_ خوش اومدی نورچشمی.
_ هف فوبیای آقازاده انتخابیه…
با صدای پچپچوار سمن نگاهمو از صحنهی مقابلم گحرکت کردم و به سر خم شده و تبسم گوشهی لب دختر مقابلم دادم.
_ باورکن اگه نمتوجه شده بودم که بهشدت راحت زندایی و مولینو بغل میکنه صددرصد مطمئن میشدم هف فوبیا داره.
برای چند ثانیه صورتش متفکر شد.
_ شاید بعضیها استثنا باشن؟ باید با یه روانشناس حرف بزنم شاید موردای اینجوری هم باشه نه؟ چرا تاحالا بهش فکر نکردم؟
خیلی جدی اضافه کرد و حتی میتونستم یکم علاقه و کنجکاویو از توی صداش بشنوم.
_ سمن…
از جا پرید.
_ جونم فخری جون…
_ اون گوشه چی پچپچ میکنی؟ نامزدت کجاست؟
_ چیزی ناظهار کردم که مولین. اون مرد گنده روهم من چه بدونم کجاست.
_ سمن؟…
_ چشم الان میرم پیدا میکنم میارم کف دست بوستون.
قبل رفتنش صدای غرغر زیر لبیشو شنیدم.
_ هرچی میشه سمن، سمن… فلانی کجاست سمن؛ فلان چیز کجاست سمن؛ انگار شرلوک هلمزی چیزیام…
بقیهی غرغرهاش توی آوای پاشنهی کفشهاش محو شد.
خندهم گحرکت کرده بود…
یه جورایی از این دختر پر انرژی خوشم میاد.
اینکه نامزد داره هم خب…
سرمو که چرخوندم با نگاه خیرهی هامین مواجه شدم.
به کنارش اشاره کرد.
لبخندمو خوردم و با قدمهای آروم زیر نگاه عمه خانوم و بقیهی افراد دور میز به سمتشون حرکت کردم و کنار هامین قرار گرفتم.
عمه فخری زحمت معرفیو به عهده گرفت.
_ برادر زادم هامینو که همه میشناسید… ایشونم…
موقع اظهار کردن بقیهی جملش مکث کرد.
انگار ادامه دادن براش سخت بود…
_ همسر هامین، محنا خانوم.
انتظار این معرفیو نداشتم.
یعنی اصلا انتظار نداشتم بخواد منو معرفی کنه چه برسه که از همچین لفظهای محترمانهای استفاده کنه…
صدای پچپچ آروم هامینو کنار گوشم متوجه شدم.
_ عمه فخری شامگاهیه بقیه نیست.
سرمو برگردوندم و صورتش که روبه جمعیت بود خیره شدم.
همونجور خشک و صاف از حرکت ایستاده بود.
اگه گرمای نفسهاش کنار گوشم نبود فکر میکردم چیزی که گوش دادم توهم بوده!
اما موهای تنم هنوز به خاطر نزدیکی یهوییش و نفس داغش سیخن….
منظورش چی بود از اینکه عمه فخری شبیه بقیه نیست؟
یعنی اون برعکس بقیه ازم متنفر نیست؟
یا اینکه جلوی بقیه خارم نمیکنه و بهم بدوبیمسیر نمیگه؟
هرچی که هست بعید میدونم که مورد اول باشه…
توی دیده زنهای مقابلم میتونستم کنجکاوی و تعجبشونو ببینم.
از همین عکسالعملشون مشخصه که چیزی از پشت پردهی این ازدواج یهویی نمیدونن.
اینکه محمودخان اضافه کرد اجازه نمیده راز این ازدواج از خانواده بیرون بره حقیقت داشته…
نمیدونم مسرور باشم یا دلخور…
_ چه بیخبر فخری جون. عروسی تک پسر محمودخان بدون هیچ تشریفات و خبری؟
_ چیبگم والا مریم جان. فقط میشه گفت ولین از کف دست این جوونهای امروزگاری کسی سر از کارشون در نمیاره.
اینکه دیگه چی اضافه کردن و چی شنیدن رو متوجه نشدم.
نگاهم میخکوب گوشهی سالن و مردی بود که با تبسم بدخواهانهی روی لبهاش لیوان شرابشو به سلامتی بالا آورد.
مهران….
پسر عموی هامین و کسی که همه میخوان به زور بگن باهم نامزد بودیم!
اون نگاهها… اون دیدههای شوم و تبسم نفرت انگیزش باعث شد لرز به تنم بشینه.
دستی روی بازوم جای گرفت و بدنمو چرخوند.
_ محنا…
سرمو بلند کردم و سینهی مردونهی مقابلم چشم دوختم.
نگاههام روی سنجاق سینهی طلایی قفل شد و کم کم به خودم اومدم.
چرا اینقدر ترسیدم؟
اصلا قلبیلی برای ترس وجود داره؟
من هیچ وقت این نامزدیو قبول نکردم.
تا جایی هم که میدونم اون مرد نفرتانگیز هم مخالف این ازدواج بود…
آخه مستر مهران افروزو چه به دختر دوست نداشتنی افخمها!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن