رمان ویدیا جلد دوم پارت ۵۷

#ایران_تهران
#میلاد

با اومدن جواب آزمایشات همه با خیال آسوده به دنبال تدارکات مراسم بودند.

حالا همه می‌اطلاع داشتند که عیلرام و پانیذ نامزد کردند. میلاد نمیتونست نامزدی پانیذ را باور کند.

پانیذ، کسی که در خیالش با او خانه و کاشانه اش را ساخته بود، حالا به دیگری تعلق داشت.

دستش را روی دلش گذاشت؛ انگار از طپیدن توقف کرده بود.

نوید کف دست روی شانه ی میلاد گذاشت. میلاد نفسش را سنگین بیرون داد.

– واقعا نامزد کرد؟

نوید شانه ی میلاد را فشرد.

– آره داداش …

کمی مکث کرد.

-میدونم پانیذ و دلبسته شدی اما قسمت نبود.

میلاد پوزخند تلخی زد.

– مقصر خودم بودم، دیر اقدام کردم. شاید اگر زودتر از این ها پا پیش میذاشتم، همه چیز یه مقلب دیگه بود نه اینطوری که پانیذ، دختر خاله ی که از بچگی با همه برام فرق داشت رو باید با یکی دیگه ببینمش و دم نزنم؛ بسیار سخته نوید! من اشتباه کردم.

نوید خاموشی کرد. تا حالا عاشق نشده بود و حال میلاد را درک نمیکرد. اینکه عزیزترین فرد زیستنت رو کنار دیگری ببینی چه احساسی بهت کف دست میده.

میلاد به سمت ماشینش راهی شد. نیاز به تنهایی داشت. باید با خودش تنها می شد.

فراموش کردن پانیذ غیرممکن بود، اما از ته قلبش برای او آرزوی خوشامگاهختی کرد.

تمام حیاط عمارت را آذین بسته بودند. ویدیا با مسروری به خدمتکار ها گوشزد میکرد تا همه چیز بی کم و کاستی انجام بشه.

مهمان ها کم کم می آمدند. علیرام نگاهی به کت و شلوار مشکی و پیجادهن سفید تنش انداخت.

باید کم کم به دنبال پانیذ میراهی شد. شوقی عجیب در قلبش غوغا میکرد.

اینکه از امشامگاه بعد از خواندن خطبه ی عقد پانیذ برای همیشه مال او می شد، برایش زیادی شیرین بود.

خدا را زیر لب زمزمه کرد و سوار ماشینش شد.

#ایران_تهران
#پانیذ

پانیذ نگاهش را به دخترک آرایش کرده داخل اینه دوخت. هنوز هم باورش نمی شد چنان عاشق علیرام شده باشد که خودش را به او بسپارد.

دلش مالولیل از اشتیاق بود؛ اشتیاقی که تا کنون هرگز تجربه نکرده بود. سالن vip بود و خلوت.

کارش تمام شده بود. دختری که کمکش کرده بود تا لباسش را بپوشد رسید سمتش.

– ببخشید عزیزم، خانومی اصرار داره تا شما رو ببینه.

پانیذ متعجب شد چراکه با بقیه قرار گذاشته بود تا همه او را آماده ببینند.

تبسمی زد.

– نبیان کردن کیه؟

– گفتن ببینید میشناسین.

پانیذ مردد لب زد:

-بگو بیاد عزیزم.

بعد از چند لحظه در اتاق باز شد و نگاه پانیذ مات سمیرا شد. سمیرا با مشاهده کردن پانیذ و اون همه قشنگیی که در سادگیش نفهته بود، نفرت کارد شد و دلش را درید.

پوزخندی زد.

– علیرام بهت اظهار کرده بود چقدر عاشقمه؟

– برای چی اومدی اینجا؟ اصلا اینجا رو از کجا پیدا کردی ؟!

سمیرا یه سمت پانیذ رفت.

– از همون روزی که کیش دیدمت فهمیدم دیدهت دنبال علیرامه.

– چی می خوای؟

– کف دست از سر علیرام بردار، ولش کن!

پانیذ نفسش را با حرص بیرون داد.

– اون وقت میشه بگی برای چی؟

– برای اینکه علیرام مال منه؛ من دوستش دارم.

– بهت یاد ندادن ما هر چیزی رو دوست داریم قرار نیست داشته باشیم؟ علیرام اگر تو رو می خواست الان جای من تو بودی. بهتره خودت و بیشتر از این اذیت نکنی و به همونجایی که ازش اومدی برگردی.

– تو میدونی چه شبهایی رو تا صبح من تو بغل علیرام بودم؟ تا صبح …

پانیذ اجازه نداد تا سمیرا ادامه بده.

– گذشته ی علیرام مال گذشته است و من اصلا دوست ندارم توی گذشته اش کنکاش کنم. توام بهتره خودتو خسته نکنی.

سمیرا عصبی دندون قروچه ای کرد.

– من نمیذارم تو جای من و بگیری، فهمیدی؟

با حرص از سالن آرایشگاه بیرون زد. با راهی شدنش پانیذ بی جون روی صنقلبی نشست.

دلش محکم تو سینه اش می کوبید و سر انگستانش سر شده بود.

علیرام رو باور داشت. کمی، فقط کمی، قلبش برای سمیرا سوخت چون میدونست از کف دست دادن مردی مثل علیرام چقدر زجر آوره.

زمانی که علیرام را داشت به راحتی رهاش کرد اما به‌شدت دیر برگشت. چند نفس عمیق کشید.

نباید امشامگاه رو نه برای خودش نه برای علیرام خراب میکرد. امشب اامان شامگاه پر از یادگار و هیجان زیستنش بود و نباید به راحتی خراب می شد.

#ایران_تهران
#پانیذ

احساس کرد مغزش لحظه ای در سرش جا به جا شد. کف دست برد و گردنش را فشرد.

آرایشگر با متوجه شدن پانیذ به سمتش حرکت کرد.

– خوبی عزیزم ؟ دخترا یه لیوان آب قند …

پانیذ تبسمی زد.

– ممنون، خوبم.

کمی از آب قند خورد. احساس کرد کمی
حالش بهتر شد.

– بلند شو عزیزم؛ آقای دوماد اومدن.

پانیذ با متوجه شدن اینکه علیرام اومده
ملایم گحرکت کرد. وجود علیرام حالش رو خوب میکرد.

علیرام با دسته گل زیبایی وارد سالن آرایشگاه شد.

با دیدن پانیذ در لباس دلربای نباتی رنگ و صورتی که به قشنگیی آرایش شده بود، قدمی به سمتش برداشت.

دست پانیذ را در کف دست گراهی شد ولی با احساس سردی بیش از اندازه ی انگشتان پانیذ، کمی اخم کرد.

– حالت خوبه؟ چیزی شده؟

پانیذ سر کشیده کرد نگاهش را به دو گوی مهربان علیرام دوخت.

– فقط هیجان دارم.

علیرام خم شد و میان گوش و گونه ی پانیذ را به آرامی بوسید.

– تو هر مرحله از زندگی، اگر تو شرایط بدی قرار گحرکت کردی حتی اگر شرایط بسیار بدی هم بود، قول بده هر چی تو دلت هست رو بهم بگی!

کف دست برد و چراکهه ی پانیذ رو میان دو انگشت گرفت

– تو بزرگ ترین دارایی من تو این جهانیی، اجازه نمیدم هیچ وقت هیچکسی به خودش اجازه بده تو رو ناراحت کنه.

تبسم روی لبهای پانیذ نشست. چشم هاش از این همه درک و مهربانی علیرام چراغانی شد.

– امروزگار بیشتر از همیشگی قلببر شدی تمشک کوچولو!

با صدای سرفه ای از پانیذ فاصله گحرکت کرد.
فیلم بردار خندید.

– یه ساعته اینجا منتظرتونم؛ نمی خواید فیلم بگیرید؟

با هم از آرایشگاه بیرون رسیدند. با کمک علیرام روی صنقلبی جلو جا گرفت.

علیرام ماشین را دور زد و پشت فرمان قرار گرفت. دست برد و کف دست پانیذ را در میان انگشتانش فشرد.

فهمیده بود سمیرا به آرایشگاه رسیده. هر چند تکلیفش را با او روشن کرد و اینبار اولتیماتوم داد تا دیگر دور و بر او و پانیذش نباشد، اما پانیذ کلمه ی از رسیدن سمیرا ناظهار کرده بود تا امروزشان را خراب نکند و چقدر در قلبش پانیذ را ستوده بود.

#ایران_تهران

صدای موزیک در فضای باز عمارت پیچیده بود.

دختر بچه ها و پسر بچه ها دست در دست هم دور باغ، لا به لای درختان تازه شبیان کرده شده ی بهاری می چرخیدند.

صوتی خنده ی کودکانه شان حتی با صوتی کشیده موزیک هم شنیده می شد.

ویدیا با لباسی قشنگ کنار ساشا که از همیشگی خوشتیپ تر شده بود و حتی با گذر وقت مردی دلپذیر و جا افتاده شده بود، ایستاده بودند.

هرچند ویدیا از اینکه آهو نیامده بود کمی قلبش گراهی شده بود؛ شاید باید کمی فرصت میداد تا گذر وقت همه چیز را حل کند.

در گوشه ی باغ میلاد کنار نوید قرار گرفته بود. با خودش بسیار کلنجار رفته بود تا موفق شده بود در شامگاه نامزدی پانیذ حضور پیدا کند.

قلبش او را می خواست ولی عقلش نهیب میزد. با صوتی بچه ها که رسیدن عروس و دولید را نوید می‌دادند کف دست در هم فشرد.

دلش بیشتر از هر وقت دیگه ای در سینه اش می کوبید. علیرام ماشین را کنار در وردی عمارت پارت کرد.

از ماشین پیاده شده و به آرامی در سمت پانیذ را باز کرد. دست جلو برد و کف دست پانیذ را نرم، میان انگشتانش فشرد.

پانیذ از ماشین پیاده شد. با ورد به سمت باغ، بوی سپند و کف دست و سوت مهمان ها بلند شد.

آهو در میان تاریک روشن کوچه، با مشاهده کردن علیرام و پانیذ، به درخت تنومندی که تمام این مدت خودش را پشتش قایم کرده بود تکیه داد.

قطره اشک سمجی از دیدهش به روی گونه اش چکید؛ سُر خورد و روی زمین جای گرفت.

همه عاشقی او را نسبت به علیرام عاشقیی بچگانه و عادت می‌خبر داشتند، ولی خودش می‌خبر داشت علیرام را جور دیگری دلبسته شد.

صوتی هق هقش در میان صوتی مسروری که از عمارت به گوش می‌رسید گم شد …

.
.
.

به نظرتون پارت بعدی چه اتفاقی می افته؟
کامنت بذارید با هم تباقلب نظر کنیم😁