ابروش بالا پرید…
توی اون فضای عجیب غریب یکم به هم زل زدیم.
اونو نمیدونم به چی داشت فکر میکرد اما من محو جمال یار شده بودم!
برعکس انتظارم چیزی نگفت و سرشو برای مشاهده کردن صفحهی لپتاپش خم کرد.
بادم خالی شد.
این چه واکنشیه مرد…
خیر سرم ازت تعریف کردم.
یه ذوقی، عکسالعملی چیزی…
از اون حالت خم شده و کف دست زیر چونه خارج شدم و صاف قرار گرفتم.
به پشتی صنقلبی تکیه دادم و با گوشهی کاغذ روی میز بازی کردم و از گوشهی نگاه هم گهگاهی نگاش می کردم.
تو ذهنم داشتم به جادههایی که بتونم بهش نزدیک بشم فکر میکردم.
ولی چرا اینقدر سخته؟
اصلا یه زن و شوهر چرا باید جدا از هم بخوابن؟
مثلا ما ازدواج کردیم که تو چشم همه یه زوج متأهل باشیم اونوقت از دربون و نگهبان تا خدمتکارخونه همه میدونن اتاقامون جداست.
چرا قبلا به عجیب بودن این وضعیت فکر نکردم؟
ولی مگه تقصیرمنه؟
از روزگار ااما که پامو گذاشتم توی این خونه اون اتاقو نشونم دادن…
آقا هم که رفته بودن مسافرت خارجه!
کی همسر تازه ازدواج کردهشو ول میکنه میره اون سر جهان؟
اگه از اول این ترتیبو نمیچید مسیرش یه لخت شدن تو اتاق بود!
به قول ساراجون، دوست عزیزم و متخصص مسائل عاشقانه، چیزی نیست که زن و شوهر توی تخت نتونن حلش کنن.
اما ما حتی به یه اتاق هم ختم نشدیم چه برسه به تخت…
حتی نزدیکترین حالتمون تو حموم بود!
به خودم اومدم و متوجه شدم دارم با حرص نگاش میکنم.
نگاهمو ازش گراهی شدم.
خودمم میدونم افکارم کاملا افسار گسیختهان.
کی توی همون ساعتی که میفهمه عاشق شده ذهنش به جای صحنههای عارفانه میره سراغ افکاری که برای بچهها مناسب نیست؟
به نظر میرسه که من از قبل عمیقاً منحرف بودم ولی تاحالا فرصتی برای بروز دادنش نداشتم.
وگرنه همچین چیزهایی که توی یک روزگار ساخته نمیشن درسته؟
چایی رو که مهتاب اورده بود برداشتم و برای آروم کردن خودم بیتوجه به داغیش یه قلپ خوردم.
جای تعجب نیست که از داغیش زبونم سوخت!
فنجون از دستم روی میز افتاد و خودمم از روی صنقلبی پریدم.
زبونمو بیرون آوردم و سعی کردم با باد زدن با کف دستم زبون سوختمو یکم آروم کنم.
ولی حتی دوحرکت هم انجام نداده بودم که دو طرف صورتم محکم نگه داشته شد.
_ بذار ببینم با خودت چیکار کردی.
انگار دکمهی استپمو زدن…
همونجور با زبون بیرون زده مقابلش توقف کردم.
اخم کرده و جدی درحال بررسی زبونم بود.
_ از آشپزخونه برات ماست میارم. سوزششو کم میکنه.
همونجور که بهم نزدیک شد همونجور هم یهویی ازم فاصله گرفت.
قدمهای قد بلندشو تا وقتی از مشاهده کردم خارج شد با نگاه دنبال کردم.
روی صندلی وا راهی شدم.
حالا نمیدونم جایی که دستهاش صورتمو لمس کرد بیشتر میسوزه یا دهنم…
خیلی زودتر ازچیزی که انتظار داشتم با یه کاسه کوچیک توی دستش برگشت و مقابلم گرفت.
سرمو بالا گراهی شدم و بهش چشم دوختم.
چقدر خوشتیپبه نظر میرسه…
با نفس عمیقی که کشیدم کاسه رو از دستش گرفتم.
کاریش نمیشه کرد.
من کاملا از دست رفتم…
یه نگاه به کاسهی توی کف دستم انداختم.
_ یادم حرکت کرد قاشق بیارم. یکم صبرکن میرم…
حرفشو قطع کردم و کاسه رو بالا آوردم.
_ همینجوری خوبه.
ماست سرد و شیرینو از توی کاسه سر کشیدم.
سوزش دهنم اونقدر هم زیاد نبود ولی همون یه ذرهی باقی مونده هم با سردی ماست محو شد.
با پشت کف دستم دور دهنمو پاک کردم و کاسهی خالیو روی میز گذاشتم.
_ خیلی بهتر شد ممنون.
سرشو تکون داد اما از مقابلم تکون نخورد.
با سر بالا گرفته بهش نگاه کردم.
یهو کلی صحنه از فیلمهای مختلف توی سرم پلی شد.
مثل اینکه چطور شخصیتای اصلی توی همین وضعیت ما بودن و مرد اصلی فیلم کف دستشو پشت گردن شخصیت زن میذاره و برای یه بوسهی آتشین و تکون دهنده خم میشه.
اما چیزی که واضحه همچین احتمالی برای ما فعلا غیر ممکنه.
برای پرت کردن حواسم به وضع آشفتهی میز چشم دوختم.
لیوان چایی که از کف دستم افتاد کلی از کاغذهای روی میزو خیس کرده بود.
مدارک شرکت وکار هامین…
با ضرب از جا پریدم.
از جعبهی روی میز چندتا دستمال برداشتم و سعی کردم اون گندو پاک کنم ولی اصلا فایده نداشت و حتی بدتر هم شد.
با آزردهی یکی از کاغذایی که وضعش از همه بدتر بودو کشیده کردم.
جدا از خیس شدنش حتی رنگ کاغذ هم به خاطر چایی تغییر کرده بود.
حتی جرات نکردم سرمو قد بلند کنم و به هامین نگاه کنم.
ازاون هم صوتیی در نمیومد.
میهراسیدم نگاش کنم و قیافهی عصبانیشو ببینم.
با دلخوری چندتا از کاغذهای کمتر خیس شده رو جدا کردم که مچ کف دستم گراهی شده شد.
صدای ملایمش کنار گوشم طنین انداز شد.
_ ولشون کن.
از پشت تقریبا توس بغلش بودم و با دستش مچ کف دستمو گحرکت کرده بود.
ولی حتی توی این وضعیت هم یه فاصلهایو بینمون حفظ کرده بود و بهم نچسبیده بود.
کاغذو از کف دستم گرفت و روی میز و کنار بقیهی کاغذها گذاشت.
زیر لب زمزمه کردم:
_ متأسفم.
آواشو درست کنار گوشم متوجه شدم.
_ هیچی جز چندتا کاغذ بیاهمیت نبودن.
اینو که بیان کرد قلبم بیشتر گراهی شد.
چطور میتونن بی اهمیت باشن؟
خودم مشاهده کردم که با چه دقتی میخوند و روشون کار میکرد.
با دستی که مچمو گرفته بود انگشتای کف دستمو توی مشتش جمع کرد و فشار داد.
_ جدی میگم. مهم نبودن… میلاد هم یه کپی از همهی مدارکو داره میگم اونارو برام بیاره.
نفس عمیقی که کشیدم دوباره صوتی زمزمه مانندشو کنار گوشم متوجه شدم.
_ چرا…
قبل از اینکه بتونه حرفشو ادامه بده با صدای قد بلند افتادن چیزی از جا پریدم.
سرمو که چرخوندم مهتابو دیدم که با خجالت سینی رو توی کف دستش گرفته و یه فنجون قهوهی شکسته هم روی زمینه.
_ب… ببخشید الان تمیزش میکنم.
بعد از گفتن این حرف هم با قدمهایی شامگاهیه دوییدن از اونجا رفت.
اول به فنجون شکستهی روز زمین و بعد به فاصلهی خودم و هامین نگاه کردم.
به خاطر شوکه شدن و پریدنم حتی اون یه ذره فاصلهی بینمونم برداشته شده بود و کامل توی بغلش بودم.
شاید اونم از گوش دادن صدا شوکه شده بود که بازوش اینطوری سفت و محکم دور تنم حلقه شده بود.
گرهی کف دستش دورم شل شد ولی من عجلهای برای فاصله گحرکت کردن ازش نداشتم.
کسی که جدا شد و فاصله گرفت اون بود.
چرخیدم و به چهرهاش که طبق معمول سرد و بیبیان بود نگاه کردم.
گلوم خشک شده بود.
_ چیزی میتمایل داشتی بگی؟
چرخید و به سمت صنقلبی خودش حرکت کرد.
_ مهم نبود.
لپ تاپشو جمع کرد و کاغذهایی که سالم مونده بودو جدا کرد.
کارهاشو که متوجه شدم منم دست به کار شدم و برای جدا کردن کاغذها بهش کمک کردم.
خیلی زود کف دسته بندی مدارک تموم شد.
_ میخوای زنگ بزنی که مدارک جمشاهده کردو برات بیارن؟
روی صندلیش قرار گرفت و کف دستهاشوروی صورتش کشید.
_ نیازی نیست. بقیشو فردا توی شرکت انجام میدم.
یه فکری به سرم زد.
_ پس برای امروزگار دیگه کاری نداری؟
مشکوک سؤال کرد:
_ چرا؟
_ داری یانه؟
بعداز چند ثانیه مکث با ترمتوجه شد سرشو تکون داد.
_ عصر برای معاینه باید برم بیمارستان.
بدون فکر دوم بیان کردم:
_ میشه منم بیام؟
_ دارم برای معاینه میرم ممکنه بسیار طول بکشه.
_ مشکلی ندارم از خونه موندن بهتره… میخوام…
بین گفتن یا نگفتن ادامهی حرفم گیر کردم.
واقعا چی میخوام؟
میخوام هممسیریش کنم؟
چطور بگم میخوام نه تنها توی این معاینه، که توی کل روند درمانش کنارش باشم؟
_ میخوام چندتا سوال از دکترت بپرسم.
کنار شقیقهشو ماساژ داد.
_ چه سوالی؟
_ چیز خاصی نیست یه سری باید و نبایدها که یه نفر تو وضع تو باید رعایت کنه.
_ اونوقت چرا؟
_ میخوام دانش عمومیمو ببرم بالا مشکلیه؟
حس کردم گوشهی لبش تکون خورد ولی بهشدت زود خودشو جمع و جور کرد.
_ مشکلی نیست.
_ پس میتونم بیام؟
از روی صندلیش کشیده شد.
_ میتونی.
مکث کرد و با تاکید اضافه کرد:
_ حس بدی بهم کف دست میده اگه جلوی این همه اشتیاقت به علم و دانشو بگیرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن