سرمو بالا گرفتم و مستقیم و با خشم بهش زل زدم.
به خیالش هنوز همون دختر ترسو و گوشه گیرم که هیچ کاری از دستش بر نمیاد؟
هرچند همون موقع هم تسلیمش نشدم…
یکی از سیاهترین دوران زیستن من مربوط به این مرده.
این مرد و اون موقعهایی که گول ظاهر مهربون و با محبتشو میخوردم.
وقتی که بعداز اون همه بیمهری متوجه شدن فکر میکردم حداقل یه دایی دارم که به فکرمه و دوستم داره.
غافل از اینکه این مرد یه شغاله تو لباس بره…
وقتی اون روشو دیدم، وقتی تونستم اون نگاه کریه و متعفنشو معنی کنم تازه متوجه شدم یه آدم تا چه حد میتونه نفرتانگیز باشه.
درک کردم این جهان کثیفتر و ظالمانهتر از چیزیه که فکرشو میکنم.
همون موقع بود که متوجه شدم من فقط خودمو دارم.
خودمم و خودم؛ نباید به کسی تکیه و اعتماد کنم.
قدمی که عقل برداشته بودمو پس گحرکت کردم.
قرار نیست مثل قبل مقابلش بیدفاع باشم… الان دیگه نه اون بچهی بیگناه و بیعقلم و نه ضعیف.
یه زن بالغم…
کسی که ترسی برای دفاع از حقش نداره.
اینکه گاهی ساکت میمونم و اجازه میدم بقیه هر حرکت کرداری دوست دارن بکنن نه از ضعفمه و نه از ترسم.
همش برای اینه که گاهی برای جواب دادن بیش از حد تنبلم.
یا حداقل اینقدر در نظرم کم اهمیت هستن که نخوام چیزی بگم و خودمو به زحمت بندازم.
با همین فکر مستقیم به چشمهاش زل زدم.
_ بهشدتها میگن جای مریضای روانی توی تیمارستانه ولی میدونی با آدمهایی مثل تو چیکار باید کرد؟
تبسمش که محو شد یه پله بالا حرکت کردم.
_ اول باید رسوای عالم و آدمش کرد و بعد هم حیاتشو به خاک سیاه نشوند… بعد از اون هم میتونه بقیهی عمر فلاکت بار و بیارزششو توی زندان بگذرونه
_ تو…
_ خانوم مشکلی پیش اومده؟
با صوتی رانندهای که هامین فرستاده بود نگاهمو ازش گرفتم و به سمت مردی که با احتیاط و هوشیاری به هوشنگ نگاه میکرد چرخیدم.
شاید تصور من بود ولی به نظر میرسید حالت بدن صابری تدافعی بود؟
یه نگاه به فرم بدنی که بیشتر از رانندهها، شبیه ورزشکارها بود انداختم و فکر کردم میتونه هوشنگو در حد مرگ کتک بزنه؟
اگه اینجور باشه که عالی میشه.
_ چیزی نیست میتونیم بریم.
بدون نگاه آخری به پشت سرم به سمت ماشین راهی شدم و قرار گرفتم.
سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم و نگاههامو بستم.
لرزش هیستریک بدنم از قبل متوقف شده بود ولی از درون هنوز درحال لرزیدن بودم.
فقط خودم میدونم برای موندن روبهی اون آدم و حرف زدن باهاش چه انرژی و قدرتی مصرف کردم.
وقتی متوجه شدم که ماشین هنوز حرکت نکرده چشمهامو باز کردم.
نگاهم به آینهی جلو و چشمهای راننده افتاد.
_ حالتون خوبه خانوم؟
سرمو تکون دادم.
_ خوبم میتونی جاده بیفتی.
وقتی بیحرف ماشینو روشن کرد مجدداً دیدههامو بستم و اجازه دادم تنش این روزگار خسته کننده از تنم بیرون بره.
………..
از حرکت کردن هامین تقریبا یک هفته میگذشت.
یک هفتهای که ارتباطمون با پیام دادنهای گاهبهگاه و دوبار تماس تلفنی کوتاه و چند ثانیهای گذشت.
البته که هم سر من شلوغ بود و هم اون.
من درگیر کارهای نمایشگاه و اونم قراردادهاش و جلسههاش.
اما اینکه باز این بین فراموش نمیکرد حالمو بپرسه خرسندم میکرد.
بعد از اون روزگار، راهی شد و رسیدهام به عهدهی صابری بود.
توی این مدت فهمیدم که مرد به شدت کم حرف و درونگراییه.
بعدها هم از انیسه شنیدم که یکی از محافظهای اصلی خانواده است…
سه روزگار به نمایشگاه باقی مونده و هنوز نشونهای از برگشت هامین نیست.
قلبم میخواد توی این روزگار مهم کنارم باشه.
اون روزگار که به خونه برگشتم اولین چیزی که مشاهده کردم یه ماشین نقرهای مقلب بالا توی پارکینگ بود.
بعد از ورودم به خونه پالتومو درآوردم و به حالت شسته رفتهی انیسه خیره شدم.
احساس کردم حرفی برای اظهار کردن داره.
_ مهمون داریم؟
_ بله خانوم.
حین راهی شدن به سالن بیان کرد.
_ اقا مبین اینجان و…
_ و…؟!
با دیدن زن غریبه و مشکی پوش توی سالن خود به خود ساکت شدم.
دوتاشون با مشاهده کردنم از جاشون کشیده شدن.
_ زندایی…
_ سلام.
تا احوال پرسی اولیه تموم شد به کنارشون رسیدم.
حتی قبل از هر حرف من یا مبین اون خانوم کف دستشو سمتم دراز کرد.
_ سلام شما باید همسر هامین باشید از آشناییتون خوشامگاهختم.
دستشو گراهی شدم.
_ بله… متأسفانه شما منو میشناسید ولی من نه.
کف دستمو پس گرفتم.
از این فاصلهی نزدیک بوی عطرش توی دماغم حرکت کرد.
یه بوی ملایم و خیلی دوست داشتنی بود و در عین حال یه حس سردی معتدل هم داشت.
تبسمی که زد هم با وجود اون لبهای قرمز و دندونهای سفید، بسیار گرم و نگاهنواز بود.
_ مهم نیست آشنا میشیم.
یه حس عجیبی توی قلبم موج میزد…
سمت مبین چرخیدم که شاید اون چیزی بگه.
_ مبین جان مهمونتو معرفی نمیکنی؟
با این حرفم آروم سرفه کرد و متوجه شدم که حالت انیسهای که کنار مبین از حرکت ایستاده بود هم سفت و سختتر شد.
_ مهمون من نیستن زندایی.
پشت گردنشو با کف دست مالید و با آوایی یکم پایین ادامه داد.
_ مهمون داییان.
مجدداً سمت دختر چرخیدم و ناخوداگاه اخمهام یکم درهم شد.
این بازی بپرس تا بپیزیرام دیگه چیه!
تبسم روی لبهای دختر بیشتر کش اومد.
_ من ژینوسم محنا خانوم… دوست نزدیک هامین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن