چرخیدم و لبخندمو پس گراهی شدم.
سیب و دستمالو باهم توی سطل زباله انداختم.
مطمئن شدم که حرکاتم کاملا ریلکس و نمایان باشه.
هرچیزیو نمیشه مراعات کرد و هر رفتاریو تا یه جایی میشه تحمل کرد.
سکوت سنگینی که دوباره توی اتاق حاکم شده بود و اقای دکتر دانیال نام با تک سرفهای که کرد شکوند.
_ من دیگه باید برگردم سر شیفتم اگه چیزی احتیاج داشتید بهم خبر بمتوجه شد.
_ با یه خداحافظی تند و تند تقریباً از اتاق فرار کرد.
میلاد هم پروندههاشو زیر بغلش زد و با اضافه کردن یه کپی از قراردادو براتون میفرستم پشت سرش جیم زد.
من موندم و هامین و ژینوسی که حتی با همچین حرکت واضحی کوچیکترین اخم و دلخوری به ابرو نیاورده بود و ریلکس سر جاش جای گرفته بود.
_ نمیخوای برای درمان برگردی آمریکا؟
_ نه.
_ پس فکر کنم دفعات بیمارستان بستری شدنت قراره بیشتر شه.
یه قلوپ از چاییش خورد و چشمهاشو ریز کرد.
_ مهم نیست.
اخم کردم اما توی مکالمهشون وارد نشدم.
فقط یه قسمت از بازوی هامینو آروم نیشگون گراهی شدم.
هرچند که قدرت دستم با حرف بعدی ژینوس بیشتر شد.
_ سیب دوست نداری؟
_ دار… آخ… ندارم ندارم.
با رضایت کف دستمو عقب کشیدم و به زدن لبخند ملیحم ادامه دادم.
_ اما من یادم میاد…
_ اون مال قبلا بوده ژینوس جون الان هامین از سیب متنفره.
خم شدم و ملافهی روی پاهاشو مرتب کردم.
صاف شدم و دوباره تبسم زدم.
_ مگر اینکه از کف دست من باشه…
سرمو سمت هامین چرخوندم.
_ مگه نه عزیزم؟
بعد از حرفمم یکم سرمو کج کردم و شتابزده شتابزده پلک زدم.
احساس کردم گوشههای لبش به سمت بالا کشیده شده.
_ اره.
با رضایت سرمو براش تکون دادم و دوباره روبه ژینوس کردم.
_ عزیزم توهم فکر کنم وقتش باشه برگردی خونت بیشتر از این به خودت زحمت نده…
_ برای متوجه شدن تو که نیومدم گلم… مضطرب نباش برنامهمو هم قبل اومدن تنظیم کردم.
_ ولی ملاقات بیمار باید کوتاه باشه… میبینی که هامینم خستهست باید استراحت کنه.
_ اینطوره؟
_ شک نکن… تا بیرون هممسیریت میکنم.
خواستم سمتش برم که صدای هامین جلومو گحرکت کرد.
_ حنا…
سرجام موندم و سمتش چرخیدم.
_ بله؟
_ سرمم تموم شده میشه پرستارو آوا کنی عوضش کنه؟
یه لحظه به چیزی که شنیدم شک کردم و بعد شوکه شدم.
داره دکم میکنه؟
نگاهم از ژینوسی که به هامین زل زده بود به دیدههای هامین کشیده شد.
دهنم برای اضافه کردن حرفی باز شد و مجدداً بسته شد.
اصلا چی میتونم بگم؟
احمق که نیست داره میبینه میخوام ژینوسو ازش دور کنم.
منم احمق نیستم.
از همین جملهش معلومه که میخواد با ژینوس تنها صحبت کنه.
حتی این صحبتش اینقدر مهمه که میخواد منو از اتاق بیرون کنه.
از عمد خاموشی کردم.
فقط یه نگاه بهش انداختم و از اتاق بیرون زدم.
انگار یه وزنهی سنگین روی قفسهی سینهم گذاشتن.
بیرون اتاق به دیوار تکیه دادم و کف دستمو روی سینهم گذاشتم.
دلم سنگین بود.
گلومم حسابی بغض داشت.
همونجا تکیه زده به دیوار موندم.
پنج دقیقه…
ده دقیقه…
یه ربع…
هر دقیقهای که میگذشت انگار مسیر نفس منو تنگتر میکردن.
چی داره بهش میگه؟
از اینکه از اتاق بیرون اومدم پشیمون شدم.
ولی مگه مسیر دیگهای هم داشتم؟
همینجوریشم غرورم شکست؛
بیشتر باید خودمو کوچیک میکردم؟
کوفتت بشه اون همه ماچی که ازم گرفتی مردک گاو.
آخر سرهم منو به خاطر اون میمون از اتاق بیرون کرد.
با دردی که توی انگشتم پیچید گوشهی انگشت صدمه متوجه شدهمو از دهنم دور کردم.
یه سمت ناخونمو کامل کندم.
نمیدونم چنددقیقهی دیگه توی اون حالت مضطرب باقی موندم ولی همچنان خبری از بیرون اومدن ژینوس از اتاق نشد.
وقتی دیگه طاقتم تموم شد باقدمهایی کشیده از جادهروی طویل رد شدم و برای هواخوری به محوطه رفتم.
قبل از رفتن هم فراموش نکردم به پرستار بگم برای تعویض سرم هامین بره.
امیدوارم که مزاحم صحبتهاشون شه!
روی نیمکت سرد و یخی جای گرفتم و بعد از یه مدت که از سرما به خودم لرزیدم یادم افتاد بدون هیچ لباس گرمی بیرون زدم.
همین هم عصبانیت و دلخوریمو بیشتر کرد.
واقعا باورم نمیشه هامین همچین کاری باهام کرد.
با سر انگشت اشکی که از گوشهی دیدهم سرازیر شده بودو گرفتم.
با یه نگاه به در ورودی بیمارستان بالاخره ژینوس خانومو متوجه شدم که بدون خیره شدن به اطراف از ساختمون بیمارستان بیرون اومد و با قدمهای قد بلند از محدودهی متوجه شدم خارج شد.
بالاخره…
اگه سرما نبود انگیزهای برای برگشت به داخل سالن نداشتم.
ولی به جای راهی شدن به اتاق خصوصی هامین وارد کافه تریای بیمارستان شدم و روی یه میز کنار پنجره جای گرفتم.
توی فکر، گوشهی لبمو زیر دندونم کشیدم که از دردش چهرهم درهم شد.
با نوک انگشت گوشهی لبمو لمس کردم.
قطرهی خون روی انگشت و گوشهی لبمو با کف دستمال کاغذی پاک کردم.
اینم شاهکار اون مردکه.
کوفتت بشه الهی.
نگاهم خیرهی بامبوهای گوشهی تریا بود.
یادم اومد من واقعا بامبورو دوست دارم.
طرز پیچ و تاب و اون سبزی درخشانشو…
قبلا چند شاخه توی اتاقم داشتم…
یعنی توی خونهی قبلی.
موقع رفتن به خوابگاه اونارو به سارا دادم که برای مادرش ببره.
زیرا میدونستم کسی توی اون خونه نیست که بتونه ازشون مراقبت کنه.
حالا چرا به اینا در ذهنش گذراندم؟
چراکه سری قبل که برای آوردن قهوهها اومدم یه لحظه دیدهم بهشون خورد و با خودم تصمیم گرفتم چندشاخه بامبو بخرم و توی سالن بذارم.
چراکه یه جورایی اون خونه بهم حس امنیت میده…
حس اینکه اونجا خونهی خودمه.
میتونم گوشه گوشهی اون خونه رو با میل خودم و بدون ترس از ناراضی کردن کسی با چیزهای مورد علاقم پر کنم.
هنوزم اون حس و میل وجود داره اما در کنارش غمگینی و ترمشاهده کردمم هست.
من و هامین برای شناخت و درک هم راه زیادی پیش رو داریم.
بزرگترین مانع هم توی جادهمون نه خانوادههامونن و نه حتی ژینوسی که تازه شناختمش…
بزرگترین و سرسختترین مانع ما خود هامینه…
شاید بامبوها باید یکم بیشتر صبر کنن.
تا نزدیکای غروب همونجا کنار پنجره قرار گرفتم.
وقتی متوجه شدم آسمون بیرون پنجره کم کم داره تاریک میشه از جام کشیده شدم.
حال هامین چندان خوب نیست.
نمیتونم بیشتر از این تنهاش بذارم.
وقتی به اتاق برگشتم متوجه شدم که کاملاً اشتباه فکر میکردم.
هامین نه تنها بود و نه بد حال.
لباسهای بیمارستان توی تنش هم جای خودشونو به لباسهای معماماش داده بودن.
نساءخاتون و امیر هم روی مبل نشسته بودن.
فقط با ورودم به اتاق بود که سرشونو قد بلند کردن که آروم سلام کردم.
_ چه خبره اینجا؟
امیر از جاش کشیده شد و ساک روی میزو برداشت و روی شونش انداخت.
_ طبق معمول حتی دکتر هم نتونست حریف هامین شه…
سرمو به سمت نساء خاتون چرخوندم که سرشو به افسوس تکون داد.
_ مرخص شده داریم میریم خونه.
_ اینقدر زود؟
_ زود؟ زنداداش این بار خودش رکورد شکنی بود واسه این داداش ما.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن