پالتوهامونو که تحویل دادیم و به سمت سالن داخلی حرکت کردیم.
هنوز پامونو داخل سالن نذاشته بودیم که یه چیزی مثل تیر از کنارم رد شد.
بهت زده چرخیدم و به دختر سفید پوشی که با دوتا کف دست بازوی هامینو گرفته بود و مثل میمون درختی بهش چسبیده بود خیره شدم.
اگه قد کشیدهش نبود حتی میتونست از کف دستش آویزون شه!
هامین بود که صورت جمع شده دخترو از خودش دور کرد.
_ صدبار بیان کردم نچسب بهم بدم میاد.
_ مگه هف فوبیا(Hafefobia) داری آخه؟ هربار که کسی نزدیکت میشه مثل اینکه روی گربه آب ریختن میپری هوا…
_ سمن!
_ جونم…
بار دیگر نزدیک شد و سعی کرد بازوشو بگیره که هامین با بیزاری که توی کل صورتش نوشته شده بود کنار کشید.
سمن… همون دختری که پای میز صبحانه به هامین زنگ زد.
همونی که صدای حرف زدن و لبخند زدنش اینقدر بلند بود که حتی منم از پشت گوشی می تونستم آواشو بشنوم.
هنوز اون لبخند کوچیکی که موقع حرف زدن با تلفن روی لب هامین شکل گرفت توی ذهنمه!
قبل از اینکه بتونم اون خاطره رو از ذهنم پاک کنم دست ظریف و کشیدهای دراز شد و دوربازوم حلقه شد.
اگه درست یادم باشه این دختر باید دختر عمهی هامین باشه درسته؟
_ بیا بریم کف دست بوس مولین فخری. بسیار وقته منتظرتونه.
ناخوداگاه اظهار کردم:
_ ما دیر نکردیم.
با استیصال به هامین نگاه کردم.
جمله ای که بیان کرد بود عمه فخری بیشتر از همه از آدمای وقت نشناس بدش میاد توی ذهنم پخش میشد.
هرچند بعید میدونم همین الانم ازم خوشش بیاد ولی بازهم…
آوای خندهی زنگ دار و گوشنواز سمن بلند شد.
_ منم نگفتم دیر کردید ولی فخرالتاج سلطان از همون صبح که فهمیدن این دردونه قراره امشامگاه توی مهمونی حاضر بشه درحال تدارک متوجه شدنه و یه نگاهش به در خشک شده.
دست منیو که به خاطر حرکت کردارش هاجوواج مونده بودمو کشید و به سمت سالن برد.
همهمه و سروصوتیی که توی سالن بود به محض ورودمون تقریبا ساکت شد…
سمن انگار نه انگار که متوجهی این تغییرات شده باشه همچنان درحال کشیدن دستم به سمت قسمت داخلی سالن بود.
جمعیت اطرافمون کم کم به خودشون اومدن ولی برعکس قبل آوای پچپچهاشون بلند شد.
دقیقا حس حیوونای توی باغ وحشو داشتم.
سرمو چرخوندم و هامینو مشاهده کردم که با چند قدم فاصله، با آهستهش پشت سرمون میومد و با هرکی که سمتش میراهی شد چندکلمهی کوتاه صحبت میکرد.
با هدایت سمن، به سمت یه میز توی قسمت میانی سالن راهی شدیم که چند نفر دورش ایستاده بودن.
یکی از زنهایی که پشتش به ما بودو به عنوان فخرالتاج خانوم شناختم.
قبلا چندباری متوجه شده بودمش. البته کل دیدارها به قبل از ازدواج و این جریانات برمیگرده.
حتی اون روزگار و توی دورهمی که نساء خاتون و عمه فروغ بحث داشتن هم خبری از این عمهی بزرگتر نبود.
فخرالتاج….
حتی اسمش هم ابهت داره.
سمن صدا زد:
_ مولین…
به سمتمون برگشت.
برعکس سن و سالش واقعا خوب مونده بود…
تاجایی که خبر دارم بزرگترین بچهی خانواده است.
فخرالتاج، محمود، فروغ، محمد و فاخته…
از عمه فاخته جز نگاه تیز روزگار دورهمی چیز دیگهای توی ذهنم نیست.
_ مولین دردونهات و عروسشو برات آوردم.
من؛ عروس هامین….
نمیدونم احساس من بود یا کلمهی عروسش رو محکمتر از بقیهی جملهش ادا کرد؟
چرا دیگه اون حس بد اولیه رو به این دختر ندارم؟
حتی بامزه و مهربون هم به نظرم میاد….
کل حس بدیو که با یه تماس ایجاد شده بود همنیجوری و با یه عروسش گفتن از بین حرکت کرد!
نگاه عمه خانوم از دخترش به من افتاد.
بعد از مکث چند ثانیهای و در کمال تعجب صوتشو شنیدم.
_ خوش اوممتوجه شد.
نگاهش به کنارم افتاد و برای اامان بار اینکه میگن چهرهی طرف تو یک ثانیه تغییر کردو به چشم مشاهده کردم.
کل اون حالت جامد و محکم توی صورتش محو شد و جاشو ملایمت پر کرد.
حتی میمیک صورتش هم نرمتر شد.
_ عمه…
صوتی هامین از کنارم اومد و درک کردم این نگاه ملایم و پر از محبت به سمت کیه.
وقتی هامینو با اون قد بلندش توی بغل گحرکت کرد و چندبار با گرمی پشتشو نوازش کرد درک کردم دردونهای که سمن میبیان کرد برای این عمه و برادر زاده واقعا همون معنی عزیزکرده رو داره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن