رمان نیهان پارت یک

به نام خدا
نام رمان: نیهان
به قلم: ر. خان علی اوغلی (Aghrab1376)
ژانر: عاشقانه/ اجتماعی

پارت1

به نام خدا
نام رمان: نیهان
به قلم: ر. خان علی اوغلی (Aghrab)
ژانر: عاشقانه/ اجتماعی
مقدمه:

می دونی درد چیه؟
می دونی ظرفیت یعنی چی؟
دلم پر درده و ظرفیت ندارم! نه اینکه من ظرفیت نداشته باشم… نه…
قلبم خیلی کوچیکه. این همه غصه توش جا نمی شه!

فقط می تونم بگم خدایا دیگه کافیه…
من نه صبرایوب دارم، نه قلب شاهانه سلیمان…
نه مجنون لیلی هستم و نه فرهاد کوه کن!
من باید دل بکنم؛ کوه کندن کار من نیست!

بچه که بودم سر خاک که می راهی شدم، مراقب بودم پاهام رو روی قبرهایی که مشخص نیست؛ نذارم… که یه وقت خدا ناراحت نشه…
من بزرگتر شدم، مرده ها بیشتر شدند و قبر ها شکیل تر…

هنوزم که هنوزه مراقبم قبرها رو با پام لگد نکنم اما قلب آدما چی؟
مگه ما تغییری کردیم؟ مگه همون آدم نیستیم؟ پس چرا شکستن قلب کسی مهم نیست؟

آخ… خدا جون یه سوال!
تو با بقیه نسبتی داری؟
انگار بقیه گل هستن و من خار.
وای از بوی این گل ها! عطرشون بسیار خوبه!
ولی آوافسوس…
نمی فهمیم سیرت این گل های خوشامگاهو عقربه و عقرب…
اقتضای طبیعتش اینه…

خلاصه: این داستان درباره ی دختری به اسم نیهان هست که به تازگی خواهر ناتنی اش رو از دست داده و دنبال واقعیت زیستن خواهرش می گرده؛ زیرا بنابر گزارش پزشکی قانونی ایران، مرگ خواهرش مشکوکه. از طرفی طی اطلاعاتی که به کف دست نیهان می رسه، می فهمه که خواهرش بخاطر هفت نفر از دوستان صمیمی اش خودکشی کرده. نیهان برای انتقام به دوستان خواهرش نزدیک می شه و در این بین به واقعیت های عجیب و باور نکردنی از اطرافیان خودش پی می بره که…

سخنی از نویسنده: با سلام! من نویسنده ی نوپایی هستم که نیاز به همجادهی همه ی شما، دوستان عزیزم دارم. اگر کم و کسری بود به بزرگی خودتون ببخشید و لطفا همجادهیم کنید. هممسیری شما برای من انگیزه است. با تشکر از تک تک عزیزانی که نگاه های گرمشون رو به نوشته هام هدیه می کنند!
ر. خان علی اوغلی

تو این شش ماه، همواره ی خدا همینطوری بود. هر وقت بیرون می رفتم می اومدم، مثل درخت سبز می شد و پیشنهاد می داد. چون زیاد من رو نمی شناخت و بیشتر باهاکان دیده بود، فکرهای ناجور می کرد. حالا خودش هر روزگار یه کفش زنونه شیک جلو درش بود! به من که رسید؛ شده بود عابد و زاهد!
ادعای پاکی نمی کنم ولی من زیر کف دست مهین بانو بزرگ شده بودم. دوستان زیادی داشتم، بسیار هاشون پسر بودند ولی دوست پسرم نبودند! مهمونی های زیادی می رفتم و با همه می رقصیدم. ولی با کسی نبودم که اسمش رو دوست پسر بذارم یا بهش بگم محبتم! این کلمه ها برام فقط مثل یه جوک بود. اسم محبت که به میون می اومد، خنده ام می گحرکت کرد. من و چه به عاشقی و ازدواج؟ خودم رو عاشقیه!
به طرف اتاق راهی شدم و لباسم رو با یه تاپ و شلوارک صورتی عوض کردم. کف دست و صورتم رو شستم و قرص هام رو خوردم. این تنگی نفس درست شش ماه بود گریبانم رو گرفته بود؛ دکتر اظهار کرده بود اگه پیگیری نکنم بدتر می شه. ولی من گوشم بدهکار این حرف ها نبود و یکی در میون قرص ها رو می خوردم. الان خواب بهترین مسکن بود. گوشیم رو روی ساعت ۶ کوک کردم و خوابیدم. وقتی از خواب بیدار شدم همه جا تاریک بود. تعجب کردم درسته پاییزه زود تاریک می شه اما دیگه این قدر نه!
کورمال کورمال به طرف کلید رفتم و چراغ رو روشن کردم. نگاهم که به ساعت افتاد، دود از کله ام بیرون زد! ساعت ۱۰ شب بود. بابا من که این گوشی رو کوک کرده بودم!
گوشیم رو خیره شدم، ساعت ۵ عصر رو نشون می داد! هیچ چیز من مثل آدمیزاد نبود. ساعت گوشیم درست تنظیم نشده بود.
لباسم رو عوض کردم؛ یه جین یخی با مانتو سفید و شال آبی پوشیدم. کفش های سفید و کیف سفیدم هم تکمیل کننده ی ظاهرم بود. گوشی و سوییچ ماشین عزیزم رو هم برداشتم و پس از چک کردن آب، برق، گاز و اسپری اکسیژن از خونه خارج شدم.
داخل آسانسور شدم و دکمه ی پارکینگ رو فشردم. سوار ماشین شدم و با یه استارت پیش به سوی رستوران طاها خان! می تمایل داشتم پیش دومین هدفم برم. طاها امیری ۲۹ ساله، دانشجوی شیمی بوده و یه رستوران داره. گلاره می گفت تا کارم با یکی تموم نشده سراغ دومی نرم؛ اما من گوشم بدهکار نبود. انقدر که از نفرت پر شده بودم، هیجان داشتم زود حساب همشون رو برسم. نمی تونستم صبور باشم. مادرم بخاطر این عوضی ها تحت نظر روانپزشک بود. درسته دختر خودش نبود؛ اما تو اوج ناامیدی یاسمین براشون یه کور سوی امید محسوب می شد و از دست دادنش برای هممون دردناک بود.
هیچ کس مثل سابق نبود و همه اذیت می شدند. هاکان رفتارش با من سرد بود، اما از وقتی یاسمین حرکت کرد سردتر شد. بابا دیگه مثل سابق سراغی از من نمی گیره و مولین و مادر بزرگ به ندرت باهام تماس می گیرند. با رفتن یاسمین من هم فراموش شدم اما به خودم قول دادم انتقامش رو از دوست های نامردش می گیرم. من خودم رو به همه ثابت می کنم. نمی خوام مثل یاسمین از من هم ناامید بشند.
هفت هدف من باید به‌شدت زود تاوان کاراشون رو پس بدند. همون لحظه ای که فهمیدم هفت نفرند، قسم خوردم به قیمت هر چیزی انتقام می گیرم. با صدای زنگ گوشیم از فکر بیرون اومدم. بدون اینکه بدونم چه کسی پشت خطه، جواب دادم: جانم؟
حسام:جون خانومی! جانت بی بلا. کجایی زیبام؟دلم برات یه ذره شده.
مردک چندش! سعی کردم عادی باشم و جواب دادم: سلام حسام جونم قلب منم برات تنگ شده عسیسم!
عین خری که تیتاپ دستش دادند، ذوق مرگ شد و بیان کرد: راس میگی؟ بیام ببینمت؟ خونه ای؟
چه پسر ساده ایه راحت می شه از مسیر به درش کرد. حریف شارلاتانش هم بودم، از صدقه سری هاکان از ورزش صبحگاهی بگیر تا کاراته و تکواندو همه رو فوت آب بودم. گاهی که صورتم از مشت های هاکان باد می کرد، می رفتم خونه گلاره که مولین اینا من رو با قیافه ی چپر چلاغم نبینند.
با آوای نکره اش به خودم اومدم: چی شد النا؟ میای پیشم؟ حالم خوب نیست. بی خیال من بشی میمیرما!
با خودم گفتم چه خوب می شه بمیری!
دو قلب بودم. راهی شدار حسام عطش من برای انتقام رو کم می کرد و من تعجب می کردم. واقعا هم تعجب داشت که چطور چنین آدم ساده ای یاسمین رو تور کرده بود؟ سه تا احتمال وجود داره؛ یا این ایمیل ها و عکس ها ساختگیه، یا خواهر من خیلی ساده بود و یا حسام خیلی زرنگ بود! عقلم به سومی رای می داد و من می وحشت کردم اشتباهی انتقام بگیرم. هر عقل سلیمی می درک کرد که ماجرا خیلی پیچیده است و من نمی دونستم تنهایی می تونم از پسش بربیام یا نه؟
گلاره راست می گفت؛ باید مطمعن می شدم و از طرفی تا کار یکی تموم نشده بود، نباید دومی رو وارد بازی می کردم.
همه چیز بار دیگر جلوی نگاه هام جون گراهی شد و با نفرت زمزمه کردم: آدرس بده.
حسام: واقعا میای؟
پوزخندی زدم و گفتم: آره محبتم می آم امشب عاشقی و حال کنیم دوتایی!
تعجب کرد! حتما با خودش میگه این دختره چقدر بی بند و باره! یه عاشقی و حالی نشونت بدم حسام خان فعلا به یک هفته بی زبون شدنت اکتفا می کنم تا بلکه آدم شدی و گفتی چه بلایی سر یاسمین آوردی!

حسام: باشه خانومی الان آدرس رو می فرستم فقط زود بیا که بی طاقتم.
یه طاقتی نشونت بدم عوضی لجن!
بی خیال نفر دوم شدم و دور زدم. ماشین رو جلوی خونه پارک کردم و پیاده شدم. با سرعت به طرف خونه دویدم. کلید انداختم و داخل شدم. از باکس مشروب که روی دیوار نصب بود؛ یه شیشه ابسولوت برداشتم و داخل کیفم گذاشتم. انگشتر نقره تراش تو خالی دلبرم رو برداشتم و با احتیاط درش رو باز کردم تا از وجود گرد جیوه مطمعن بشم. به طرف در راهی شدم. همزمان با باز کردنش، صدای پیامک گوشیم کشیده شد: ولنجک، … منتظرتم خوشگله!
به طرف ماشین حرکت کردم و سوار شدم. یه استارت زدم و با سرعت به آدرسی که حسام فرستاده بود؛ روندم.
جلوی در قهوه ای رنگی توقف کردم و پیاده شدم. زنگ رو فشردم و منتظر موندم. در با آوای تیکی باز شد. هراسیدم! اگه حسام تنها نباشه چی؟ نه تنها گیر می افتم کارم هم ساخته است. کف دستم سمت کیفم رفت و از وجود چاقو مطمعن شدم. آدمی که اون بلا رو سر یاسمین بیاره بی گدار به آب نمیزنه. یه سوالی بسیار ذهنم رو درگیر کرده بود! مطمعنا تا الان حسام درک کرده یاسمین زنده نیست؛ اگه حسام بلایی سر یاسمین آورده چرا انقدر بی احتیاطه؟ چند تا فرضیه به وجود می آد؛ یا خیلی هالوئه و فقط به فکر رفع نیازشه، یا به‌شدت زرنگه و می خواد من هم با این کار بمیرم، یا هم واقعا بی گناهه و همه چی دروغ بوده! نیهان بمیری با فرضیه های تموم نشدنی ات! وجدانم به خاطر یه هفته بی زبون شدن حسام اذیتم می کرد. بی خیال وجدان پرحرفم، داخل شدم. یه ساختمون سفید و نارنجی بزرگ روبه روم بود. آدم که به ساختمون نگاه می کرد گرمش می شد. حیاطش هم نسبتا بزرگ بود و جاده سنگ فرش شده ای به ورودی ساختمون ختم می شد. دو طرف جاده سنگ فرش شده، پر از درخت های قد بلند و نیمه عریون بود. معلوم بود هنوز مونده تا به خواب زمستونی برند. دیدهم به در ورودی ساختمون افتاد. جلوی در توقف کرده بود و دستاش باز بود! یعنی بپرم تو بغلش و یه شب رویایی رقم بزنیم؟ اه گندت بزنند، اینجوری که نمیشه! دویدم طرفش و کف دستش رو گرفتم. تعجب نکرد، کف دستم رو محکم فشرد و به داخل ساختمون هدایتم کرد.
در سالن که باز شد، موجی از گرما به صورتم هجوم آورد. حس قشنگی بود؛ ولی نه حالا که داشتم از ترس پس می افتادم. کنار گوشم آروم زمزمه کرد: دوست داری نشونت بدم؟
با تعجب بهش خیره شدم و گفتم: چی رو؟
حسام: اتاق خوابم رو.
آهان بی شعور نمی گه این ذهن شریف من منحرف تشریف داره ها! حالا واقعا به ذهن من حق بمشاهده کرد. این اامان بارمه که اینجا می آم، از جاده نرسیده می گه اتاق خوابم رو ببین! مثل بچه های پنج ساله ای رفتار می کرد که از نقاشی شدن اتاقشون ذوق زده هسسریع و قلبشون می خواد به همه نشونش بدند.
_ بهتر نیست همین جا بشینیم؟
به کاناپه ی آبی رنگی که با وسایل آبی و سفید سالن ست شده بود، اشاره کردم. نکبت نذاشت بیشتر از این کنکاش کنم؛ کف دستم رو گحرکت کرد و به طرف پله ها دوید.
طبقه ی بالا یه مسیررو بود که سمت چپش سه تا در و سمت راستش چهار تا در داشت. اولین در سمت چپ رو باز کرد و داخل شدیم. کل اتاق با رنگ یاسی وسفید به حالت زیبای طراحی شده بود. دیوارها به رنگ سفید بودند و موکت یاسی کف زمین رو پوشونده بود. یه فرش کوچیک فانتزی سفید و یاسی وسط اتاق، نزدیک تخت بزرگ دو نفره ای که روتختی یاسی قشنگیی داشت؛ پهن بود. یه آباژور و یه میز ام دی اف نزدیک پنجره ای بود که فکر کنم رو به حیاط باز می شد. همچنین یه کمد دیواری بزرگ سمت چپ که در یکیش باز بود، وسایل اتاق رو تشکیل می داد. آباژور کنار تخت رو روشن کرد. به طرف چراغ رفت و تمایل داشت خاموشش کنه که اظهار کردم: خاموشش نکن!
حسام: چرا؟
با ترس گفتم: تو تاریکی که چیزی دیده نمی شه.
قهقهه زد بعدش پوزخند به‌شدت زشتی کنج لبش نشست و گفت: فکر کردی احمقم؟
چی؟ وای خدایا یعنی چی؟ یاجد سادات؟ یا ولیم زاده حسام؟ اَه… نیهان ولیم زاده حسام داریم؟ اَه همش تقصیر این نره غوله!
باز هم نباختم و آخرین شانسم رو امتحان کردم. اگه جواب نمی داد باید چاقو کشی می کردم. دیگه آخرین امیدم بود! طفلی یاسمین تو چه گیر و داری تو هچلشون افتاده بود، و طفلی من با اینکه می دونستم چه موزماریه بازم باهاش اومدم! ای خدا… کمکم کن.
کف دست کردم تو کیفم و شیشه ی مشروب رو در آوردم. تمایل داشتم برم طرفش که با چند قدم کشیده خودش رو بهم رسوند: ای ول دختر می دونی چقدر دوسش دارم!
تعجب کردم قیافه ام رو که دید، لبخند زد و اضافه کرد: اندیشیدم می خوای قالم بذاری که نذاشتی چراغ رو خاموش کنم.
نفس راحتی کشیدم. خدایا ممنون ولی بازم کلی ابهام هست! یاسمین چطور گیرشون افتاده؟ نیهان اینا دوست هاش بودن. آهان آره دیگه حرکت کرد و وارد شد داشتند ولی یعنی یه دونه یاسمین و هفت تا..
اه اگه این پسره انقدر زرنگه پس من چرا به نتیجه ای نمی رسم این فقط به فکر خودشه و اصلا بهش نمی آد اینکاره باشه. داشتم تردید می کردم. نکنه یکی بی گناه بمیره! نیهان الان وقت این حرف ها نیست تا آخرش برو