کتایون نگاه بی حسی به مریم کرد اصلا ازاین زن خوشش نمی اومد.
مطمئن بود الانم خودش رو به موش مردگی زده بود تا نتونه بفرستش خونه ی باباش..
کتایون با اخم رو به حسام بیان کرد :
-کی بهوش میاد!؟
-فکر نکنم تا فردا صبح بهوش بیاد خانم بزرگ..
خانم بزرگ اهی کشید و از حسام تشکر کرد.
حسام هم چنددقیقه بعد خداحافظی کرد وراهی شد.
کتایون رو به مریم گفت :
-تو دیگه چه جونوری هستی عروس.
یه جونور در قالب یه ادم مظلوم کم کم داری خوی سگ صفتیتو نشون میدی.
امیرسالار بهوقتش خوب می شناستت فعلا بااین موش مردگی این دفعه تونستی خودتو نجات بدی..
کتایون این حرف رو زد از اتاق رفت بیرون.
صوتی گریه ی تیدا می یومد.
با کنجکاوی سمت اتاق تیدا حرکت کرد در رو باز کرد.
تیدا با مشاهده کردن کتایون با اون پاهای کوچکش دوید سمتش و زانو هاش رو بغل گراهی شد.
-مادرجون مولینم کجاست!؟
می خوام برم پیش مولینم آزیتا نمی ذاره…
آزیتا نگاه ناراحتی به کتایون کرد.
اخ این دوتا بچه چقدر مظلوم بودن.حیف که مادرشون مریم بود ولی هلنا همون خوی وحشی مادرش رو به ارث برده بود نمی گذاشت این دوتا بچه مثل هلنا بشن.
دستی به سر تیدا کشید و اضافه کرد :
-مولینت خوابیده دخترم فردا برو پشیش
امشامگاه بیا پیش من بخواب..
****
ماهرخ
با حس سوزشی توی دستم تکونی خوردم چشم هامو باز کردم ولی یکیش جلوش سیاه بود.
همه چی یادم اومد نگاهمو کور کرده بودن لعنتی ها.
گلوم خشک خشک بود به سختی لب زدم
-اب….
چند دقیقه گذشت هیچ آوایی نیومد اما با سایه ای که بالاسرم افتاد فهمیدم یکی هست و اون کسی نبود جز امیرسالار..
امیرسالار کف دستی زیر سرم گذاشت و کمکم کرد اب بخورم…
لیوان رو سر کشیدم انگار که از کربلا برگشته باشم.
ارباب نگاهی بهم انداخت با یه نگاه برام متوجه شدن سخت بود یه حسی داشتم یه حس بد…
یه حسی مثل ضعیف بودن و حقیر بودن…
ارباب اومد و روبه روم نشست.نگاه دقیقی بهم کرد از اون ترحمی که تو نگاهش بود حالم بد شد.
انگار نه انگار که این مرد همون مرد چند روزگار پیش بود که بخاطر غذای یه سگ منو به باد کتک گرفت یا اون همه کار رو تنهایی رو دوشم گذاشت و مجبورم کرد همه رو انجام بدم..
سرمو برگردوندم اصلا دلم نمی تمایل داشت ببینمیش.
صوتی حال بهم زن ارباب بهگوشم رسید و من ارزو کردم ای کاش آوای عزرائیل رو بشنوم اما آوای این مرد رو نه..
-خوبی!؟
گرسنت نیست بهت غذا بدم!؟
خوب بودم!؟
نه! تو این چند هفته انقدر این خونواده بلا سرم اورده بودن و تحقیرم کرده بودن که اصلا نمی دونستم خوب بودن یعنی چی…
اشکم چکید از همون یه دیدهی که اون زنیکه ی احمق برام سالم گذاشته بود
اگه به فکر رابطه باهام نبود اون زن وحشیش این بلاها رو سرم نیورده بود..
به پهلوچرخیدم و پشتمو بهش کردم. نمی میل داشتم نگاه کثیفش روی صورتم باشه.
صوتی پوفی که کشید به گوشم رسید بهش توجه نکردم واروم شروع کردم به اشک ریختن برای بخت نحسم..
****
امیرسالار
کلافه از اتاق زدم بیرون زیادی مظلوم بود این دختر.عذاب وجدان بدی به جونم افتاده بود.
این دختر چرا اینطوری بود چرا هیچ حرفی نمی زد!؟
کاش حداقل بهم بد بیراه می بیان کرد اما این خاموشی رو نداشت .
اخ مریم چه کردی بااین دختر…
خدا بگم چکارت کنه حالا من بین تو این دختر چکار می کردم!؟
باید با دکترش حرف می زدم قلبم نمی خواست تا اخر عمر این عذاب رو به دوش داشته باشم پس سمت اتاق دکتر راهی شدم.
وقتی به اتاقش رسیدم نفس عمیقی میکشم و با کف دست به در میزنم..
چند دقیقه ای میگذره و بعد آوای دکتر میاد.
-بله
در رو باز کردم و وارد اتاق شدم.
دکتر که یه مرد حدودهای همسن خودم بود با متوجه شدن من از جاش کشیده شد و اومد سمتم.
-سلام شما بفرمایین بشیند تازه می میل داشتم بفرستم دنبالتون.
لبخندی زدم و قرار گرفتم.دکتر عینکش رو از رو نگاه هاش برداشت.
-من هادی احمدی هستم متخصص دیده و دکتر معالج دخترتون.
با گوش دادن اسم دختر لبخند از رولبام محو شد.
دیگه داشت حالم بهم میخورد ازاین کلمه دختر پدر.
من یه غلطی کردم یه دختر هم سن هلنا گرفتم حالا تا اخر عمر باید چوبشو بخورم.
بزور لب زدم.
-بله منم بخاطر همین اومدم.
می خوام ببینم وضعیت دیده دخترم چطوره.
-دختر شما باید عمل شه الان انگار که یه چشمش نابیناست..
یعنی با ضربه ی شدیدی که خورده نابینا شده.
باید بعد ازاینکه کمی بهتر شد عمل شه و این عمل هم پنجاه پنجاه ممکنه خوب بشه ممکنه هم نه.
فقط باید دعا کرد.
اخمی کردم یعنی چی ممکن بود خوب بشه ممکن بود نه.
ماهرخ باید تا وقتی تو بیمارستان بود عمل میشد.
قلبم وقتی اون غم توی نگاهش رو میدید ریش میشد.
-می خوام همین فردا ماهرخ رو عمل کنین.دخترم داره بهشدت رنج میکشه .
دکتر عمیق نگاهم کرد.
-به شما افتخار می کنم.
دختر شما واقعا خوشامگاهخته که پدری مثل شما داره.
اما این عمل ریسکه و نمیشه همینطور انجام داد باید چند وقتی تا بهبودی بگذره.باید با همکارای دیگه ام مشورت کنم تا ببینم نظر اونا چیه.
اهی کشیدم و باشه ای بیان کردم.
****
مریم
با حس اینکه کسی خودش رو تو بغلم جا داد نگاه هام رو باز کردم.
سرم سنگین بود نگاه گیجی به اطراف کردم اتاق خودم بودم.
با آوای تیدا نگاهم سمتش کشیده شد.
-سلام مولینی بیدار شدی!؟
تازه همچی یادم اومد.تیدا رو گرفتم تو بغلم و محکم به خودم فشردمش.
دلم چقدر براش تنگ شده بود.
-وای قربون قلبت برم دخترکم .
تو این سه روز کجا بودی!؟
دلم برات پر میکشید.
تیدا نگاهی بهم انداخت و اظهار کرد :
-خوب می یومدم دم در اتاقت اما در قفل بود.الان دیدمت خوشحال شدم دیگه تنهام نذاری مولین.
باشه.
تبسم غمگینی زدمو بیان کردم :
-دیده تیدای من نگاه.
تیدا بیشتر خودش رو بهم چسبوند.تبسمی زدم خداروشکر دخترم حالش خوب بود الکی دلواپس شدم.
نمی دونم چمشده بود وقتی هلنا اومد و از تیدا حرف زد فقط یادم اومد که روی زمین افتادم.
در باز شد نگاهم سمت در کشیده شد.
عصا رو که مشاهده کردم متوجه شدم مادرجونه.
نگاهم کم کم بالا اومد و به صورتش بی حسش کشیده شد.
منم بی حس خیره شدم بهش.
اومد سمت تخت.
نگاهی به تیدا انداخت ونیشخندی زد.
آواش که اومد لرزی بهم وارد شد از تنهایی بااین زن می هراسیدم.
-تیدا دخترم منو مامانت رو تنها بذار می خوایم حرفای بزرگونه بزنیم.
تیدا با مظلومیت اضافه کرد:
-باشه مادرجون.
بعد ازم جدا شد و از رو تخت پایین راهی شد.
صوتی باز شدن و بعد بسته شدن در که اومد فهمیدم که تیدا حرکت کرد.
مادر جون نگاه بدی بهم کرد و لب زد :
-خوب قائم موشک مسیر انداختی عروس.
این بازیا چیه.
مگه ناضافه کردم وسایلت رو جمع کنی بری.
سه روزگاره هم منو معطل کردی هم خودت رو.
سه روزه با بچه بازیت امیرسالار رنگ خونهرو نمشاهده کرده.
حالا خوب تونستی به این بهونه خودت رو نگه داری.
اومدم بهت بگم ایندفعه رو تونستی خودت رو نجات بدی ولی مسرور نباش بزودی خودت با پای خودت ازاین خونه میری.
به زودی اون ذات کثیفت رو به همه نشون میدی و اونوقته که امیرسالار پرتت میکنه بیرون.
نگاهی بهش انداختم تو دلم خنده ای به این حرفاش زدم.
دیگه بس بود هرچی احترام این زن رو نگه داشته بودم.
-مادرجون یا نه بهتر بگم کتایون خانم زن بزرگ ارباب بزرگمهر کسی که ازاین خونه قراره بره اون دختره نه من.
من تموم سعیمو می کنم که پرتش کنم بیرون بسه دیگه هرچی با زندگیم بازی کردین دیگه ساکت نمیشینم هر بی احترامی صد بدتر جوابش رو میدم.
کتایون خنده ای سر داد یه خنده ی کشیده و پر از عصبیت
توجه ای بهش نکردم
-اگه تونستی باشه..
من مثل کوه پشت اون دخترم.اون دختر کاری میکنه که عشق کثیف تو از دل امیرم بره.
امیدوارم که زنده باشم و اون روز رو بینیم .
زل میزنم میشم تو دیده هاش و میگم :
-بهشدت امیدوار نباشین مادرجون من کسی که بخواد امیر رو ازم بگیره نفس هاش رو قطع می کنم حالا هرکی باشه چه شما چه اون دختره ی عوضی.
غیر مستقیم بهش بیان کردم که می تونم از وسط برت دارم و بفرستمت به درک
پوزخندی زد و خم شد توصورتم.
-الان داری منو تهدید می کنی که جونمو میگیری!؟
حرفای جمشاهده کرد دارم ازت می شنوم عروس.
خنده ای ارومی کردم.
باید می گوش داد ۱۷سال خفه خون گحرکت کردم و هرچی تونست تازوند و من هیچی ناظهار کردم اگه سر قضیه ازدواج امیر هم لال مونی نگحرکت کرده بودم الان وضعم این نبود تا یه دختر بچه و یه پیرزن خحرکت کرد برام دور بردارن.
لب زدم :
-هرطور خودتون معنی کردین من یه بار یه حرف رو می زنم مادرجون
حرف اخر رو بزنم من دیگه ساکت نمی شینم و از حیاتمو بچه هام دفاع می کنم نمی ذارم یه دختره پتیاره نرسیده از مسیر تموم زندگیمو به باد بده.
به شما غیر مستقیم بیان کردم که پاتونو از زیستن من بکشید بیرون.
تیز نگاهی بهم کرد.
می دونم انتظار این همه جوابگویی و تهدید رو نداشت.
سری تکون داد و بیان کرد :
-باشه فعلا استراحت کن عروس.
استراحت کن تا نیرو داشته باشی در مقابل من و عروس جمتوجه شد خاندان بزرگمهر.
ازاین جواب تعجبی نکردم.
به یه پوزخند بسنده کردم و دیگه هیچی نبیان کردم.
****
سهیل
گیج به در عمارت خیره شدم من این همه مسیر رو پیاده اومده بودم!؟
کی رسیده بودم اینجا اصلا چرا هیچی نمتوجه شده بودم!؟
یعنی فکر به ماهرخ این همه عمیق بود که مسیرمو نمتوجه شدم!؟
با دردی که تو زانوهام و کف پاهام پیچید صورتم جمع شد.
دستی به پام کشیدم و اخی گفتم.
-ای لعنت بهت ماهرخ ببین با منو خودت چه کردی!!!
ای لعنت بهت.
بزور خودمو کنار در کشیدم و روی سکو قرار گرفتم.
حس می کردم که پاهام بی حسه .
از بیمارستان تا اینجا رو راه اومده بودم حق داشت که درد بیاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن