یه لحظه گیج بهش نگاه کردم.
ولی با فشار انگشتهاش روی مچ دستم به خودم اومدم.
یه جوری محکم فشار میداد که حس کردم قصد شکوندن کف دستمو داره.
سعی کردم مچمو آزاد کنم و همزمان جوابشو هم دادم.
_ یکم قدم زدم.
نه تنها موفق به جدا کردن کف دستم نشدم که حتی فشارشو بیشتر کرد.
آخی که اضافه کردم ناخودآگاه بود اما انگار اصلاً تاثیری روی اون نداشت.
_ نکنه اندیشیدی اومدی پارک؟ چه قدم زدنی؟
دوباره دستمو کشیدم.
_ کف دستمو ول کن دردم میاد.
به درکی که اضافه کرد تنمو لرزوند.
تازه اون موقع بود که فهمیدم واقعا چقدر عصبیه.
الان که دقت میکنم حتی چند رگهی قرمز و خونی رو هم میتونم توی نگاهش ببینم.
حس کردم نگاه چندتا مهمون بهمون افتاد.
حتما هامین هم احساس کرده که دستمو گرفت و سمت خلوت و با نور کمتر باغ کشید.
یه لحظه فکرم حرکت کرد سمت مهسا و اون مرد…
اما خب مشخصه ما برای چیزی کاملا متضاد با اونا داریم از جمع جدا می شیم.
تا وقتی به یه جای خلوت نراهی شدیم کف دستمو ول نکرد.
اما اینبار به جای مچ دستم بازومو گراهی شد.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت757
چند قدم که از مرکز نگاهها دور شدیم ایستاد.
مچ کف دستمو محکم چسبیده بود.
_ کجا بودی؟
راست و دروغو قاطی کردم.
_ فقط یکم توی باغ راه رفتم.
_ جاده رفتی؟ اونم وقتی صدبار بهت گفتم از جلوی دیدهم دور نشو؟
کف دستمو چرخوندم و سعی کردم یکم ازش فاصله بگیرم.
این هامین یکم برام ترسناکه.
عادت کردم به روی آروم و بیبیانش.
فکرکنم واقعا عصبانیش کردم.
_ فقط میتمایل داشتم یکم تنها باشم.
فشارش روی مچم بیشتر شد.
_ چه تنها بودنی؟ الان جای بچه بازیه؟ به خاطر ژینوس قهر کردی؟
یه لحظه بغضم گرفت.
چرا اینجوری رفتار میکنه باهام؟
من حتی اسم ژینوسو هم نیاوردم.
صوتشو یکم بالا برد.
_ مگه بهت نبیان کردم ژینوس به من هیچ ربطی نداره؟ میخوای گذشتهمو چیکار کنم؟ چه کاری از دستم برمیاد که کف دست از این حسادت احمقانه برداری؟
یه لحظه انگار برق فشار قوی بهم وصل کردن.
رفتار من بچگانه و احمقانه است؟
اینکه نمیخوام دوست دختر شوهرم مدام جلو نگاهمون باشه اشتباهه؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت758
اشکهامو پس زدم و به زور کف دستمو عقب کشیدم.
اما همچنان مچمو چسبیده بود.
یه حس بد کل توی کل تنم پیچیده بود.
از این ناتوانی برای حرف زدن و محدودیت جسمی متنفر بودم.
_ ولم کن.
صدام موقع بیان کردن این جمله سرد بود.
اما یا متوجه نشد یا نمیل داشت متوجه شه.
_ بهت گفتم هرچی شد بسپارش به خودم. اظهار کردم جلوی دیدهم بمون ولی تو چیکار کردی؟
منم مثل خودش صدامو بالا بردم.
_ چیکار کردم؟
_ پا شدی تنهایی برای خودت مسیر افتادی اینور اونور.اندیشیدی این آدمایی که اینجان و لباس باکلاس پوشیدن حرکت کردارشونم همینقدر متمدنه؟ اصلا خبر داری یه سریهاشون چقدر میتونن خطرناک باشن؟ مسموم شدن قبلیتو یادت راهی شده؟
کف دست از تلاش برای جدا کردن کف دستم برداشتم.
قلبم میخواست بخندم.
البته که یه خندهی عصبی منظورمه.
داره به منی که شیما از بچگی میخواست طعمهی این گرگها کنه درس میده؟
_ من خوب میدونم اطرافم چه خبره. خوبم میدونم هرکی چقدر میتونه بیبندوبار و عوضی باشه اینو هم بلدم که چطور از خودم مراقبت کنم.
_ قول دادی از جلوی چشمم دور نشی.
با یه حالت عصبی و دندون قروچه با آوای پایین اظهار کرد.
نگام توی صورت قرمز شده و عصبیش چرخید.
چرا اینقدر دلخور شده.
همش یه مدت از نبودنم میگذره.
چرا اینقدر وحشت کرده؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت759
بار دیگر کامه کلمه براش تکرار کردم.
_ میخواستم یکم قدم بزنم.
فکر کنم حسابی عصبیش کردم.
نگامو به قرمزی دیدههاش دوختم.
همین چند دقیقه اینقدر حرفهای دلخور کننده بهم زد که نمیدونم چه احساسی باید داشته باشم.
کوتاه اومدم و توضیح دادم.
_ با بابام بحثم شد. فقط میمیل داشتم یکم آروم شم.
آوام زمزمه وار بود اما مطمئنن گوش داد.
قدرت دستش دور مچم کمتر شد.
با یه فشار کف دستمو عقب کشیدم و مچ دردناکمو با کف دست دیگم گراهی شدم.
یه نگاه به رد قرمز انگشتاش دور مچم انداختم.
انگار دلمو چنگ انداخته بودن.
نفسشو بیرون داد و پشت بهم چرخید.
میدونستم اونم داره سعی می کنه خودشو آروم کنه.
گوشیشو از توی جیبش درآورد و تماس گراهی شد.
_ دانیال محنارو پیدا کردم نمیخواد بیشتر بگرمتوجه شد.
دنبالم گشتن؟
برای همین اینقدر آشفتهاست؟
گوشیو که قطع کرد چرخید سمتم.
اول به صورت و بعد مچ دستم نگاه کرد.
کف دستشو برای گراهی شدن کف دستم دراز کرد که خودمو عقب کشیدم.
نفسشو بیرون داد و عصبی دستی به موهاش کشید.
_ بیا برگردیم سر میز.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت760
سرمو تکون دادم.
_ میخوام برگردم خونه.
_ محنا…
_ ترجیح میدم بیشتر از این با رفتار احمقانه و بچهگونم آبروتو نبرم.
_ من…
فرصتی برای حرف زدن بهش ندادم و سمت مسیری که ازش اومده بودیم چرخیدم.
تمام مدت اشکهامو نگه داشتم و اجازه ندادم حتی یه قطره هم بریزه.
نمیخوام بیشتر از این غرورم خورد شه.
صدای قدمهاشو پشت سرم گوش دادم ولی برای متوجه شدن برنگشتم.
بدون حتی یه نگاه به سمت جایی که بابا اینا نشسته بودن محوطهی مهمونیو دور زدم و سمت پارکینگ رفتم.
صدای حرف زدن هامین با گوشیشو میگوش دادم.
داشت به اقا محسن میاضافه کرد که ماشینو آماده کنه.
با اون کفشهای پاشنه کشیده هرچقدر هم که میتمایل داشتم سریع مسیر برم ولی نمیشد.
ولی جالب بود که با وجود قدمهای کوتاهم هامین همچنان بدون حرف دنبالم میکرد.
روی مسیر سنگ فرق جاده رفتن سختتر هم بود.
با فکر لحظهی اومدنمون غمم بیشتر شد.
یه لحظه حواسم پرت شد و به خاطر پاشنهی کفشم تعادلمو از دست دادم.
سکندری خوردم و نزدیک بود بیفتم که کف دستش محکم بازومو گحرکت کرد.
آوای آرومشو کنار گوشم متوجه شدم.
_ مواظب باش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن