یه قابلمه سیاه، سه چهارتا قاشق و یه تابه و چند تا سیخ، یه ماگ خرکی، یه کتری که از بس دوده گراهی شده بود کامل سیاه شده بود و یه قوری کوچیک که کف دسته اش شکسته بود.
اینا تنها ظرف و ظروفی بودن که می شد دور تا دور خونه ببینی.
آدمی که حیوونا رو تاکسیدرمی می کنه خودشم باید مثل حیوونا زندگی کنه! چیز دور از انتظاری نبود.
هیچ اثری از اینه توی خونه اش نبود، واقعا برق نداشت و لوله کشی آب هم نشده بود!
در عجب بودم این آدم چطوری این جا حیات می کرد بدون برق و آب و گاز!
اخه مگه میشه؟
حتی حموم هم نداشت لامصب.
پس کجا دوش می گراهی شد؟ تو رودخونه؟
شاید از اون دست آدمای تکنولوژی گریزه، اونایی که از هر امکاناتی دوری می کنن!
بینیم چین خورد، حالم داشت بد می شد.
به خاطر سرای میخ شده به دیوار حالت تهوع گحرکت کرده بودم و به شدت منزجر شده بودم.
شانس گه منه دیگه! یه همسایه تخمی تبسیار گیرم اومده! خدا به خیر بگذرونه! ایشالله که اصلا نگاهمون تو روی هم باز نشه.
من که تحمل همچین ادمی رو نداشتم.
یه نگاه دیگه به آهوعه انداختم، نمی دونم چرا!
شاید می میل داشتم خودمو زجر بدم و بعد پشتمو کردم تا برم بیرون که با متوجه شدن پشت سرم بار دیگر خشک شدم سر جام!
بابا این عجب آدم عوضی ای بود!
کلکسیونر بود!
یه چیزی حدود هفت تا تفنگ شکاری، دوتا کلت کمری و دوتا قمه به دیوار میخ کرده بود!
می میل داشت چیکار این همه سلاح کشتار جمعی رو؟ جنگی چیزی بود مگه؟
احتمالا در خوشبینانه ترین حالت فقط یکیشون مجوز داشت، برای چی باید به یه آدم مجوز ده تا اسلحه می دادن؟
قمه اخه؟
با اینا چیکار می کنی مرد؟
استرس گحرکت کردم، نکنه طرف بیاد؟
بیاد و ببینه من توی خونه اشم و این همه اسلحه غیر قانونی رو مشاهده کردم و تصمیم بگیره منو بکشه؟
نکنه این جا یه چیز مهم داشته باشه و حالا چراکه من اومدم این جا بندازه گردنم و بگه میمیل داشتم ازش دزدی کردم؟
ترس برم داشت، این جا دیگه جای موندن نبود.
این جا اصلا با جهانی من میلیون ها سال نوری فاصله داشت.
پیانوی یاماها و آگلونما و کامپکتای من کجا، لباسای باله و دوربینم کجا؟ این سرای میخ شده به دیوار کجا!
باید می حرکت کردم و وانمود می کردم هیچی ندیدم. این بهترین مسیر بود!
با ترس از خونه اش زدم بیرون.
باید یه چند روزگار مراقب می بودم ببینم کسی به این خونه رفت و وارد شد می کنه یا نه.
اگه از شانس منه ته و توش در میاد که یه مجرم فراری و قاتل زنجیره ای که از زندان قرار کرده این جا زیستن می کنه!
همون شب اولم میاد منو می کشه و سرمو تاکسیدرمی می کنه می زنه به خونه اش!
لرز نشست به تنم، نگاهمو از چاقوی خونی جلوی در گراهی شدم و اول با قدمای کشیده و سریع و بعد کم کم دویدم و تا جایی که می تونستم از کلبه هه دور شدم.
من چه ساده و احمق بودم که اون کشتارگاهو به کلبه سفیدبرفی تشامگاهیه کرده بودم.
تو همین فکرا بودم و رسیده بودم جبوی خونه ام که یهو گوشیم از توی جیبم زنگ خورد.
درش اوردم دیدم شماره آمریکاست!
یا امام خمینی!
کف دست و پام شل شد و با استرس تماسو وصل کردم:
-الو؟
صدای کامیل پیچید توی گوشی:
-قلبی؟ اگه جلوی کف دستم بودی می زدمت! تو چرا ایمیلتو چک نمی کنی؟
خشک شده اظهار کردم:
-ایمیل؟ برای چی؟
داد زد:
-احمق، والتر جیمز برای همکاری توی انیمیشن جدید بهت ایمیل داده. به من زنگ زد و اضافه کرد انگار دوستت مایل به همکاری نیست و…
دیگه نشنیدم چی داره میگه، بدون این که گوشیو قطع کنم از خرسندی کشیده ترین جیغ عمرمو کشیدم!
همه چیز افتاد رو دور تند، اون روز دیزنی حتی وقتی که هنوز لایوم تموم نشده بود با ایمیل بهم پیشنهاد همکاری داده بود.
من اصولا ایمیلم رو چک نمی کنم برای همین ندیده بودم تا وقتی که کامیل بهم اظهار کرد.
بهشدت زود جوابشونو دادم و صحبتای لازم رو انجام دادیم. بهم گفت برای بستن قرارداد و امضا کردنش، خوندن فیلم نامه و توضیحات انیمیشن باید حتما برم آمریکا.
وقتی پرسیدم کی بیام بیان کرد هررچه زود تر بهتر! منم که همه شرایطم برای سفرای خارج از کشور اوکی بود، این شد که بلیط گحرکت کردم برای شنبه هفته دیگه که باشه همون فردا!
اول یه پرواز دو ساعته داشتم به ترکیه و بعد از اون جا یه پرواز مستقیم به واشنگتن.
این یک هفته ای که گذروندم بهترین هفته عمرم بود! ثانیه به ثانیه اش مثل یه رویا بود برام!
بلاخره استعداد عجیبم توی موسیقی و آهنگ سازی داشت به دردم می خ
یه قابلمه سیاه، سه چهارتا قاشق و یه تابه و چند تا سیخ، یه ماگ خرکی، یه کتری که از بس دوده گرفته بود کامل سیاه شده بود و یه قوری کوچیک که کف دسته اش شکسته بود.
اینا تنها ظرف و ظروفی بودن که می شد دور تا دور خونه ببینی.
آدمی که حیوونا رو تاکسیدرمی می کنه خودشم باید مثل حیوونا حیات کنه! چیز دور از انتظاری نبود.
هیچ اثری از اینه توی خونه اش نبود، واقعا برق نداشت و لوله کشی آب هم نشده بود!
در عجب بودم این آدم چطوری این جا حیات می کرد بدون برق و آب و گاز!
اخه مگه میشه؟
حتی حموم هم نداشت لامصب.
پس کجا دوش می گرفت؟ تو رودخونه؟
شاید از اون دست آدمای تکنولوژی گریزه، اونایی که از هر امکاناتی دوری می کنن!
بینیم چین خورد، حالم داشت بد می شد.
به خاطر سرای میخ شده به دیوار حالت تهوع گحرکت کرده بودم و به شدت منزجر شده بودم.
شانس گه منه دیگه! یه همسایه تخمی تخیلی گیرم اومده! خدا به خیر بگذرونه! ایشالله که اصلا چشممون تو روی هم باز نشه.
من که تحمل همچین ادمی رو نداشتم.
یه نگاه دیگه به آهوعه انداختم، نمی دونم چرا!
شاید می خواستم خودمو زجر بدم و بعد پشتمو کردم تا برم بیرون که با دیدن پشت سرم دوباره خشک شدم سر جام!
بابا این عجب آدم عوضی ای بود!
کلکسیونر بود!
یه چیزی حدود هفت تا تفنگ شکاری، دوتا کلت کمری و دوتا قمه به دیوار میخ کرده بود!
می تمایل داشت چیکار این همه سلاح کشتار جمعی رو؟ جنگی چیزی بود مگه؟
احتمالا در خوشبینانه ترین حالت فقط یکیشون مجوز داشت، برای چی باید به یه آدم مجوز ده تا اسلحه می دادن؟
قمه اخه؟
با اینا چیکار می کنی مرد؟
استرس گحرکت کردم، نکنه طرف بیاد؟
بیاد و ببینه من توی خونه اشم و این همه اسلحه غیر قانونی رو دیدم و تصمیم بگیره منو بکشه؟
نکنه این جا یه چیز مهم داشته باشه و حالا چون من اومدم این جا بندازه گردنم و بگه میمیل داشتم ازش دزدی کردم؟
ترس برم داشت، این جا دیگه جای موندن نبود.
این جا اصلا با دنیای من میلیون ها سال نوری فاصله داشت.
پیانوی یولیها و آگلونما و کامپکتای من کجا، لباسای باله و دوربینم کجا؟ این سرای میخ شده به دیوار کجا!
باید می راهی شدم و وانمود می کردم هیچی نمشاهده کردم. این بهترین راه بود!
با ترس از خونه اش زدم بیرون.
باید یه چند روز مراقب می بودم ببینم کسی به این خونه حرکت کرد و وارد شد می کنه یا نه.
اگه از شانس منه ته و توش در میاد که یه مجرم فراری و قاتل زنجیره ای که از زندان قرار کرده این جا زیستن می کنه!
همون شامگاه اولم میاد منو می کشه و سرمو تاکسیدرمی می کنه می زنه به خونه اش!
لرز جای گرفت به تنم، نگاهمو از چاقوی خونی جلوی در گرفتم و اول با قدمای کشیده و تند و بعد کم کم دویدم و تا جایی که می تونستم از کلبه هه دور شدم.
من چه ساده و احمق بودم که اون کشتارگاهو به کلبه سفیدبرفی تشبیه کرده بودم.
تو همین فکرا بودم و رسیده بودم جبوی خونه ام که یهو گوشیم از توی جیبم زنگ خورد.
درش اوردم دیدم شماره آمریکاست!
یا ولیم خمینی!
کف دست و پام شل شد و با استرس تماسو وصل کردم:
-الو؟
آوای کامیل پیچید توی گوشی:
-قلبی؟ اگه جلوی کف دستم بودی می زدمت! تو چرا ایمیلتو چک نمی کنی؟
خشک شده بیان کردم:
-ایمیل؟ برای چی؟
داد زد:
-احمق، والتر جیمز برای همکاری توی انیمیشن جمتوجه شد بهت ایمیل داده. به من زنگ زد و گفت انگار دوستت مایل به همکاری نیست و…
دیگه نشنیدم چی داره میگه، بدون این که گوشیو قطع کنم از خوشحالی کشیده ترین جیغ عمرمو کشیدم!
همه چیز افتاد رو دور تند، اون روزگار دیزنی حتی وقتی که هنوز لایوم تموم نشده بود با ایمیل بهم پیشنهاد همکاری داده بود.
من اصولا ایمیلم رو چک نمی کنم برای همین نمشاهده کرده بودم تا وقتی که کامیل بهم گفت.
بهشدت زود جوابشونو دادم و صحبتای لازم رو انجام دادیم. بهم اضافه کرد برای بستن قرارداد و امضا کردنش، خوندن فیلم نامه و توضیحات انیمیشن باید حتما برم آمریکا.
وقتی پرسیدم کی بیام بیان کرد هررچه زود تر بهتر! منم که همه شرایطم برای سفرای خارج از کشور اوکی بود، این شد که بلیط گحرکت کردم برای شنبه هفته دیگه که باشه همون فردا!
اول یه پرواز دو ساعته داشتم به ترکیه و بعد از اون جا یه پرواز مستقیم به واشنگتن.
این یک هفته ای که گذروندم بهترین هفته عمرم بود! ثانیه به ثانیه اش مثل یه رویا بود برام!
بلاخره استعداد عجیبم توی موسیقی و آهنگ سازی داشت به دردم می خورد!
قطعا این اتفاق یه سکوی پرش بود برام، باید کم کم یه جوری اقامت امریکا رو می گراهی شدم.
ایران جای من نبود!ورد!
قطعا این اتفاق یه سکوی پرش بود برام، باید کم کم یه جوری اقامت امریکا رو می گرفتم.
ایران جای من نبود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن