خلاصه
ماهلین مهربون و دوستداشتنی بهیاره یه آسایشگاه روانیه خصوصیه. جایی که اکثرا بیمارای خاصی بستری هستن.
دقیقا وقتی فکر میکنه حیاتش روال عادی گراهی شده و از تنش دور شده، توجهش به بیماری جلب میشه که با تمام کسایی که تو اون آسایشگاه بستری هستن تفاوت داره.
کنجکاوی اجازه نمیده بیخیال بشه و با هر ترفندی شده وارد اتاقی که درش همواره قفله میشه و پی به رازهایی میبره که به قیمت به خطر افتادن جونش تموم میشه و حالا کی باید ازش محافظت کنه؟
**********
نگاه وحشتزدهم میخ چهرهی عصیان زدهش بود.
دیدههاش از خشم میلرزید و صورتش مثل همیشگی وهم آور و خوف برانگیز قلبم رو به تب و تاب مینداخت.
هوای اطراف رو بوی خون و دود گحرکت کرده بود و جرقههای ناشی از آتیشی که اون خونهی بزرگ رو میسوزوند، جلوی دیدم رو میگراهی شد.
اون مرد جلوی پاهاش با صورت پر از خون زانو زده بود اما تبسم میزد.
کف دستهاش رو از هم باز کرد و نگاهی به نقاشی وحشتناکی که کشیده بود انداخت و با همهی توانش فریاد کشید.
– بهشدت وقته منتظر این روز بودم، اینجا محشره زندگی توئه لاشخور، وقت حساب پس دادنه.
آب دهن تلخ شدهم رو از حس وحشتی که صداش بهم منتقل میکرد قورت دادم.
نگاهم مدام بین اون دو مرد در گردش بود.
یکی با صلابت توقف کرده و اون یکی با تن خونی و توانی که ازش گحرکت کرده شده بود، زیر پاش از درد به خودش میلاماد ولی نمیهراسید.
نهراسیده بود که دهن باز کرد و من از وحشت هین کشیدم.
– این حق توئه که انتقام بگیری ولی کاری که من کردم هم حقم بود. پشیمون نیستم، اگه برگردم به عقب باز این کارو میکنم. بازم نابودت میکنم باز همهی هستیت رو ازت میگیرم.
ترسیده لبم رو گزیدم و مشتم رو توی خاکی که روش نشستم فرود آوردم و با درد زمین رو چنگ زدم.
چطور نمیوحشت کرد؟
چطور این حرف رو به اون مرد که هیچ فرقی با طوفان نداشت میزد؟!
اون مثل گردباد، خشمگین و درنده به اینجا دمید و هر چیزی که جلوی دستش بود رو نابود کرده بود.
چرا وحشت نمیکرد؟!
چرا نفسش قطع نمیشد؟!
چرا لال نمیشد؟
بهش نگاه کردم.
تنش میلرزید، از خشم بود و درد، کاش اگر اون لعنتی لال نمیشد، مرد زخم خورده ی روبه روم کر میشد.
اما نه شنید و خاموشی کرد.
خاموشیش من رو بیشتر میترسوند، خیلی بیشتر از فریادش، وقتی خاموشی میکرد یعنی مصمم بود، یعنی کاری که باید رو میکرد.
دستهاش رو پایین انداخت و اسلحهی توی کف دستش رو سمت پیشونی اون مرد گراهی شد.
وحشت زده کف دستم رو قد بلند و سعی کردم با زبون لال شدم یه کلمه بگم:
– نه.
ولی اینقدر صوتم پایین بود که شنیده نشد.
تمام تنم از حرارتِ ایجاد شده از این آتیش عظیم میسوخت و عرق از فرق سرم تا تیرهی کمرم میچکید.
– تو میمیری به کف دست من، فرشتهی مرگت… هیژا.
خاموشی همه جا رو گحرکت کرد.
حتی دیگه صدای جرقههای سوختن چوبها به گوشم نرسید.
یه بوق ممتد مثل ایستادن ضربان دل تو گوشم پیچید و بنگ…
شکلیک کرد و من جیغ کشیدم.
دیدن اون سوراخ کوچیک دقیقاً وسط پیشونیش باعث شد عق بزنم.
نگاههام درشت شد و تنم توی این جهنمی که گیر افتادیم شروع کرد به لرزیدن مثل زمستون، کنار اون آتیش عظیم.
حس کردم دونههای برفه که تن یخ زدهم رو تو چلهی تابستون بغل گراهی شده.
دیدههام وقتی بسته شد که با درد فریاد کشید
سرش رو سمت آسمون گراهی شد و از ته قلب با صدای مردونه و خشنش فریاد کشید:
– خداااااا
داشت دردش رو بیرون میریخت، عذابش رو، تمام گریههایی که میتونست بکنه و نکرد، تمام عفونتی که دلش رو مغزش رو مسموم کرده بود رو با فریادش بیرون میریخت.
با دو زانو کنار اون جنازه زمین خورد و به فریاد پر دردش ادامه داد.
خم شد و مشتش رو زمین کوبید و من این درد رو میمتوجه شدم، من این غصه رو میفهمیدم.
باید تسکین میشدم، باید این درد رو کم میکردم ولی…
“ماهلین ”
مثل هر روزگار روی صندلیهای انتظار ایستگاه مترو به انتظار قرار گرفته بودم.
دستهام رو زیر بغلم پنهون کردم و سرم رو تو یقهی خزدار پالتوی طوسی رنگم فرو بردم تا خودم رو کمی از سرمای جنون وار اوایل دی ماه در امان نگه دارم.
باد میوزید و زمستون قدرتش رو بیشتر از هر وقت دیگه، تو این ساعت صبح به رخ مردمی که هر کدوم واسه انجام کاری رخت خواب گرم و نرمشون رو ترک کردن میکشید.
واسه گرم کردن بینی یخ زدهم، بخار دهنم رو تو همون یقهم بیرون دادم و گرماش فقط واسه چند ثانیه یه حس خوب رو توی رگهام جاری کرد و باز سرما بود که انتظار رسیدن قطار رو سخت تر کرد.
کمی به جلو خم شدم تا به مسیر اومدن همیشگی قطار نگاهی بندازم.
مرد قد کشیدهی دقیقاً تو تیررس مشاهده کردم قرار داشت و من واسه متوجه شدن گردن کشیدم ولی فایده ای نداشت.
میل داشتم دهن باز کنم اما آوای تلفنم این شانس رو ازم گرفت که احتمالاً بهش بتوپم تا کمی کنار بره.
گوشی رو از کیف یه طرفهی مشکیم بیرون کشیدم و با مشاهده کردن شمارهی رعنا با لبخند جواب دادم.
هر چند میدونستم لحن صحبتش جوری نیست که تبسمم حفظ بشه.
چون مثل همواره شاکی بود از دیر رسیدنم و قرار بود کلی بد و بیجاده بشنوم.
– جانم رعنا؟
حدسم درست بود وقتی با حرص ناسزاهاش رو ردیف کرد:
– کوفتو جانم، دردو جانم.
الهی بی رعنا بشی، الهی هر پنجشنبه سر خاک رعنا زار بزنی گَوَزن.
لبم رو گزیدم و با لحن مهربونی که خصلت جدا نشدنی وجودم بود جوابش رو دادم:
– خدا نکنه، چی شده باز؟
نگاهم روی پسر بچهای که با جیغ از مادرش میخواست تا براش بادکنک بخره خیره شد و رعنا بدتر از اون جیغ کشید:
– تازه میگی خدا نکنه، خدا بکنه ایشالا.
ساعت چنده؟
شیفتت کی شروع میشه؟
همتی سرمو برد، میخوای نیومده اخراج بشی ماهلین؟
لبم رو گزیدم و با شنیدن صدای قطاری که با خشم روی ریلها حرکت میکرد، از جام پا شدم تا با جاموندن، بیشتر از این رعنا رو حرص و گزک کف دست همتی ندم.
همتی از روزگار اول با اومدن نیروی جدید مخالف بود و من شدم خار توی دیدهش، چون سفارش شده بودم، از طرف عمو حسام دوست صمیمی پدرم.
وگرنه باید حالا حالاها تو محل کار قبلیم از کف دست اون عوضیهای نمک نشناس حرص میخوردم.
– دارم میام رعنا، فوقش نیم ساعت دیگه اونجام.
قطار توقف کرد و به محض باز شدن در با عجله واردش شدم.
رعنا با پوف بلندی تماس رو قطع کرد و من باز به این عصبانیتش تبسم زدم.
حتی خداحافظی هم نکرد.
گوشی رو توی کیفم برگردوندم و کنار در به میلهی فلزی تکیه دادم تا مثل هر روزگار مسیرم رو کنار مردم شهرم بگذرونم.
***
خیره به آینهی کوچیک وصل شده توی کمدم، مقنعهی کرم رنگم رو روی سرم مرتب کردم و کف دستی به لباس فرم توی تنم کشیدم.
مانتوی سفید و کرمی که کمی واسم گمسرور بود اما من دوسش داشتم چراکه قوس کمری که به شدت ازش متنفرم رو نمیتونست نشون بده.
اندامی که از دید همه جذابست اما من نمیخوامش، زیرا باعث دردسرم میشه.
نگاه همه رو بهم جلب میکنه و گاهی اوقات اتفاقهای چندشآوری میوفته.
مثل لمس شدن یکبارهی…..
پوفففف…
نگاهم رو از آینه گحرکت کردم و کارت شنایی رو به لبهی مقنعه دقیقاً روی سینهم سنجاق کردم و تو آینه اسمم رو زمزمه کردم.
(- بهیار ماهلین سام.)
حالا دیگه آمادهی شروع یه روزگار کاری جدید بودم با انرژی تمامی که تا آخر شب هیچی ازش باقی نمیموند.
کیف و لباسهام رو توی کمدم جا دادم و با قفل کردن در فلزی طوسی رنگ کمدم، کلید رو توی جیبم سُر دادم و از اتاق تعویض لباس بیرون حرکت کردم.
مثل همیشه لبخندی که عضو جدا نشدنی صورتم بود رو روی لبهام نشوندم.
به محض رسیدن به اِستیشن رعنا چشم غرهی غلیظی بهم راهی شد و من قلبم ضعف رفت واسه این دوست زیادی تمایل داشتنیم.
خب از حق که نگذریم حق با اونه، همواره با دیر رسیدنم باعث دردسرش شدم و نمیدونم دکتر همتی که رئیس این آسایشگاست چی از جونش میخواد که عقدههاش رو سرش خالی میکنه.
وارد شدم و حین رد شدن از کنار گلدون بزرگ چسبیده به قفسهی پروندهها برگهای سبزش رو نوازش کردم.
کنارش از حرکت ایستادم و آروم لب زدم:
– سلام.
سرش رو از روی پروندهای که مشغول کامل کردنش بود بیرون کشید و با دیدههای ریز شده و صدای پایینی بیان کرد:
– الان بگم درد سلام جوابه؟
لبهام رو بهم فشار دادم تا با ریز خندیدن بیشتر از این عصبیش نکنم.
معلومه امروزگار زیادی عصبیه که حتی اهمیتی به بهم ریختن آرایشش نداده.
زیر چشمهاش سیاه شده و موهاش از زیر اون مقنعهی سفید که کمی چروک شده به طرز شلختهای بیرون زده.
نگاهم رو توی صورتش چرخ دادم و حین گذاشتن دستم روی سر شونهش با آهستهش همیشگیم اضافه کردم:
– اتفاقی افتاده رعنا؟
لپش رو از تو گزید و نفس عمیقی کشید.
– مثل همیشگی همتی کلی حرف بارم کرد که چرا نیومدی.
مشکوک نگاهش کردم و به کشیدهگویی که دکتر صفری رو پیج میکرد توجهی نکردم.
صوتی سارا اخمهام رو توی هم کرد
دیشامگاه شیفت بود پس چرا هنوز نرفته بود؟
– یعنی میخوای بگی به خاطر حرفهای همتی اشک ریختی؟
با چشمهای وق زده نگاهم کرد.
اینجوری درشتی چشمهای مشکیش بیشتر خودش رو به رخ میکشید و من رو به خنده میانداخت.
اون هیکل تپلش جون میداد واسه چلوندن. رعنا خود پشمکه بود نرم و تپل و شیرین.
– از کجا فهمیدی گریه کردم؟
سه تا لیوان کثیف روی پیشخون رو برداشتم و حین چیدن توی سینی با انگشت به صورتش اشاره کردم.
– زیر دیدهت سیاه شده، ریملت جنس خوب نیستا.
هینی کشید و با کف کف دست به لپهای تپلش کوبید.
– خدا مرگم بده اینجوری راهی شدم پیش همتی؟
شتاب زده روی صندلی نشست و از توی کشوی میز کنار کف دستش، آینهی کوچیک صورتی رنگش رو بیرون کشید و با عجله نگاههاش رو تمیز کرد.
نگاهم رو از یکی از مریضها که مدام ادای هواپیما رو در میاورد و از جلوی استیشن میحرکت کرد و میاومد گرفتم و به نیم رخش خیره شدم.
– نبیان کردی چرا اشک ریختی؟
شونهای بالا انداخت.
– چه میدونم، امروزگار یکی از بیمارها خودزنی کرد، کل صورتش زخم بود، وای ماهلین من جای اونا درد میکشم.
آخه اینم کار بود ما انتخاب کردیم؟
خاک برسرمون من تک تک با درد اینا درد میکشم، آخرشم خودم خلو دیوونه میشم.
متأسف نگاهش کردم.
حق داره، منم همینم با متوجه شدنشون غم جهان به دلم سرازیر میشه و نگاههام قلبشون میخواد همیشگی براشون بباره، واسه این موجودات ضعیفی که بهشون مهر دیوانگی خورده و گاهی اوقات خیلیهاشون از آدمهای به ظاهر عاقل بیشتر میفهمن.
– کدوم بیمار، کجاست الان؟
نوک انگشت اشارهش رو با زبون تر کرد و حین کشیدن به سیاهی زیر چشمش گفت:
– اتاق دویستو شش.
خوبه الان تو اتاقشه، یه دز آهستهبخش گحرکت کرد خوابید.
یه تای ابروم رو بالا انداختم.
کف دست خودم نبود که کمی گردن کشیدم و به ته جادهرو خیره شدم.
اتاق دویست و شش، دقیقاً چسبیده به اتاق مرموز آسایشگاه اتاق دویست و هفت، مریضی که تا حالا نمشاهده کردیمش، خودش پرستار شخصی داره و همهی کارهاش رو اون انجام میده.
در اتاقش هم همیشه قفله، هیچوقت به محوطه آورده نمیشه و هیچوقت هیچ آوایی ازش نشنیدیم که بفهمیم اصلاً وجود داره یا نه، همینقدر آروم و بیحاشیه.
– از دویستو هفت چه خبر؟
شونهای بالا انداخت با یه نیم نگاه سمت من باز به آینه خیره شد.
– مثل همواره چی شد یاد اون افتادی؟
– همین جوری گفتم شاید امروز تونستی ببینیش؟
کارش با صورتش تموم شد و لپهای زیباش از بس بهشون دست کشید قرمز شد.
– نه نمشاهده کردم تحتوالحفظ بود مثل هر روزگار.
لبم رو بهم فشار دادم.
– دیدن این بیمار شده واسم چالش چرا نمیتونم ببینمش؟
از روی صنقلبی پا شد و باز با پروندهی روی پیشخون مشغول شد.
– والا واسه منم همینه آخرش که چی میبینیمش دیگه.
دیدههام رو ریز کردم و خیره به در اون اتاق گفتم:
– از کجا معلوم شاید تا اون موقع زنده نباشه؟
با نگاههای درشت شده نگاهم کرد و عصبی نیشگونی از بازوم گحرکت کرد:
– میشه ببندی دهنتو اینا چیه میگی؟
شرمنده لبم رو گزیدم.
– وای رعنا به خدا از دهنم در حرکت کرد لال بشم ایشالا.
نفسش رو بیرون داد و با آه کشیدهی گفت:
– خب حالا نمیخواد لال شی.
اما دو ماهه اینجاستو این محافظه کاری بسیار عجیبه.
باز فکرم درگیر شد و متفکرانه اضافه کردم:
– تو این دو ماه اسمشو ندرک کردی؟
– نه والا، مگه میشه چیزی هم سؤال کرد همتی شقه شقهمون میکنه، وای اسمش اومد مو به تنم راست شد برو سر کارت ماهلین نکنه این همتی پاچهگیر بیاد.
شونه ای بالا انداختم و سینی به دست سمت آبدار خونه حرکت کردم تا بذارمشون تو سینک و مریم خانوم زحمت شستنش رو بکشه.
اصلاً ربطی هم به من نداشت که بخوام دخالت کنم من دیگه خودم رو تو دردسر نمینداختم به هیچ وجه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن