_ دکتر چی میگه؟
پرسیدم و سعی کردم به زنداداشی که برای اامان بار گوش دادم عکسالعملی نشون ندم و سرخ نشم.
_ هیچی اضافه کرد میتونه مرخص شه اما با مسئامات خودش.
_ مامان…
_ چیه خب؟ مگه نبیان کرد باید امضا بدی که با مسئامات خودت داری مرخص میشی؟
_ اینم گفت که الان شرایطم ثابته.
لبهامو جمع کرد و با سر پایین به این مکالمه گوش دادم.
_ کی میتونیم بریم؟
امیر با کیف روی شونش سمت در اتاق جاده افتاد.
_ نامهی ترخیصشو نیم ساعت پیش گحرکت کردیم. خواستیم خبرت کنیم ولی هامین اظهار کرد صبرکنیم که خودت برگردی…
پس میدونست که حالم روبه راه نیست؟
اینو میدونست و باز ترجیح داد اون حرکتو بزنه؟
سمت مبل راهی شدم و کیف و پالتومو برداشتم و بدون نگاه دیگهای به داخل اتاق پشت سر امیر بیرون زدم.
از وقتی وارد اتاق شدم و تا خروجم، جز اون نگاه اول دیگه به هامین نگاه نکردم.
فعلا توانایی نگاه کردن توی صورتشو ندارم.
عصبیام…
بهشدت برآشفته…
از بیمارستان تا خونهی محمود خان کلمهای صحبت نکردم.
فکر کنم نساءخاتون و امیر هم فهمیدن یه چیزی درست نیست که اوناهم مثل ما کل مسیرو خاموشی کردن.
البته با اون وضع ما نمتوجه شدن اینکه مشکلی داریم عجیب بود.
بهشدت دلم میتمایل داشت به جای حرکت کردن به خونهی محمود خان برگردیم خونه…
به تنهایی اتاقم نیاز داشتم.
ولی نساءخاتون به هیچ وجه کوتاه نیومد.
عجیب بود که هامین هم هیچ مخالفتی نکرد.
فقط در خاموشی به اصرار من و انکار مولینش چشم دوخت.
برعکس انتظارم عمارت بهشدت خلوت بود و خبری از مهمون یا عیادت کننده نبود.
همین حداقل یکمم شده خیالمو راحت کرد.
سر میز شام هم اشتهایی برای خوردن نداشتم و فقط با غذام بازی میکردم.
دیدن بیاشتهایی و غذا نخوردن هامین هم حالمو بدتر کرد.
هرچند دقیقه نگام به سمت بشقابی که کف دست نخورده باقی مونده بود کشیده میشد.
بعداز شام خستگیو بهونه کردم و به اتاق هامین برگشتم.
میدونم حرکت کردارم شاید زشت به نظر میرسید اما نیاز داشتم اول یه سروسامونی به احساسات درهم و غمگین خودم بدم.
فکرشو بکنید بعداز اون همه بوسهی پرشور و لمسهای غیرقابل بیان منو از اتاق بیرون میندازه تا با دختری که شخصاً به خودم از احساساتش به شوهرم اضافه کرده تنها بمونه.
این واقعاً بهشدت برام سنگین تموم شد.
اتاق هامین هم برام خیلی جالب بود…
اتاقی که پر بود از خاطرات نوجوونی هامین.
از این فرصت تنهایی توی اتاق استفاده کردم و سرتاسر اتاقو نگاه کردم.
پوسترها و وسایل پسرونهای که سرتاسر اتاق پخش شده بود نگاه آدمو خیره میکرد.
سخته که این تم پسرونه رو با تم ساده و سخت گیر اتاق هامین توی خونهی خودمون ربط بدیم.
چیزی که بیشتر از همه توجهمو جلب کرد یه عکس از یه خانوم جوون با دوتا بچه توی کادر بود.
یکی از بچهها پنج شیش ساله به نظر میرسید و کف دست خانوم توی عکسو گرفته بود و اون یکی بچه هم نوزاد کوچیکی بود که توی بغل اون خانوم بود.
کف دستمچ دراز کردم و صورت پسر بچهی تخس و و کوچیکو لمس کردم.
اگه اشتباه نکنم این بچه باید هامین باشه و اون نوزاد هم مبین...
پس این خانوم…
قبل از اینکه بتونم بیشتر فکر کنم صدای در افکارمو بههم زد.
پشت به در خشکم زد.
مطمئنن کسی به جز هامین نمیتونه اینجوری بدون در زدن وارد اتاقش شه.
آوای قدمهاشو سمتم شنیدم و به سختی میل خودمو به فرار کنترل کردم.
نمیخوام باهاش تنها بمونم.
صوتی پاش یه جایی پشت سرم متوقف شد.
کف دستش از کنارم دراز شد و لبهی قاب عکسو لمس کرد.
از این مقلبی که تقریباً منو از پشت توی بغل گحرکت کرده بود خوشم نیومد.
شاید اگه یه وقت دیگه بود از هر نزدیکی بهش استقبال میکردم اما بدون شک الان نه…
_ خواهر، من و مبین.
با یه جمله افراد توی عکسو معرفی و شک منو هم تایید کرد.
_ حنا…
کنار گوشم پچ زد و شونههای من از حس نزدیکیش جمع شد.
_ برو عقب…
به سختی زمزمه کردم و لبهامو جمع کردم.
دستش که روی بازوم نشست خودمو از پهلوش کنار کشیدم و با قدمهایی قد بلند سمت حموم حرکت کردم.
صدای پاشو پشت سرم شنیدم و قبل از اینکه دستم دستگیرهی درو لمس کنه از پشت محکم بغلم کرد.
بازوهاش دور شکمم حلقه شد و سرش روش شونهم قرار گرفت.
نفسهای گرمش به گردنم میخورد و پوستمو مور مور میکرد.
_ حنا…
_ ولم کن…
کف دستهاش دور تنم محکمتر شد و منو بیشتر به خودش چسبوند.
_ باهام دعوا کن ولی قهر نباش.
لبهامو محکم روی هم فشار دادم.
کف دستمو روی کف دستش دور شکمم گذاشتم و سعی کردم حلقهی دستشو باز کنم.
_ پس میدونی که باید عصبی باشم؟
_ اوهوم…
گردنمو بوسید.
_ میدونم.
سعی کردم سرمو کنار بکشم و تلاشمو برای باز کردن بازوهاش از دورم بیشتر کردم.
_ پس بکش کنار.
سرشو روی گردنم مالید و شونهمو گاز گحرکت کرد.
موهای نرمش باعث خارش و مور مور شدن پوستم شد.
_ منو نادیده نگیر.
وقتی دیدم زورم به جدا کردنش نمیرسه بیخیال شدم و سعی کردن توی بغلش بچرخم تا بتونم ببینمش.
میمیل داشتم حالت چهرهشو ببینم.
انگار متوجهی قصدم شد که حلقهی کف دستهاشو یکم شل کرد و به محض چرخیدنم بار دیگر محکم دورم حلقه زد.
_ ولم کن نفسم گحرکت کرد.
پیشونیهامونو به هم چسبوند.
_ نه.
نفس نفس زنان به خاطر اون همه تلاشم برای جداکردنش تو نگاههاش زل زدم.
درواقع به پلکهای بستهش نگاه کردم.
اگه دیدههاشو باز میکرد میتونست تیرهای خشمی که به سمتش روونه میکنمو ببینه.
_ چرا همچین میکنی؟
تغییری توی حالتش نداد و همچنان با دیدههای بسته بهم چسبیده بود.
_ هامین…
_ بیا حرف بزنیم.
دیدههامو ریز کردم.
_ برو با ژینوس جون حرف بزن.
_ با اون حرفامو زد… آخ…
با ضربهای که به پاش زدم جملهای که شروع کرده بودو نتونست تموم کنه.
_ برو بقیهی حرفاتم به اون بگو.
محکمتر بغلم کرد و سرمو توی سینهش گرفت.
_ نه.
_ ولم کن.
_ نمیخوام.
نوازششو روی موهام حس کردم.
_ بذار حرف بزنیم.
نفس عمیقی کشیدم.
هرچند با این شدتی که این بغلم کرده نفس کشیدن هم سخته برام.
_ لااقل یکم دستتو شل کن نفسم گراهی شد.
یکم مکث کرد و بعد واقعا حلقهی دستش شل شد.
پیشونیمو روی سینهش گذاشتم.
هرچقدر هم ناراحت و خشمگین باشم نمیتونم منکر این بشم که با هر نزدیکی و بو کردن عطربدنش تنم شل میشه.
رسماً احساساتمو توی دستش گحرکت کرده مردک.
_ حالا حرفتو بزن.
_ حنا…
_ بله؟
از آوای گراهی شده و جدیش یه لحظه تعجب کردم.
لحنش تا الان آروم و نوازشی بود.
_ منو ببر پیش تخت.
فکر کنم شکل علامت سوال شدم.
این دیگه چه میل داشتهایه این وسط؟
فکر کرده بریم توی تخت قراره چیزی عوض شه؟
یا در ذهنش گذرانده با بوس و کارهای فسق و فجور یادم میره حرکتشو؟
بار دیگر عصبانیتم بالا گراهی شد.
_ داری مسخره بازی در میاری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن