_ دیوونه خودتی.
زیر لب اضافه کردم اما جوری که بشنوه…
_ باشه باشه تو کاملاً سالمی…
حس کردم داره میخنده اما نمیتونستم برای متوجه شدنش و مطمئن شدنم سرمو بچرخونم.
ازم فاصله گرفت ولی صنقلبیشو دور نکرد و همونجور چسبیده به هم موندیم.
یکم بعد با بادخالی شده و افسرده به غذایی که روبه روم بود چشم دوختم…
به غذایی که شانسی انتخاب کردم و باعث شد مطمئنتر شم موقع تقسیم شانس توی توالت گیر کرده بودم…
سالاد پانانمیدونم چی چی که اساسا خورده نون و گوجه و چندبرگ ریحون بود!
من که با این سیر نمیشم…
یه نگاه به غذای هامین و مبین که یه غذای گوشتی کامل بود انداختم…
حتی غذای ژینوس هم بااینکه کم و کوچیک بود بسیار دلرباتر به نظر میرسید.
بیشتر افشرده شدم.
وقتی نمیشناسم چرا انتخاب میکنم آخه؟
یه تیکه از نون و گوجه رو روی چنگالم زدم و توی دهنم گذاشتم.
قبل از اینکه کاملاً توی غمگینیم غرق شم بشقاب جلوم کشیده شد و هامین بشقاب خودشو سمتم هل داد.
به استیک آبداری که بهشدت مرتب و هرکدوم اندازهی یه لقمه تیکه تیکه کرده بود خیره شدم.
سرمو سمتش چرخوندم و چشم دوختم که چقدر خونسرد بشقاب منو جلوی خودش گذاشت و شروع به خوردن کرد.
یه جوری طبیعی انجام داد انگار کاریه که همیشه برام انجام میده.
اگه نمیدونستم غذای اون و مبین یکیه حتی ممکن بود شک کنم که گارسون سفارشهارو اشتباه داده و اون فقط اشتباهشو تصحیح کرده…
نگاه کن حتی گوشتو هم خورد کرده!
نمیتونستم جلوی این حسی که درونم میجوشیدو بگیرم.
یه جور لذت زیر پوستی عجیب و غریب که باعث میشد احساس کنم تو دلم قند آب میکنن…
البته مسروری درونم با چرخوندن سرم و دیدن نگاه مستقیم و بدون پلک زدن ژینوس به هامین یه مقدار خیلی خیلی کوچیک کم شد.
نگاهش غرق فکر به هامین بود اما نمیشد متوجه شد چی داره تو ذهنش میگذره.
اما نمیدونم چطوری بود که این مردی که بعداز اینکه یکم بهش زل میزنم مچمو میگیره و حتی پشت سرش هم چشم داره هیچ عکسالعملی به این نگاه نشون نداد.
یهو ژینوس سرشو سمتم چرخوند تبسم زد و بار دیگر غمگینیم بالا راهی شد.
سرمو پایین انداختم و بیسروصوت مشغول خوردن شدم.
دسرو که آوردن هامین و مبین کم کم شروع به صحبت دربارهی کار و یه سرمایه گذاری کردن.
حتی ژینوس هم گهگاه نظرشو میبیان کرد و توی بحثشون شرکت میکرد.
ولی از اونجایی که من چیز زیادی از حرفاشون نمیفهمیدم فقط با دقت گوش دادم.
قاشقمو محمم توی بستنی فرو کردم و قصد کردم یه وقت واسه خوندن چندتا کتاب سرمایه گذاری پیدا کنم.
اصلا حس خوبی نیست که هیچی از اصطلاحات تخصصی که به کار میبرن متوجه نمیشم و بدتر از اون اینکه ژینوس بهشدت راحت بحث میکرد.
البته اونجور هم نبود که کلا چیزی متوجه نشم.
اینجور که درک کردم مبین قراره یه کاریو شروع کنه و شرکت هامین قراره سرمایه گذاریشو به عهده بگیره.
اما نمیدونم این آزردهی آوای هامین برای چیه؟
هرچند که شاید عادی به نظر میرسید ولی تن صوتش متفاوت بود…
انگار که یه گلایه و شکایت نامحسوس داشت.
وقتی بلاخره طاقت نیاورد و بیان کرد:
«میتونستی مستقیم به خودم بگی.»
تازه فهمیدم چه خبره.
قلبم آب شد براش.
مرد گنده و حساس من بهش برخورده که نامشاهده کردهش گحرکت کرده.
به مبین که حتی متوجهی این قلبخوری نشده بود چشم دوختم و میلم به کتک زدنش بالا راهی شد.
_ مگه همیشگی نمیگی باید تلاش کنم روپای خودم وایسم؟ خوب منم تمایل داشتم خودم سعی کنم…
_ منظورم این نبود.
دستشو تکون داد.
_ خوب از کجا باید بدونم منطورت دقیقا چیه و چی تلاش و زحمت خودم محسوب میشه.
واقعا دلم میمیل داشت این بچهی زبون نفهم قدر نشناسو کتک بزنم.
قلبم میمیل داشت بدونم اگه پشتوانهی ثروت خانوادهش نبود بازهم جرات میکرد همچین چیزیو زحمت خودش بدونه؟
مگه غیر از اینه که میدونه حتی اگه کارش نگیره هم چیزیو از کف دست نمیده؟
درنهایت با یکم دلخوری و قلبشکستگی برمیگرده پیش خانواده و اوناهم بیشتر از قبل جیبهاشو پر از پول میکنن که یه وقت به روحیهی حساسش آسیب نرسه…
همهی اینا صرفاً براش چیزی جز سرگرمی و یه امتحان عادیه نیست.
درحالی که همچین شروعی برای یه آدم از قشر متوسط و عادی جامعه کل زیستنشو درگیر میکنه.
اگه سرمایه گذار نداشته باشن و اگه برشکست شن اکثرا کل حیاتشون تباه میشه…
چقدر این روزگارها از کسب و کارهای شکست خورده و افراد آسیب مشاهده کرده میشنویم.
زندان، تردد خانواده، خودکشی…
همش یه تیکه از پایان اینجور چیزها تو مقیاس بزرگه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن