_ مسخره بازی در نمیارم حنایی…
_ پس دقیقاً چی میخوای ها؟ ولم کنم.
کف دستمو روی شونهش گذاشتم و محکم هل دادم.
_ باشه آروم باش.
برعکس انتظارم کف دستشو از دورم شل کرد و بعد کامل رهام کرد.
تند یه قدم عقب رفتم و نفس نفس زنان به اونی که سرشو پایین انداخته بود چشم دوختم.
_ بهتره تا وقتی خشمگینام سعی نکنی بهم نزدیک شی.
بیان کردم و لبهامو محکم روی هم فشار دادم.
هیچی نبیان کرد و همچنان با سر پایین همونجایی که توقف کرده بود موند.
_ چرا چیزی نمیگی؟
اخمهام درهم شد.
اصرار خودم بود که باهام حرف نزنه ولی الان این خاموشیش هم بیشتر میره رو مخم.
چرا چیزی نمیگه کار امروزگارشو توضیح بده؟
_ گوشیمو برام میاری؟
_ گوشیت؟ چه ربطی…
نفسم گحرکت کرد وقتی که متوجهی یه چیزی شدم.
یه قدمی که فاصله گحرکت کرده بودم نزدیک شدم و کف دستمو دو طرف صورتش گذاشتم.
سرشو بالا آوردم و به نگاههایی که مردمکشون به طرز عجیبی ثابت بود خیره شدم.
چشمهاشو بست و نفس عمیقی کشید.
_ چیزی نمیبینم حنا.
نفسم بند اومد و ضربان قلبم وحشیانه شد.
کف دستم از دور صورتش افتاد.
_ تو..تو…
کف دستشو سمتم دراز کرد و شونهمو گراهی شد.
_ چیزی نیست نترس.
اشکم روی گونهم چکید.
آوام موقع گفتن میلرزید.
_ دیدههات…
کف دستش آروم از روی شونه به سمت بالا و صورتم کشیده شد.
_ حنا داری گریه میکنی؟
انگشتهاشو آروم زیر چشمم کشید.
_ چیزی نیست عزیزم؛ من خوبم.
_ دکتر… دکتر… باید بریم بیمارستان… میرم نساء خاتونو خبر کنم.
منی که میمیل داشتیم مثل تیر سمت در برمو با دو تا کف دست گراهی شد.
_ آروم باش.
متوجه شدن اینکه خودش توی همچین وضعیه ولی همچنان میخواد منو آروم کنه قلبمو آتیش میزنه.
_ نفس عمیق بکش... انتظارشو داشتیم نه؟
انتظارشو داشتم؟
نه واقعا…
هرچقدر هم خودتو براش آماده کنی ولی وقتی با موقعیت واقعی روبهرو میشی اون همه آماده سازی ذهنی پوچ میشه.
دکتر قبلاً اضافه کرده بود…
اینکه ممکنه هامین به همچین وضعی بیفته…
_ چیکار کنم؟
آوام به خاطر بغضم میلرزید.
_ کمکم کن برم سمت تخت…
با یادآوری افکار قبلیم اشکم بیشتر جاده افتاد.
من به چی فکر میکردم و اون حالش چطور بود؟
وحشت کرده؟
اصلا مگه میشه از همچین چیزی نوحشت کرد.
اینکه یهو توی تاریکی و ظلمات فرو بری برای هر کسی ترسناکه.
دستشو گحرکت کردم و با احتیاط و قدمهای آروم سمت تخت بردمش.
با گحرکت کردن بازوش کمکش کردم روی تخت بشینه.
میوحشت کردم بهش صدمه بزنم.
_ اینقدر استرس نداشته باش حنا… براش آماده بودم.
آماده بودن اون هم برای نابینایی؟
خودشو گول میزنه یا منو.
_ باشه…
_ موبایلم…
سرمو برای پیدا کردن موبایلش گردوندم.
_ روی میزه.
نگام به موبایلی افتاد که روی میز و کنار قاب عکس بچگی هامین بود.
از اول اونجا بود؟
با آستینم اشکهامو پاک کردم و گوشیو برداشتم و توی دستش گذاشتم.
با اثر انگشت بازش کرد و سمتم گحرکت کرد.
_ اول به دکتر شکور زنگ بزن.
با دستهایی لرزون مخاطباشو برای پیدا کردن اسم دکتر بالا و پایین کردم.
تماس که برقرار شد گوشیو به هامین دادم و کنارش روی تخت قرار گرفتم.
گوش دادم که با آهستهش شرحی از وضعیتشو به دکتر اضافه کرد و گوشیو قطع کرد.
کف دستشو روی صورتش کشید.
_ باید برگردیم بیمارستان.
لبهامو گاز گحرکت کردم که صوتی گریههای آروممو خفه کنم.
_ حنا؟
دستش روی تخت و به سمت من کشیده شد.
طاقت اینجور مشاهده کردنشو نداشتم.
تند دستمو روی دستش گذاشتم که اونم متقابلاً محکم نگهم داشت.
_ آروم باش…
نفس عمیقی برای قورت دادن بغضم کشیدم.
تند شتابزده سرمو تکون دادم.
_ خوبم خوبم… نترسیها موقته…
دستمو آروم فشار داد.
_ نمیترسم.
_ نگرانم نشو…
_ باشه.
آب دهنمو قورت دادم و قد بلند شدم.
_میرم به نساء خاتون خبر بدم.
زمزمهی آروم باشه گفتنشو متوجه شدم و بدون چشم دوختن به پشت سرم از اتاق بیرون زدم.
در اتاقو بشتم و چند قدم توی مسیرروی طویل پیش رفتم و آخر سر به دیوار تکیه دادم.
دستمو برای خفه کردن صوتی گریهم جلوی دهنم گحرکت کردم.
برای خفه کردن هقهقهایی که لحظه به لحظه بلندتر میشدن.
هامین لایق هیچ کدوم از اینا نیست…
پنج دقیقه بعد به سختی دیدههامو پاک کردم.
سرمو بالا گحرکت کردم و سریع سریع پلک زدم که جلوی مسیر گحرکت کردن دوبارهی اشکهامو بگیرم.
هامین توی اتاق تنهاست.
باید زودتر برگردم پیشش.
یه نفس عمیق دیگه گراهی شدم و صورتمو با کف دستم باد زدم.
……………….
«هامین»
وحشت کردم؟
وقتی فکرشو میکنم میبینم آره واقعاً هراسیدم.
اونقدر زیاد که وقتی دستشو از توی کف دستم بیرون کشید و از اتاق بیرون زد کل بدنم یخ زد.
نفس توی سینهم تنگ شد و ضربان دلم تا گلوم بالا اومد.
از این تاریکی مطلقی که یهو روی سرم آوار شد هراسیدم.
از اینکه دیگه نتونم نورو ببینم…
خدا میدونه چقدر تلاش لازم بود که خودمو خونسرد و آروم نشون بدم.
نشون بدم که قویام و از قبل براش آماده بودم…
اونم وقتی که هر لحظه میمیل داشتم خم شم و خودمو بغل کنم.
قلبم میخواد مثل بچگیهام زیر لحافم فرو برم…
توی تاریکی و اون زیر جمع شم…
مثل زمانی که خرابکاری میکردم و از دست مولینم قائم میشدم.
وقتی هم که حسابی عرق کردم مامان بیاد و به زور لحافو از روم کنار بزنه.
کنارش بزنه و از اون تاریکی بیرونم بیاره…
بالای سرم غر بزنه و گوشمو بپیزیراه…
کف دستمو روی تخت کشیدم و لحافو کنار زدم.
دراز کشیدم و پتورو کامل روی سرم کشیدم.
اینجوری حداقل میدونم تاریکی اطرافم به خاطر لحافه نه چشمهام…
الان فقط باید منتظر بمونم…
منتظر مولین که بیاد و منو از این زیر بیرون بکشه.
بعدهم دیدههامو باز کنم نور چشمهامو بزنه.
صدای قدمهای تندیو سمت در گوش دادم.
نمتوجه شده میدونستم مولینه.
کل بچگیمو همینجوری دنبالم میکرد و منم از کف دستش فرار میکردم.
در اتاق باز شد و آوای قدمهاهم ساکت شد.
_ هامین.
اینبار آوای پاش خیلی آروم بود…
انگار روی زمین کشیده میشد.
تنش و استرسی که با جای گرفتن دستش روی پتو بهم وارد شد قابل بیان نیست.
لبهی پتورو محکم گراهی شدم.
اگه اینو برداره و همه چیز درست نشده باشه چی؟
آخرین باری که این وضعو داشتیم کی بود؟
فقط یه لحظه فکر لازم بود تا یادم بیاد.
وقتی از خاکسپاری آبجی برگشتیم.
بعد از اینکه مولین از زیر سُرم در اومد و منم خودمو توی اتاق و زیر پتو حبس کردم.
ولی جای کنار زدن پتو کنارم دراز کشید.
کنارم دراز کشید و تا صبح توی بغل هم و بی صوت برای چیزی که دیگه درست نمیشد اشک ریختیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن