یه لحظه گیج بهش چشم دوختم.
ولی با فشار انگشتهاش روی مچ دستم به خودم اومدم.
یه جوری محکم فشار میداد که حس کردم قصد شکوندن کف دستمو داره.
سعی کردم مچمو آزاد کنم و هموقت جوابشو هم دادم.
_ یکم قدم زدم.
نه تنها موفق به جدا کردن کف دستم نشدم که حتی فشارشو بیشتر کرد.
آخی که اظهار کردم ناخودآگاه بود اما انگار اصلاً تاثیری روی اون نداشت.
_ نکنه اندیشیدی اومدی پارک؟ چه قدم زدنی؟
مجدداً کف دستمو کشیدم.
_ دستمو ول کن دردم میاد.
به درکی که گفت تنمو لرزوند.
تازه اون موقع بود که درک کردم واقعا چقدر عصبیه.
الان که دقت میکنم حتی چند رگهی قرمز و خونی رو هم میتونم توی نگاهش ببینم.
حس کردم نگاه چندتا مهمون بهمون افتاد.
حتما هامین هم احساس کرده که کف دستمو گرفت و سمت خلوت و با نور کمتر باغ کشید.
یه لحظه فکرم حرکت کرد سمت مهسا و اون مرد…
ولی خب مشخصه ما برای چیزی کاملا متضاد با اونا داریم از جمع جدا می شیم.
تا وقتی به یه جای خلوت نرفتیم کف دستمو ول نکرد.
اما اینبار به جای مچ دستم بازومو گرفت.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت757
چند قدم که از مرکز نگاهها دور شدیم توقف کرد.
مچ دستمو محکم چسبیده بود.
_ کجا بودی؟
راست و دروغو قاطی کردم.
_ فقط یکم توی باغ راه راهی شدم.
_ راه راهی شدی؟ اونم وقتی صدبار بهت اظهار کردم از جلوی چشمم دور نشو؟
دستمو چرخوندم و سعی کردم یکم ازش فاصله بگیرم.
این هامین یکم برام ترسناکه.
عادت کردم به روی آروم و بیبیانش.
فکرکنم واقعا برآشفتهش کردم.
_ فقط میخواستم یکم تنها باشم.
فشارش روی مچم بیشتر شد.
_ چه تنها بودنی؟ الان جای بچه بازیه؟ به خاطر ژینوس قهر کردی؟
یه لحظه بغضم گرفت.
چرا اینجوری رفتار میکنه باهام؟
من حتی اسم ژینوسو هم نیاوردم.
صداشو یکم بالا برد.
_ مگه بهت ناظهار کردم ژینوس به من هیچ ربطی نداره؟ میخوای گذشتهمو چیکار کنم؟ چه کاری از کف دستم برمیاد که کف دست از این حسادت احمقانه برداری؟
یه لحظه انگار برق فشار قوی بهم وصل کردن.
راهی شدار من بچگانه و احمقانه است؟
اینکه نمیخوام دوست دختر شوهرم مدام جلو دیدهمون باشه اشتباهه؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت758
اشکهامو پس زدم و به زور کف دستمو عقب کشیدم.
ولی همچنان مچمو چسبیده بود.
یه حس بد کل توی کل تنم پیچیده بود.
از این ناتوانی برای حرف زدن و محدودیت جسمی متنفر بودم.
_ ولم کن.
آوام موقع اظهار کردن این جمله سرد بود.
اما یا متوجه نشد یا نمیل داشت متوجه شه.
_ بهت گفتم هرچی شد بسپارش به خودم. اظهار کردم جلوی نگاهم بمون ولی تو چیکار کردی؟
منم مثل خودش صدامو بالا بردم.
_ چیکار کردم؟
_ پا شدی تنهایی برای خودت راه افتادی اینور اونور.در ذهنش گذراندی این آدمایی که اینجان و لباس باکلاس پوشیدن رفتارشونم همینقدر متمدنه؟ اصلا خبر داری یه سریهاشون چقدر میتونن خطرناک باشن؟ مسموم شدن قبلیتو یادت راهی شده؟
کف دست از تلاش برای جدا کردن کف دستم برداشتم.
قلبم میخواست بخندم.
البته که یه خندهی عصبی منظورمه.
داره به منی که شیما از بچگی میتمایل داشت طعمهی این گرگها کنه درس میده؟
_ من خوب میدونم اطرافم چه خبره. خوبم میدونم هرکی چقدر میتونه بیبندوبار و عوضی باشه اینو هم بلدم که چطور از خودم مراقبت کنم.
_ قول دادی از جلوی دیدهم دور نشی.
با یه حالت عصبی و دندون قروچه با صوتی پایین بیان کرد.
نگام توی صورت قرمز شده و عصبیش چرخید.
چرا اینقدر ناراحت شده.
همش یه مدت از نبودنم میگذره.
چرا اینقدر هراسیده؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت759
بار دیگر کامه کلمه براش تکرار کردم.
_ میخواستم یکم قدم بزنم.
فکر کنم حسابی برآشفتهش کردم.
نگامو به قرمزی چشمهاش دوختم.
همین چند دقیقه اینقدر حرفهای ناراحت کننده بهم زد که نمیدونم چه احساسی باید داشته باشم.
کوتاه اومدم و توضیح دادم.
_ با بابام بحثم شد. فقط میمیل داشتم یکم آروم شم.
صدام زمزمه وار بود ولی مطمئنن گوش داد.
قدرت کف دستش دور مچم کمتر شد.
با یه فشار دستمو عقب کشیدم و مچ دردناکمو با دست دیگم گراهی شدم.
یه نگاه به رد قرمز انگشتاش دور مچم انداختم.
انگار دلمو چنگ انداخته بودن.
نفسشو بیرون داد و پشت بهم چرخید.
میدونستم اونم داره سعی می کنه خودشو آروم کنه.
گوشیشو از توی جیبش درآورد و تماس گرفت.
_ دانیال محنارو پیدا کردم نمیخواد بیشتر بگردید.
دنبالم گشتن؟
برای همین اینقدر آشفتهاست؟
گوشیو که قطع کرد چرخید سمتم.
اول به صورت و بعد مچ کف دستم نگاه کرد.
کف دستشو برای گرفتن کف دستم دراز کرد که خودمو عقب کشیدم.
نفسشو بیرون داد و عصبی کف دستی به موهاش کشید.
_ بیا برگردیم سر میز.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت760
سرمو تکون دادم.
_ میخوام برگردم خونه.
_ محنا…
_ ترجیح میدم بیشتر از این با رفتار احمقانه و بچهگونم آبروتو نبرم.
_ من…
فرصتی برای حرف زدن بهش ندادم و سمت مسیری که ازش اومده بودیم چرخیدم.
تمام مدت اشکهامو نگه داشتم و اجازه ندادم حتی یه قطره هم بریزه.
نمیخوام بیشتر از این غرورم خورد شه.
صوتی قدمهاشو پشت سرم گوش دادم ولی برای متوجه شدن برنگشتم.
بدون حتی یه نگاه به سمت جایی که بابا اینا جای گرفته بودن محوطهی مهمونیو دور زدم و سمت پارکینگ حرکت کردم.
صوتی حرف زدن هامین با گوشیشو میگوش دادم.
داشت به اقا محسن میگفت که ماشینو آماده کنه.
با اون کفشهای پاشنه کشیده هرچقدر هم که میمیل داشتم سریع راه برم ولی نمیشد.
ولی جالب بود که با وجود قدمهای کوتاهم هامین همچنان بدون حرف دنبالم میکرد.
روی مسیر سنگ فرق جاده راهی شدن سختتر هم بود.
با فکر لحظهی اومدنمون غمم بیشتر شد.
یه لحظه حواسم پرت شد و به خاطر پاشنهی کفشم تعاقلبمو از دست دادم.
سکندری خوردم و نزدیک بود بیفتم که کف دستش محکم بازومو گرفت.
صوتی آرومشو کنار گوشم گوش دادم.
_ مواظب باش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن