سرمو خم کردم و با کف دستم جلوی بالشتکو گراهی شدم.
با دیدههای گمسرور شده بهش نگاه کردم.
دو قدم سمت تخت اومد و انگشت اشارهشو سمتم گرفت…
چندبار دهنشو باز و بسته کرد اما درنهایت فقط یه کلمه بیان کرد که همونم مشاهده کردگاهمو به زندگی کامل زیر سوال برد.
_ بیشعور…
اگه این یه برنامهی کودک یا انیمیشن بود مطمئنن دیدههام از حدقه بیرون میومد و روی زمین میفتاد.
_ چرا…
بین حرفم پرید.
_ بسیار بیشعوری…
_ محنا…
پشتشو بهم کرد و مشغول مرتب کردن مبل بینهایت مرتب شد.
_ فعلا با من حرف نزن.
یکم به پشتش خیره شدم و سعی کردم یادم بیاد چیکار کردم که باعث عصبیتش شده؟
ممکنه به خاطر اون بوسهها و … باشه؟
یعنی پشیمون شده؟
از همون حسها که اولش یه کاریو میکنی و بعدش خودت و طرف و مقابلتو سرزنش میکنی؟
واقعا نمیتونستم بفهمه چشه.
مطمئنم دیشب بهش چیزیو اجبار نکردم…
حداقل یکم زیاده روی کردم ولی اجبار فکر نکنم.
زیبا یادمه حتی اولین حرکتو هم خودش انجام داد.
اون بود که لبهامو بوسید…
من فقط کاریو که شروع کرده بود ادامه دادم.
کف دستمو روی پهلوم گذاشتم و با یه آخ کوتاه خم شدم.
نفسهام کشدار و بلند بود و بعداز خم شدنم یه آخ دیگه اظهار کردم.
صدای قدمهاشو سمتم شنیدم ولی روی حس دردم متمرکز شدم.
_ هامین…
دستش روی پشتم جای گرفت.
_ هامین چی شدی؟ تو که خوب بودی؟
آواش دلواپس بود و من بیشتر به خودم پیچیدم.
_ نکنه به خاطر کوسنی بود که پرت کردم سمتت؟ ولی به خدا آروم زدم.
نفس عمیقی کشیدم و لرزش بدنمو کنترل کردم.
_ الان دکترو خبر میکنم…
قبل از اینکه بتونه دور شه دستشو گحرکت کردم و روی تخت کشیدمش.
چرخیدم و زیرم نگهش داشتم.
به نگاههای گمسرور شده و دهن نیمه بازش زل زدم و لبهام کش اومد.
خم شدم و تند و تند لبهای نرم و شیرینشو بوسیدم.
سرمو بالا گراهی شدم و با لذت به دیدههای گیج و ویج و مات موندهش خیره شدم.
بار دیگر خم شدم و اون لبهای شهددار گستاخشو بوسیدم.
یکم فاصله گراهی شدم و مقابل لبهاش پِچ زدم:
_ به کی بیان کردی بیشعور؟
مشخصاً بیحواس بود ولی یادش نراهی شد که زبون درازی کنه.
_ تو…
سریع خم شدم و اینبار درکنار بوسه، گوشهی لبشو گاز گرفتم.
وقتی که بار دیگر مشتش روی سینهم قرار گرفت در حدی که بتونه یکم نفس بکشه فاصله گحرکت کردم.
_ وحشی…
_ دهنی که حرفای بد میزنه رو باید تنبیه کرد.
گوشهی لبشو لیسیدم که سرشو عقب کشید.
ناراضی نگاش کردم.
_ نمیخوای؟
با گونههای رنگ گرفته نگاهشو ازم گراهی شد.
_ در بازه…
نفس عمیقی کشیدم که بتونم این همه نازو تاب بیارم.
لبهاشو محکم بوسیدم که باز سرشو عقب کشید.
با دستم چراکههشو گحرکت کردم و نذاشتم بار دیگر سرشو تکون بده.
_ کسی نمیاد دلواپس نباش…
لبهاشو بوسیدم…
دیگه خبری از اون طعم و عطر نامحسوس شکلاتی رژ لبش نبود.
در اصل کامل خورده شده!
هرچند من طعم شیرین لبهای خودشو بدون هیچ چیزی بیشتر دوست دارم.
کف دستهاش که دور گردنم حلقه شد کاملاً خودداریمو فراموش کردم.
همه چیزو از جمله مدت و هم مکانی که حضور داشتیم…
حتی اون در قفل نشدهای که حنا میبیان کرد…
لبهامو از لبهاش روی گونههاش و تا گردنش کشیدم.
روی این پوست سبزه کیس مارک گذاشتن حسابی لذت بخش و نگاه نوازه.
لذتم وقتی دوچندان شد که سرشو به عقب خم کرد که کف دسترسیم به گردنش بیشتر و راحتتر شه.
از این همجادهیهای گهگاهش حسابی لذت میبرم.
حیف که تخت بیمارستان کوچیک و محدودهی حرکاتمون کم بود.
دکمهی بالای پیمسیرنشو باز کردم و ترقوهشو بوسیدم.
با جسارت چند دکمهی دیگه رو باز کردم…
تاجایی که قسمت بالایی سینههاش و لبهی سوتین سفیدش مشخص شد.
آب دهنمو قورت دادم با لرزش لبهامو از گردن تا بالای سینههاش کشیدم.
به بالا و محنایی که یه بازوشو روی دیدههاش گذاشته بود و لبهاشو محکم گاز میگحرکت کرد خیره شدم.
لعنتی…
چطور میتونه اینقدر تحریک کننده باشه؟
با انگشتم آروم لبهی سوتینشو یکم کنار کشیدم و با دیدن زیرش نفس تند و عمیقی کشیدم.
کف دست لرزونمو عقب کشیدم.
لعنتی… لعنتی… لعنتی…
واقعاً دلم میخواد لباساشو توی تنش پاره کنم.
اما هنوز حتی برای یه ذره هم شده عقلمو حفظ کردم.
هرچند سعی در نامتوجه شده گرفتنش داشتم ولی اون هشدار در باز هر چند لحظه توی ذهنم چراغ میزد.
خم شدم و کمی از ناکامی و ناامیدیمو با یه گاز نه چندان محکم از روی شونههاش تخلیه کردم.
روی تخت قرار گرفتم و لبهی پیراهنشو درست کردم.
مشغول بستن چندتا دکمهای که باز کرده بودم شدم.
متوجهی برداشتن کف دستش و نگاهش به خودم شدم ولی روی بستن دکمهها و مرتب کردن لباسش متمرکز شدم.
وقتی کارمو تموم کردم قبل از اینکه بتونه حرکت کنه روی اون تخت باریک کنارش دراز کشیدم و توی بغلم کشیدمش.
عجیب بود که هیچ تقلایی نکرد.
آروم موند و اجازه داد از پشت بغلش کنم.
پشتش به قفسهی سینهم چسبیده بود و حس حضورش فوقالعاده بود.
سرمو توی موهاش فرو کردم و نفس عمیقی کشیدم.
کش موهاشو یه وقتی وسط بوسیدن باز کرد کردم و حتی نمیدونم کجا افتاده.
از اون شامگاه به بعد عاشق نوازش و فرو کردن دستم لابهلای تار تار موهاش شدم…
شاید هم از بهشدت قبلتر…
مثلا از اون وقتی که واسه اامان بار موهای هپلی و نامرتبشو زیر اون مقنعهی کج و ماجوج متوجه شدم.
توی اون لحظه قلبم نمیمیل داشت هیچ سوالی ازش بپرسم.
حتی نمیمیل داشتم یه کلمه حرف بزنم.
کم پیش میاد که بتونیم اینحور در ساکتش کنار هم دراز بکشیم.
هرچند میدونستم باید دلیل ناراحتی و عضبانیتشو ازش بپرسم.
توی ذهن خودم تکرار کردم بذار یکم بغلش کنم و بعد میپرسم…
ولی اثر داروهایی که به خوردم دادنو دست کم گراهی شده بودم.
شاید یه فرصت دیگه حرف زدیم…
…………….
#محنا
_ هیش سروصوت نکن.
_ کاری نکردم که…
_ خب کنار وایسا داری عکسمو خراب میکنی.
_ خانوم داشتیم؟ دست شما درد نکنه.
_ حالا اینقدر حرف بزن تا بیدار شن.
_ ای بابا…
با صدای زمزمهها و پچپچهای پشت هم چشمهامو آروم باز کردم.
به لحظه کاملاً گیج بودم که کجام و چه خبرم.
خواستم تکون بخورم که دیدم بدنم کاملاً قفل شده.
با سردرگمی به سینهی محکم روبهروم چشم دوختم.
مجدداً یکم تکون خوردم و سعی کردم کف دستمو آزاد کنم که بازوهایی که دور تنم پیچیده شده بودن حلقهشونو تنگتر کردن.
یکم طول کشید تا به خودم اومدم و یادم اومد توی بیمارستانم.
و این زندان آهنی دور تنم کسی نیست جز همسر عزیزم جناب هامین خان.
سرمو بالا آوردم و با دیدههایی که به خاطر تکونهای من باز شده بودن چشم تو نگاه شدم.
قبل از اینکه بتونم این موقعیتو حلاجی کنم سرشو یکم پایین آورد و پیشونیمو بوسید…
و پشت بندش آوای کلیک دوربینی که بلند شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن