رب ساعتی قرار گرفتم تا پاهام از بی حسی در اومد نگاهی به خورشید کردم تازه صبح شده بود.
دهن کجی کردم به خودم شانس اوردم توی جاده هیچ سگ یا توره ای نیفتاد دنبالم.
بی خیال خسته بودم خیلی خوابم می یومد.
ازجام کشیده شدم.کف دستی تو جیبم کردم و کلید رو بیرون آوردم.
در رو باز کردم و وارد خونه شدم.هاسکی با مشاهده کردنم از جاش کشیده شد وپارسی کرد.
کف دستی براش تکون دادم که ساکت شد عادت داشت وقتی پارس میکرد دست تکون میدادیم ساکت میشد.
سمت اتاق تنهایی خودم راهی شدم پام از بی حسی در اومده بود اما خوب هنوز کف پام سوزش داشت.
وارد اتاقکم شدم و در رو بستم.
خودمو پشت در رها کردم چهره ی ماهرخ یک لحظه هم از جلو نگاهم نمی رفت…
سرمو گذاشتم رو زانو هام اونقدر تو فکر بودم که تو همون حالت خوابم برد
****
امیرسالار
سرم رو تکیه داده بودم به دیوار.
دو روزگار دیگه گذشته بود و حال ماهرخ هیچ فرقی نکرده بود.
فقط اشک می ریخت وهیچ حرفی نمی زد.زیادی ترحم آور شده بود.
باید هرطور شده چشمش عمل میشد نمی دونستم همین طور پیش بره چه اتفاقی براش می افتاد.
برای بار هزارم مریم رو لعنت فرستادم.
با سایه ای که بالا سرم افتاد نگاه هام به بالا کشیده شد.
دکتر احمدی بود .
با دیدنش خودمو جمع و جور کردم و از جام کشیده شدم.
دکتر احمدی تبسمی زد.کف دستمو بردم جلو و بهش کف دست دادم.
-سلام دکتر .
-سلام اقای بزرگمهر خوب هستین!!!؟
-مرسی اقای دکتر برای ماهرخ اتفاقی افتاده!!؟
نگران شدم.
دکتر احمدی خنده ای کرد ولب زد :
-نه اقای بزرگمهر اومدم یه خبر خوب بهتون رو بدم.
با کنجکاوی گفتم :
-چه خبری!!؟
-چه خبری!؟
-نمی دونم معجزه شده یا چیز دیگه ای ولی امروزگار وقتی باند روی نگاه دخترتون رو باز کردیم تا وضعیت دیدهش رومعایینه کنیم درک کردیم دخترتون می تونن ببینن..
این یه معجزه اس.
کلا گریه می کرد همگی شکه شدیم ما امیدی به خوب شدن چشم دخترتون نداشتیم.
از حرف هایی که می شنیدم تعجبی کردم.
لب زدم :
-مطمئن هستین اقای احمدی!؟
-بله چندتا ازمایش انجام شده دید دخترتون مشکلی نداره ولی برای اینکه فشار به چشم نیاد تا دوهفته باید روی نگاه بسته باشه.
خنده ای کردم این بهترین خبری توی این چند روزگار شنیده بودم.
باورم نمیشد که دیده ماهرخ عیبی نداشته باشه
یه شک باور نکردنی برام بود انگار که یه وزن سنگین از روم برداشته شده باشه.
با خوشحالی لب زدم :
-می تونم ببینمش!؟
-اره اتفاقا الان بیدار شده
وقتی فهمید نمی دونین چقدر شاد شد..
از خوشحالی گریه می کرد.
لبخندی زدم حق داشت.
-می خوام ببینمش الان مشکلی نداره.
-نه اقای بزرگمهر مشکلی نداره.
تشکری کردم
دکتر احمدی پس از چند دقیقه حرف زدن رفت منم حرکت کردم سمت اتاق.
نفس عمیقی کشیدم و دستگیره رو لمس کردم نمی دونم چرا دلم هیجان داشت.
هیجانی فراتر از شامگاهی که به مریم رسیدم.
در رو باز کردم و وارد شدم.
ماهرخ روی تخت خوابیده بود.
با متوجه شدن من از جاش بلند شد
در رو بستم وسمتش حرکت کردم.تبسم عمیقی روی لبم بود.
روی صنقلبی جای گرفتم و لب زدم :
-بهتری!؟
نیشخندی زد و گفت :
-وضعمو ببین حالمو نپرس.
تبسم از رو لبام محو شد.چه جواب تندی!؟
حس می کردم ازاین به بعد نمی تونم حریف زبون این دختر بشم و دیگهاون مظلومیت سابق رو نداره.
انگار که سمج تر و تخس تر شده بود.
-اهان ببخشین.
دکتر یه حرفایی می زد.
چشمت خوب شده!؟
میبیان کرد اضافه کردی می تونی ببینی!!
سردی تو نگاه هاش ریخت.
-اره ولی انگار شما بسیار خوشحال نشدین ارباب.
حرفش بد بود.من خوشحال نشده بودم!!؟
سعی کردم اروم باشم و از کوره در نرم.
لبمو با زبونم خیس کردمو اظهار کردم :
-نه برعکس اتفاقا بهشدت شاد شدم
جوابی بهم نداد و فقط بهم زل زد.
توی چشم هاش تنفر موج می زد.
دلیل این تنفر شاید من ،شاید مریم یا شایدم مامانم بود که زندگی این دختر بچه رو خراب کرده بودیم.
پوفی کشیدم و بازم سوال تکراری سؤال کردم :
-خوبی!!!
-اظهار کردم که…
یه سوال رو چند بار می پرسی!!
خب راست می گفت یه سوال رو چرا دو بار سؤال کردم!!؟
-گرسنه نیستی!!؟
برم غذا بگیرم بیارم!!؟
اظهار کردم این دفعه ام میگه نه اما خوب برخلاف انتظارم بود.
-آره گرسنمه.غذای بیمارستان رو نتونستم بخورم ارباب.
لب زدم :
-باشه الان میرم میگیرم میارم.
چیز دیگه ای لازم نداری!!؟
نگاه نامطمئنی اول به من و بعد به سرویس های بهداشتی کرد و اظهار کرد :
-چرا.
-خوب بگو.
-میشه کمکم کنی برم کف دستشویی.
نمی تونم خودم برم.پرستار ها هم هی غر میزنن به قلبم.
با چشم های ریز شده گفتم :
-غر می زنن!!؟
کدوم پرستار!!؟
-اره همین پرستار عینکیه هست تا بهش میگم زورش میاد.
اخمی کردمو بیان کردم: یادم باشه ببینم کیه.
میرم سمتش و کمکش می کنم از جاش کشیده شه.
به سختی می تونست راه بره.
دوقلب بودم ازاینکه قد بلندش کنم یا نه اما می ترسیدم بغلش کنم و واکنش نشون بده پس بی خیال شدم راه سرویسم زیاد نبود.
به سرویس که رسیدیم کف دستی به دیوار زد.
-ممنون.
الان میام شما اگه کار داری می تونی بری ارباب..
-نه برو هستم.
عجله نکن.
سری تکون داد و بعد وارد کف دستشویی شد.
این پرستاری که بیان کرد ذهنمو عجیب درگیر کرده بود.
دلیل این حمایت و حس مسئاماتی که نسبت به ماهرخ پیدا کرده بودم درک نمی کردم.
شاید ترحم بود نه مسئولیت.
نمی دونم بد اون اتفاقی که براش افتاده دیگه مثل قبل ازش بدم نمی اومد.
در باز شد و ماهرخ اومد بیرون.اما رنگ صورتش پریده بود.
-تموم شد!!؟
با همون احوال بد بیان کرد :
-اره تموم شد.
کمکش کردم بره دوباره سرجاش.
پتو رو کشیدم روش.
-استراحت کن تا من برات غذا میگیرم و میام .
رو پاشنه ی پا چرخیدم و خواستم حرفی بزنم که صوتی ماهرخ رومتوجه شدم.
-ارباب راستش….
حرفش رو خورد برگشتم و سوالی بهش خیره شدم.
-خب ادامش!
-راستش یه وسیله می خوام برام بخرین.
-چی!!؟
سرخ سفید شدنش روحس کردم.
لبش رو گاز گحرکت کرد.
-بگو خجالت نکش.
با صدای لرزونی گفت :
-شورت و نوار بهداشتی…
ماهرخ
با متوجه شدن شورت خونیم اه از نهادم قد بلند شد.
اخه الان وقت عادت شدن بود!!؟
من با چه رویی به ارباب می اضافه کردم عادت شدم اصلا روم میشد!!؟
با اعصابی داغون کارای لازم رو انجام دادم اومدم بیرون.
از ترس اینکه خراب کنم شورتمو بیرون نیوردم.
با کمک ارباب راهی شدیم سمت تخت.
منو روتخت خوابوند و پتو رو روم کشید.
-استراحت کن تا من برم برات غذا میگیرم و میام.
بعد روی پاشنه ی پا چرخید که تند گفتم :
-ارباب راستش…
شرم وحیا مانع از این شد که ادامه بدم.
از صوتم توقف کرد.
روش رو برگردوند و سوالی بهم خیره شد
-خب ادامش!؟
-راستش یه وسیله می خوام برام بخرین.
-چی!!؟
سرخ شدم الان چی میبیان کردم.
-بگو خجالت نکش.
لبمو گاز گرفتم و با صوتی لرزونی گفتم :
-شورت ونوار بهداشتی..
ابروهاش بالا پرید.
سرم رو پایین انداختم با آوایی که ته مایه خنده توش موج می زد.
-اخه الان موقع ماهانمه!!!
حالا سرخ نشو برات میگیرم.
فعلا که شدت نداره!!؟
-نه امیر..یعنی نه ارباب.
می میل داشتم بهش بگم امیرسالار که حرفم رو خوردم..
ارباب باشه ای گفت وبعد راهی شد.همین که راهی شد نفسمو ول دادم وای چقدر استرس داشتم..
بهتر بود یکم بخوابم تا ارباب بیاد.
به پهلو خوابیدم تا یه وقت خراب نکنم.
چشم هام رو بستم و ندرک کردم کی خوابم برد.
***
با حس اینکه داره ازم مایعی خارج میشه نگاه هام باز شد…
سیخ نشستم سرجام.
داشت شمتوجه شد میشد.
با وحشت از جام بلند شدم و با متوجه شدن اینکه شلوارم خونی شده اه از نهادم قد بلند شد.
خداروشکر ملافه خونی نشده بود
همینطور خیره به خون شلوار بودم تا بینم چه غلطی کنم که در باز شد و ارباب اومد تو.
ارباب اومد تو.با متوجه شدن ارباب آهی از گلوم خارج شد اخه خدا چرا هی دردسر پشت دردسر من الان چکار کنم با این اوضاع!!؟
ارباب در رو بست و پلاستیک ها رو گذاشت روی میز کنار من.
یکی پلاستیک مشکی که حدس زدم نوار بهداشتیه و یکی هم غذا بود.
از بویی که به بینیم خورد متوجه شدم جیگره.
قلبم مالشی رفت خیلی گرسنه ام بود اما قبلش باید اوضاعمو سروسامون میدادم.
ارباب لب زد :
-برات وسیله آوردم خودت می تونی یا کمکت کنم!!؟
با خجالت لبمو گاز گرفتم و گفتم :
-نه می تونم
ارباب نفسش رو ول داد و پلاستیک مشکی رو کف دستم داد وگفت :
-بیا اینم وسیله هات تا من غذا رو ولیده می کنم تو برو کارتو انجام بده بیا.
حالا من چکار می کردم بااین شلوار خونی و کثیف!!؟
می تونستم بااین اوضاع از جام بلند شم!!؟
ارباب نگاه تیزی بهم کرد عکس العملی به حرفش نشون ندادم.
یعنی روم نمیشد که نشون بدم.
سرم رو پایین انداختم و بزور اضافه کردم :
-میشه برین بیرون ارباب.
-چرا!!اتفاقی افتاده!!؟
-راستش من…
حرفم با اومدن سمتم نصفه موند ارباب روپوش رو ازم کنار زد از اون چیزی که خجالت می کشیدم سرم اومد.
-ازاین خجالت میکشیدی!!؟
چیزی نیست که خجالت بکشی تو صورتم خم شد وبا لحن خماری بیان کرد :
-من شوهرتم ماهرخ.
اره این مرد شوهرم بود شوهری که نه من باب دل اون بودم نه این مرد باب قلب من.
یه زناشویی زوری با تفاوت سنی زیاد وعمیق.
خودمو جمع و جور کردم و پاهامو بهم نزدیک همینطور داشت ازم خون می یومد.
با لرز اظهار کردم :
-ارباب من برم کف دستشویی.
ارباب که درک کرد اوضاع قرمزه با خنده سری تکون داد.
کف دستمو گراهی شد وکمکم کرد از تخت بیام پایین.
قلب درد و کمر دردم داشت شروع میشد.
پلاستیک رو چنگی زدم و با کمک ارباب سمت سرویس حرکت کردم.
-چه سرعت عملی داشته ها ببین همه جا رو قرمز کرده.
ارباب میبیان کرد و من قرمز میشدم.
به سرویس که رسیدیم زود حرکت کردم تو صوتی خنده ی ارباب می اومد تا حالا خنده اش رو نمشاهده کرده بودم نمی دونم چرا اون ارباب سرد یهو اینطوری حامی شد .
شاید از روی رحم قلبسوزی می بود.
****
قلب دردم شدت گراهی شده بود به زور لقمه رو از کف دست ارباب گحرکت کردم و کردم تو دهنم.
بسیار درد داشتم.
ارباب لقمه دیگه ای سمتم گرفت که گفتم :
-نمی خوام ارباب خیلی درد دارم.
حالت تهوع ام دارم.
ارباب کف دستش رو عقب کشید واظهار کرد :
-می خوای زیر قلبتو ماساژ بدم..
نگاه پر تعجبی بهش کردم.
می خواست زیر قلبم رو ماساژ بده.
وای ارباب هدفش از این کارا چی بود!!!؟
نکنه این نقشه ی جدید بود
اینمهربونی یهویش زیادی داشت فکرمو درگیر می کرد.
با حس اینکه لباسم بالا راهی شد از فکر بیرون اومدم.
ارباب لباسم رو زده بود بالا و داشت زیر قلبم رو ماساژ میداد.
خداروشکر ارباب برام شلوار خریده بود وگرنه مجبور بودم بدون شلوار باشم.
کف دست ارباب که به پوستم خورد تکون شمشاهده کردی خوردم.
لبمو گاز گرفتم ارباب شروع کرد به ماساژ دادن زیر قلبم
کف دست های گرمش داشت جادو می کرد و کم کم دردمو تسکین میداد
نمی دونم ارباب چکار کرد ولی ماساژ زیر قلبم حکم لالایی برام داشت و باعث شد چشم هام کم کم روی هم بیاد و به خواب برم.
****
راوی
کتایون مرضیه وآسیه رو صوت زد.
مرضیه بااون هیکل گردش خودش رو به کتایون رسوند ولب زد :
-بله خانم بامن کاری داشتین!؟
کتایون از ذوق و شوق نمی دونست چکار کنه.خبر اینکه چشم ماهرخ سالم بود بهترین خبری بود که توی این چند روزگار گوش داده بود و بهترین تسکین برای اون بود.
-برای فردا می خوام آش نذری بپزم و کل روستا رو نذری بدم.
به سهیل بسپر که وسایل آش رو از شهر بگیره و بیاره.
مرضیه نگاه کنجکاوی به کتایون کرد وگفت :
-چشم خانم ولی قلبیل این نذر یهویی چیه!!؟
کتایون با خوشحالی اضافه کرد :
-نذر برای سالم موندن چشم ماهرخه
امیرسالار الان زنگ زد و گفت معجزه شده و دیده ماهرخ سالمه.
مرضیه از شنیدن حرفای کتایون مسرور نشد که هیچ بدتر حالش گرفته شد.
فکر می کرد اون دختره سریش و مزاحم برای همیشه ازاینجا حرکت کرده و ازکف دستش خلاص شده ولی انگار فکر الکی کرده بود.
سرش رو انداخت پایین و بزور زبونش رو چرخوند وبرخلاف میلش گفت:
-اهان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن