****
وارد اتاق بهرام شدم.
هم اتاقیش سعید چهل سالهست.
مردی که تو اوج جوونی موهاش یه کف دست سفید بود.
سعید بیشتر وقتش رو توی اتاق و روی تخت میگذروند.
نگاهش کردم، با لباسهای آبی آسایشگاه روی تخت دراز کشیده و مثلا خواب بود.
چشم هاش رو بسته و خودش رو به خواب زد بود تا داروهاش رو نخوره.
سعید عقیده داره چیزیش نیست و این داروها داره مریضش میکنه.
نگاهم رو ازش گراهی شدم و با لبخند سمت تخت بهرام قدم برداشتم.
مثل همیشه با یه دفتر و یه کاغذ که روی سینه فشارشون میداد روی تخت نشسته و خیره به پنجره یه چیزهایی رو زیر لب زمزمه میکرد:
– میشه میتونم، میشه میتونم، میشه…
میز چرخدار رو تا کنارش هول دادم و حتی صدای آزاردهندهی چرخهای فلزیش کف موزائیک باعث نشد نگاهش رو از پنجره بگیره.
لبخند همیشگیم رو واضح تر از از هر وقت دیگهای روی لبایی که از سرما ترک خورده نشوندم و با صوتی رسایی مخاطب قرارش دادم:
– به به قهرمان بهرام، احوال شما؟
عکسالعملی نشون نداد و جملههای زیر لبیش که من بعد یه ماه حفظ بودم رو تکرار کرد:
– میشه میتونم، میشه میتونم.
نگاهی به پروندهی توی کف دستم انداختم و دوز داروهاش رو یه بار دیگه چک کردم.
بهرام بیست و سه سالهست.
چند سال متوالی واسه قباما تو رشتهی پزشکی خونده و هر بار قبول نشدنش تو کنکور و برخورد سختگیرانهی پدر و مادرش کارش رو به این تخت و به این آسایشگاه کشونده بود.
داروهاش رو با یه لیوان آب سمتش گحرکت کردم. ریشهاش بلند شده بود و کف دست آقای قلیزاده رو میبوسید تا واسش اصلاح کنه.
اینجا همه موهاشون کوتاه شدهست.
در واقع از ته تراشیده میشه، اونم واسه نظافت خودشون و سلامتیشون.
اینجا بیمارهای ما نمیتونن درست بهداشت فردیشون رو رعایت کنن.
البته یه استثناء داریم، شهرام.
اون موهاش نتراشیدهست چراکه راهی شدن سمتش یعنی جنجال…
– اینو بخور تا بهم ثابت بشه میتونی.
بهرام تو قراره پرواز کنی واسه رسیدن به آرزوهات.
نگاهش از پنجره به صورتم کشیده شد و برخلاف بهشدت از مریضها که مجبور بودیم باهاشون بجنگیم تا دارو مصرف کنن، بسیار آروم داروش رو خورد و باز نگاهش رو به پنجره داد.
به آسمون گحرکت کرده ای که نه میبارید و نه آفتابی میشد.
نگاهم رو ازش گحرکت کردم و سمت تخت سعید مسیر افتادم و کنارش توقف کردم.
خیره به مچ دستی که پر از رد زخمهای کهنه و جمشاهده کرد بود سرم رو کمی پایین بردم.
– آقا سعید وقت داروهاته.
پلکش لرزید و نگاههاش رو باز کرد.
نگاه به خون قرار گرفتهش رو به من داد و من لبخند زدم.
– من خوبم دارو نمیخوام.
نگاههام رو روی هم گذاشتم.
– میدونم خوبی، اینا هم مکمل خوبی شماست، ما که به آدم سالم دارو نمیدیم.
حرفهام تأثیر داشت و قرصهارو بسیار زود خورد.
نگاهم رو ازش گرفتم و سمت اتاق بعدی مسیر افتادم.
هر روز دادن داروها کلی وقتم رو میگرفت.
اتاق بعدی اتاق شهرام و افشین بود.
افشین بهشدت زود داروش رو خورد و باید خدمت شهرام خان استثناء میرسیدم.
خیره به موهایی که به سمت بالا هدایت کرده بود جلو راهی شدم.
– اگه یه بار دیگه سروش دارو بیاره نمیخورم.
لبخند زدم و دارو رو کف دستش دادم.
شهرام پسر یکی از کلهگنده ترین سیاستمدارای ایران بود و به خاطر مشکل حادش اینجا بستری شد.
– منکه هر روزگار نیستم، گاهی اوقات شیفتم نیست و باید سروش یا جلال بدن داروهاتو، تو هم باید بخوری چون اگه نخوری من غمگین میشم.
لبهاش کش اومد و زمزمه کرد.
آروم ولی صوتش توی خاموشی اعصاب خورد کن این ساعت آسایشگاه اکو شد.
– من تو رو ناراحت نمیکنم.
قرص رو روی زبونش گذاشتو با آبی که کف دستش دادم بلعید.
– آفرین پسر خوب.
نگاهم رو ازش گرفتم لیوان یکبار مصرف رو از کف دستش گرفتم و تو سینی گذاشتم، تمایل داشتم از کنارش بگذرم که اضافه کرد:
– تو داروهامو بده، تو ندی نمیخورم.
لبهام آویزون شد.
چرا هر چیزی رو بارها توضیح میدم اینا نمیفهمن و من باز توضیح میدم؟
– همین الان گفتم دلخور میشم مهم نبود برات؟
آستین بلوز آبیش رو روی مشتش کشید و دور لبش رو خشک کرد.
– تو نیای منم ناراحت میشم واست مهمه؟
چشمهام رو روی هم گذاشتم و کمی سمتش خم شدم، کف دستم رو روی زانوش گذاشتم و اضافه کردم:
– معلومه که مهمه، خودت میدونی چقدر دوست دارم” تبسم عمیقش با حرف بعدیم بسته شد و اخم کرد” من همه تون رو دوست دارم.
دستم رو کمی عصبی پس زد و آواش کمی بالا حرکت کرد.
– همه رو نه فقط من، همه نه، نه.
دستهام رو به نشونهی تسلیم بالا گرفتم:
– باشه باشه، فقط تو.
حالا میشه دراز بکشی و کمی استراحت کنی؟
جواب نداد اما اطاعت کرد و من روم رو از نگاه خیرهش گحرکت کردم و بیرون راهی شدم.
شهرام از روزگاری که اومدم مدام دم پرم میچرخید و همین که آرومه واسه همه کافیه پسر جنجالی آسیب مشاهده کردهی ما.
تقریباً کارم تموم بود و چنگیز خان آخرین نفر یه روزگار پر کار خسته کننده بود.
یه مرد جا افتاده با مو و سیبیل بلند که اعتقاد داشت چنگیز خان مغوله و همواره بقیه بیمارارو تحریک میکرد تا یه سپاه جمع کنه.
نمیدونم آخرش به کجا حمله میکنه اما امیدوارم مقصد اتاق دکتر همتی بداخلاق باشه.
پروسهی دارو دادن به چنگیز خان خیلی سخت بود پس مثل همیشگی سروش رو آوا کردم.
– سروش خان بیا نوبت چنگیزه.
تکیهش رو از استیشن برداشت و نگاهم کرد سروش رو هر جایی گمش میکردیم کنار سارا پیدا میشد.
– اومدم خانوم سام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن