جای گرفتم و به پشتی تخت تکیه دادم.
خواب از سرم کامل پرید.
البته همین هم باعث شد متوجه شم که دیشامگاه و توی این اتاق بودن محنا یه رویا و تخیل نیست.
بعداز یکم نشستن قد بلند شدم و به سمت پنجره راهی شدم.
پردههارو کنار زدم و اجازه دام نور خورشید اتاق تیره و تار ااماه رو روشن کنه.
لباسهامو برداشتم و برای دوش گراهی شدن به حموم اتاق همسایه راهی شدم.
برای دومین حمومم توی سه ساعت اخیر!
زیر دوش سرمو بالا گراهی شدمو اجازه دادم قطرههای آب رد انگشتهاشو از روی صورتم بشوره.
میدونم دارم اشتباه میکنم.
دارم زیر تموم عهد و قرارهایی که با خودم گذاشتم میزنم.
این راهی که دارم میرم کاملاً متفاوت با چیزیه که تو ذهن داشتم.
از اول باید حدسشو میزدم که وقتی اینقدر نزدیکم باشه هیچی طبق برنامههام پیش نمیره.
لباس عوض کردم و برگشتم به اتاق.
جایی که محنا گوشی به کف دست روی تخت نشسته بود.
با دیدنم برای یه لحظه سرشو بالا گحرکت کرد و بعد بار دیگر مشغول کار با گوشیش شد.
زمزمهی زیر لبیشو شنیدم.
_ صبح بخیر.
ابروم بالا پرید.
حرف دیگهای نداره؟
گوشیمو از روی پاتختی برداشتم و گوشهی ابرومو خاروندم که از جاش قد بلند شد.
_ صبحانه آماده است.
بعد از اظهار کردن این جمله از کنارم رد شد و بیرون حرکت کرد.
منم شوکه سرجام خشکم زد.
بعد از مدتی به خودم اومدم و ناخوداگاه لبخند زدم.
پس قراره اینجوری پیش بریم؟
نه دیشامگاه و نه توی اتاق بودنشو به روی خودمون نیاریم و حرف نزنیم؟
این دختر روشهای متفاوتی برای روبهرو شدن با اتفاقات داره!
کلی به چیزهایی که ممکن بود بگه اندیشیدم ولی چیزی که بهش فکر نکردم همین بیتوجهی و فرارش از حرف زدن بود.
پشت سرش از اتاق به سمت سالن غذاخوری راهی شدم.
روی صندلیش جای گرفته بود و سرشو توی بشقابش دفن کرده بود.
سرمو تکون دادم و پشت میز قرار گرفتم.
اشتهایی برای خوردن نداشتن.
معلومه که خواب سه ساعته برای رفع اون همه خستگی کافی نبوده.
لیوان آب میوهی روی میزو برداشتم از انیسه سؤال کردم:
_ ژینوس بیدار نشده؟
_ هنوز نه آقا.
_ نباید هم بیدار شه…
سرمو سمت محنا چرخوندم.
_ چی؟
برای یه لحظه سرشو بالا گراهی شد و مجدداً مشغول خرودن صبحانهش شد.
_ تا نصفه شامگاه توی باغ جاده راهی شده.
_ حتما به خاطر جت لگه.
بازهم سمت انیسه چرخیدم.
_ پس تا بیدار نشده مزاحمش نشید. البته فکر نکنم تا ظهر بیدار شه.
_ دیده آقا.
برای یه لحظه احساس کردم آوای پوزخند محنارو متوجه شدم اما وقتی بهش نگاه کردم مشاهده کردم کاملا عادیه و مشغول خوردن صبحانهش.
حتی سرشو برای دیدنم هم بالا نیاورد.
البته همین هم کار منو برای مشاهده کردن زیر دیدهی صورتش راحت کرد.
بعداز یه هفته دوری معلومه آدم بیقرار میشه…
انگار باریکاندامتر شده…
صبحانهشو زودتر از منی که الکی خوردن یه لقمه رو کش میدادم تموم کرد و از پشت میز قد بلند شد.
با راهی شدنش لقمهی توی دستمو روی بشقاب انداختم و به پشتی مبل تکیه دادم.
بعداز یه مدت از روی صنقلبی کشیده شدم و سمت اتاق حرکت کردم که وسط جاده اونو مشاهده کردم که پالتو به کف دست از اتاق بیرون اومد…
بازهم چونهی مقنعهاش کجه!
یه لحظه انگار برگشتم به بار ااما که متوجه شدمش…
شاید هم قبلا توی یکی از اون مهمونیهای اجباری مشاهده کرده باشمش اما توی ذهنم نمونده باشه…
به خاطر همین خیلی یه طرفه قصد کردم که اون روز دیدار اولمون باشه!
چیزی که متوجه شدم اون هیچ ذهنیتی ازش نداره!
شاید یه چیزی شبیه مشاهده کردن های قبلی که من یادم نمیاد، اونم اون روزگار توی دانشگاهو فراموش کرده باشه…
تا فکر من درگیر خاطرات بود اون مقنعهی سرشو صاف کرد و پالتوشو پوشید.
_ میخوای بری شرکت؟
مچ کف دستمو بالا گراهی شدم و به ساعت چشم دوختم…
_ فعلا میخوام بخوابم. چندساعته دیگه میرم.
سرشو که تکون داد انگار دیگه حرفی برای اظهار کردن نداشتیم.
_ پس من برم دیگه…
_ مواظب خودت باش.
سرشو تکون داد و از کنارم رد شد.
یکم به پشتش نگاه کردم و از دری که باز گذاشته بود وارد اتاقم شدم و روی تخت افتادم.
اینقدر خسته بودم که به محض بستن نگاههام غرق خواب شدم.
………….
با صدای زنگ گوشیم به سختی نگاههامو باز کردم و گوشیو کنار گوشم گذاشتم.
_ دانیال…
_ میلاد بیان کرد از سفر قندهارت برگشتی.
_ اینو نگفته که پروازم نصف شب بوده و الان باید خسته باشم و جایی برای خروسای بیمحل نیست؟
_ چرا اتفاقاً اضافه کرد ولی خب اینم حواله کردم به فلانم.
قرار گرفتم و به بالشت تکیه دادم.
_ من اون فلانتو…
_ اوی اوی فحش ندیها مردک آوات ضبط میشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن