشت فرمان نشست و ماشین رو به راه انداخت . پروانه بچه اش رو در آغوشش تاب داد و از پنجره خیره شد به بیرون … .
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن