_ اگه خوبی پس اینجا و توی این وضع چیکار میکنی؟
_ مولین…
کف دستمو اروم فشار داد.
_ باشه باشه خودتو خسته نکن صبرکن دکترو آوا کنم.
فرصتی برای حرف زدن بهم نداد و از اتاق بیرون رفت.
به اتاق و مبل خالی چشم دوختم…
هیچ خبری از اونی که برای متوجه شدنش بیتاب بودم، نبود.
دکتر اومد و معاینهم کرد، بابا، دانیال و عمو رضا هم اومدن و من تمام وقت جلوی خودمو گحرکت کردم که نپرسم پس دخترک حناییم کجاست.
فقط نگاههای سرگردانم هر چند دقیقه به در اتاق خیره میشد.
لمس نرم و پر احساس دیشامگاهشو هنوز هم روی پیشونیم حس میکردم.
روی تخت قرار گرفتم و مولین بالشتو پشتم مرتب کرد.
روبه دکتر که مشغول صحبت با بابا بود کردم.
_ کی میتونم مرخص شم؟
_ فعلا نفس عمیق بکش و تکیه بده که حداقل تا فردا صبح مهمون مائی…
_ آقای دکتر… آخ…
با چشمهای گسرخوش شده به نساء خاتونی که بازومو نیشگون گراهی شده بود خیره شدم.
_ مولین؟!
_ آدم اینقدر رو حرف دکترش حرف نمیزنه. فردا که چیزی نیست اگه بگه تا یه ماه دیگه هم باید بمونی پس میمونی.
بازومو مالیدم.
_ شرکت…
بشقاب میوه رو توی بغلم گذاشت.
_ شرکت میتونه صبرکنه… دیگه نمیخوام چیزی بشنوم.
آروم به بالشت تکیه دادم و راحت جای گرفتم.
الان نساء خاتون توی اون دورهایه که نمیشه رو حرفش حرف زد…
و من هم قلبی برای رد کردنش ندارم.
اونم وقتی با لرزش نامحسوس آواش و تند سریع پلک زدن این حرفهای به ظاهر قدرتمندو میزد.
حرکاتی که از بچگی متوجه شدم برای پوشوندن بغضش استفاده میکنه.
دکتر شکور طبق معمول از بیحرف موندن من خوشحال شد و راحت ریز خندید.
_ پرستار یکم دیگه میاد و سرمتم عوض میکنه. جواب چندتا از آزمایشاتت مونده که تا فردا صبح میاد و بعدش اگه مشکلی نباشه مرخصی.
مشکلی نباشه؟ واقعا مگه مشکل دیگهای برای من باقی مونده؟
بعداز رفتن دکتر نساءخاتون مثل یه پرندهی مادر که به جوجههاش غذا میده مشغول تغذیهی من شد.
جواب نه رو هم قبول نمیکرد و تا وقتی که بشقاب میوه و برش سبزیجاتی که برام آماده کرده بود و توی شکمم جا ندادم بیخیالم نشد.
چندین بار تا نوک زبونم اومد که از محنا بپرسم ولی هربار به سختی جلوی خودمو گرفتم.
چرا هیچکس اینجا از نبودن زنم چیزی نمیگه؟ عادیه یعنی؟
لیوان آب ناتموممو دست مولین دادم و با بیحوصلگی به بالشت تکیه دادم.
موبایلم یکم پیش وقتی میلاد درحال گزارش کارهای شرکت بهم بود توسط مولین ضبط شد و الان هیچ جادهی برای سر گرم کردن خودم ندارم.
چندبار سعی کردم با چشم و ابرو از بابا بخوام که مامانو یکم آروم کنه اما هربار با بیتوجهیش روبه رو شدم.
آوای در اتاق که اومد ناخوداگاه راست قرار گرفتم.
ضربان دل و هیجانم بالاحرکت کرد.
محناست؟
وقتی اون چند نفری که داخل شدنو دیدم کل هیجان و اضطرابم به طرز بدی از بین حرکت کرد.
اخرین کسایی که توی این جهان قلبم میخواد چشمم بهشون بیفته.
_ هامین خان خدا بد نده.
کل احساساتم انگار یخ زده بود.
_ بسیار ممنون… انتظار نداشتم اینجا ببینمتون.
_ بابا توی همین بیمارستان بستریه… چند روزگاریه حالش چندان مساعد نیست.
اون کفتار پیر و مریضی؟
اون پیرمرد بیشرف جون به ازرائیل نمیده.
خدا میدونه باز چه فیلمی داره بازی میکنه.
_ دیگه قبل از راهی شدن از مبین گوش دادیم شماهم اینجا بستری شدید گفتیم بیاییم یه سری بزنیم هرچی نباشه باهم فامیلیم.
مبین…
این پسرهی دهن لق.
پس میدونه من اینجا بستری ام و جای اومدن پیش من اول میره سراغ اون کفتار پیر؟
چشمهاهو سمت مبینی که آخر از همه وارد شد و آروم پشت بابا و عموش پنهان شد چرخوندم.
با ساکتش ساختگی که این سالها مقابلشون یاد گرفتم تشکر کردم.
خداروشکر کردم که بابا توی اتاق نیست و بعداز کلی نگاه و ابرو اومدن مولینو برای هوا خوردن بیرون برد.
وگرنه مطمئنم اامان حرفش این بود که ما فامیل نیستیم و احتیاجی هم به سر زدنهاتون نداریم!
هرچند که کاملاً باهاش موافقم اما بیان کردن بعضی از حرفها و بریدن یه سری از ارتباطات وقت تسویه حساب لذت بخشتره.
قبل از حرکت کردنشون میبینو که از لحظهی ورودشون بیسروآوا یه گوشه مونده بودو صدا زدم.
_ قبل از حرکت کردن بهتره صبرکنی مامان بزرگو ببینی قلبش برات تنگ شده بود.
ابرومو براش بالا انداختم.
_ اره پسرم تو پیش داییت بمون.
قلبم می خواست دستی که روی شونهی مبین گذاشته رو بگیرم و خورد کنم.
گاهی وقتها کنترل کردن خودت و حفظ خویشتنداریت واقعا سخت میشه…
وقتی مشاهده کردم صحبتها تموم شده و هنوز نراهی شدن آروم گوشهی لبم بالا حرکت کرد.
_ هامین خان شنیدم شرکت افروزگار هم قراره توی مزایدهی زمین ثریا شرکت کنه درسته؟
همونجور که حدس میزدم.
_ بله پیشنهادمون بسیار وقته آماده شده.
_ اینجور که معلومه این زمین خیلی خواهان داره!
_ دیگه هرکس به فکر سود خودشه.
_ البته کیه که به فکر سود نباشه… امیدوارم یه رقابت سالم داشته باشیم اما درنهایت بهترین پیشنهاد برنده میشه.
رقابت سالم؟
از جاسوسها و رشوههایی که برای این پروژههمه جا پخش کردید معلومه…
البته منم طرف ساده و معصوم این ماجرا نیستم.
احتمالا نقش شرور توی این مورد منم!
_ حتما… بیصبرانه منتظر…
چشمم که به محنایی خورد که با یه سری وسیله توی دستش وارد شد حرفمو یادم راهی شد.
با صوتی آروم به افراد توی اتاق سلام کرد و کیف توی کف دستشو روی مبل گذاشت.
تمام وقت با دیدههام حرکاتشو دنبالش کردم.
با گوش دادن صدای کامران به خودم اومدم و متوجه شدم این مزاحما هنوز توی اتاقن…
_ خانومو معرفی نمیکنید هامین خان؟
دیگه خبری از تبسم نبود.
_ همسرم هستن… محنا قیمی…
کف دستمو سمت محنا دراز کردم.
کنارم اومد و سلام کرد.
_ خوشبختم خانم محنا… مبین اضافه کرده بود که ازدواج کرمتوجه شد ولی باورم نمیشد؛ تبریک میگم.
اون داشت حرف میزد و کل فکر منو حضورش کنارم در برگراهی شده بود.
و البته اینکه کف دستمو نگحرکت کرد!
_ بهشدت ممنون…
حرفها ادامه داشت و اعصاب منم کم کم داشت به هم میریخت.
چرا گورشونو گم نمیکنن دیگه؟
وقتی بالاخره بیرون حرکت کردن مبین هم بهسرعت یه بهانه جور کرد و پشت سرشون از اتاق جیم زد.
اگه یه وقت دیگه بود حتما حسابی گوششو میپیچوندم ولی الان ترجیح میدم با همسر عاشق شدنیم تنها باشم.
در اصل با همسری که بهم بیتوجهی میکنه!
نگاههای من پی یه نگاهش بود و اون بیتوجه مشغول گذاشتن وسایل توی کمد دیواری کوچیک اتاق بود.
یا رفتار اون عجیبه یا اینکه من زیادی حساس شدم…
میگن آدم وقت مریضی لوس میشه ولی خب اون حتی یه کلمه هم باهام حرف نزده و این کاملاً عجیب و دلواپس کننده است.
من مشغول تماشای اون بودم و اون مشغول جابهجایی از یه سمت اتاق به اون سمت…
نمیدونم چیکار داشت میکرد.
مدام وسایلو جابهجا میکرد…
_ محنا…
جوابی نداد و پتوی مسافرتی روی مبلو مرتب کرد.
_ حنا…
بازهم بیتوجهی…
اینبار حتی پشتشو هم سمتم کرد.
نفس عمیقی کشیدم.
_ خانوم قیمی؟
نه انگار واقعا قلبخوره…
ولی چرا؟
آروم سرفه کردم و گلومو صاف کردم.
_ عزیزم؟
صدام اینقدر آروم بود که اندیشیدم شاید نشنیده ولی مکث حرکاتش نشون داد اشتباه فکر میکنم.
توی این لحظه واقعا معنی خجالت کشیدنو درک کردم.
ولی قبل از اینکه فرصتی برای تجزیه و تحلیلش داشته باشه سمتم چرخید و کوسن مبلی که کف دستش بودو سمتم پرت کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن