چمدونم رو بسته بودم و جای گرفته بودم روی طندلی راک کنار پنجره سالن و خیره شده بودم به فضای بیرون.
تا کارای اقامتم جور بشه و برای همیشگی مهاجرت کنم این جا می موندم.
نمی میل داشتم اخرین روزگارایی که توی ایران میگذرونم توی تهران سپری بشه. دلبسته شدم رویای تنهایی زندگی کردن توی جنگل رو هم محقق کنم.
البته یه استثنا وجود داشت!
کلبه کوچیک رو به روی خونه ام!
توی این یک هفته بهشدت حواسم بود که کسی بهش حرکت کرد و وارد شد می کنه یا نه.
ولی هیچ کس نبود.
هر چقدر منتظر موندم هیچ کسی رو ندیدم.
حتی به موجودات فرا زمینی و اجنه هم در ذهنش گذرانده بودم! مسخره بود!
بی خیال قد بلند شدم و همون طور که می زدم زیر آواز برای خودم قهوه درست کردم.
عطر قهوه و آوای پرنده های وحشی، بوی چوب و بارون، صوتی باد و برخورد قطره ها به شیشه ها… دلنشین ترین ترکیب ممکن بود!
این یک هفته تنهایی این جا انقدر بهم خوش گذشته بود و انقدر راحت بودم که حتی حاضر بودم یکم اقامتم رو براش به تعویق بندازم.
دوباره نگاهم افتاد به اون کلبه…
یه حسی منو عمیقا به اون کلبه متصل می کرد!
یه جوری نسبت بهش احساس آشناپنداری می کردم انگار سالهاست به اون جا رفت و رسید دارم…
این یکم برام ترسناکه…
مطمئنم یه رازی اون جاست!
– کمک… کمکم کن….
یه شبه! رو به روم یه شامگاهه بود! یه جسم سیاه و مرموز…
خودش سیاه بود، یه هاله سیاه هم اطرافش بود…
از خودش سرما متصاعد می کرد…
ازش وحشت کردم…
سردم شد بود و تموم عقلم یک آوا فریاد می زد فرار کن… دلیارررر…. فرار کن…. برو…
-کمکم کن…
صوتی اون شامگاهه بود، صوتیی که نه زنونه بود نه مردونه، شایدم هم زنونه بود و هم مردونه….! صوتش از خودش هم ترسناک تر بود…
چند قدم راهی شدم عقب، عقلم بلند کشیده جیغ می کشید فرار کن….برو… نمون….
اما جسم با آوای دردمند و ملتمسش گفت:
-نرو… نجاتم بده… نرو… نرو…
از شدت استیصال به گریه افتادم.
یه قدم دیگه برداشتم به عقب. تموم تنم منو می کشیدن عقب…
دلم منو می کشید جلو…
کف دست آخر بین این جنگ تن به تن بین عقل و دلم… عقلم پیروزگار شد…
اشکم چکید روی گونه ام و با سرعت بیشتری عقب عقب راهی شدم…
جسم هر لحظه سیاه و سیاه تر می شد، حس می کردم هر لحظه ممکنه متلاشی بشه…
نگاهامو بستم و بهش پشت کردم…
یه قدم به عقب برداشتم، همون لحظه رعد و برق بلندی زد و صدای ملتمس شبه بلند شد:
-برگرد به من… برگرد… نجاتم بده…
جیغی کشیدم و برگشتم طرف جسم سیاه و مرموز…. می دونستم داره نابود میشه… چیزی تا متلاشی شدنش نمونده بود.
یه آن حس کردم قلبم از سینه ام بیرون زد، حس کردم جایی دیگه شروع به تپش کرد!
مجدداً صوتم زد:
-دلیار… دلآ…
اگه اون جسم نابود می شد، دل منم نابود می شد!
منم نابود می شدم…
علیرغم فریادای عقلم، علیرغم التماسای تنم، علیرغم ترس زیادی که از اون شبه سیاه داشتم…
با تموم سرعتم…
با تموم قوا…
با همه جونم…
به طرفش دویدم…!
هر قدم سرمای تنم کم کم تر می شد…
هر قدم فضای سیاه سفید و تیره اطرافم روشن تر می شد…
هر قدمی که به طرفش می دویدم مصمم تر می شدم…
شبه داشت از هم می پاشید.
قدم آخر رو مصمم تر برداشتم و در عرض نیم صدم ثانیه محکم… با همه وجودم… با همه احساساتم….
به آغوش کشیدمش…!
شبه مثل یه بچه، مثل یه نوزاد بی پناه توی آغوشم خودشو جا داد…
و بعد یه آن مثل فلاش دوربین همه جا پر از نور شد و بعدش دیگه سرد نبود…!
دیگه سیاه و سفید نبود!
همه جا پر از رنگ و نور بود…!
و همین طور شامگاهه… دیگه سیاه و بی جسم نبود!
جسم داشت، یه جسم قوی و محکم
جامون عوض شده بود… حالا اون محکم منو به آغوش کشیده بود…
صوتی آرومش رو از کنار گوشم شنیدم:
-قلبآ…
صوت اون قدری نزدیک و دلنشین و واقعی بود که حریر نازک خوابم رو پاره کرد و نگاهام تا آخرین حد خودش باز شد….
اامان جایی که بهش خیره شدم همون کلبه کوچیک بود…!
هنوز روی صنقلبی راکم بودم، قهوه روی پام بود و سرمو تکیه داده بودم به پشتی صنقلبی و خوابم برده بود.
تموم تنم رعشه گراهی شده بود و می لرزید… حتی دندونامم می خورد بهم….
نمی تونستم نگاه از اون کلبه بگیرم…
اون جا چه خبر بود؟
چرا من باید همچین خوابی می مشاهده کردم؟
اون صوتی آخر که از خواب بیدارم کرد خیلی واقعی بود…
یه آوای بهشدت مردونه و بم!
انگار واقعا یه نفر کنار گوشم آوام زده بود و بیدارم کرده بود…!
بار دیگر یاد اون جسم مرموز و سیاه رنگ افتادم، بهشدت ترسناک بود.
من هیچ وقت فیلم ترسناک نگاه نمی کردم و اون شامگاهه انگار از قلب فیلمای ترسناکی که هیچ وقت نگاه نمی کردم اومده بود بیرون.
هیچ درک نمی کردم چطور توی خواب به طرفش دویدم و حتی بغلش کردم…
کلافه خودمو بغل کردم…
جزئیات لعنتی خواب هر لحظه بیشتر از توی ذهنم پاک می شد.
ذهنم شامگاهیه آبکش شده بود و اون خواب به مشت شن…
بعد از ده دقیقه صامت و ساکت همون جا نشستن و به کلبه خیره شدن دیگه هیچی از خواب عجیبم یادم نبود…
هیچی بجز یه کلمه!
قلبآ…!
****
کف دسته چمدونم رو گحرکت کردم و کشیدم توی سالن فرودگاه.
عادل پا به پای من حرکت می کرد اما اون کله سگ مصبشو تا ارنج کرده بود تو گوشیش!
یکی زدم پس کله اش و گفتم:
-دارم میرم آمریکا حیوون! گریه کن! بگو قلبت برام تنگ میشه و التماس کن زود برگردم پیشت!
عاقل اندر سفیه نگاهم کرد و اظهار کرد:
– به خونت تشنه ام زنیکه! امیدوارم هواپیماتو با دوتا موشک بزنن راحت بشم!
خنده تلخی کردم و بیان کردم:
-هوم! شانس منه دیگه! ننه بابای حسابی که ندارم، حتی نمیدونن دارم میرم از ایران بیرون. اینم از داداشم! گاوه، گاو! یه بلیط بگیر برو هند و خدایی کن مرد!
عاقلب بی توجه به تیکه کلفت من به تابلوی اطلاعات پرواز اشاره کرد و اضافه کرد:
-وقتشه خواهر. با یه خداحافظی خرسندمون کن!
بی توجه به شوخیاش بغلش کردم و اظهار کردم:
-دلم برات تنگ میشه کره خر!
دستاشو اورد بالا و پیچید دور تنم و آروم بیان کرد:
-بر دلیار، برو و اون قدر موفق شو که حتی منم رو سفید کنی. که هر کس منو می بینه یاد مولین و بابا نیوفته، یاد تو بیوفته… برو عزیزم…
خب. موفق شد اشکمو در بیاره!
دیر شده بود، توی خاموشی نگاهش کردم، می دونستم معنی نگاهمو می فهمه! همین برای جفتمون بس بود.
-برو دیگه… رسیدی ترکیه بهم زنگ بزن.
سری تکون دادم بهش پشت کردم…
به عقب که نمی شد برگردم! باید می حرکت کردم جلو…!
باید آیندمو می ساختم…!
با نفس عمیقی، قدمامو محکم تر برداشتم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن