سوار ماشین شدم و به این اندیشیدم چقد فرصتم کمه. لبخند به لب و با همون صوتی گرفته روبهش اضافه کردم: منونبرخونه.
درحالی که استارت می زد متعجب نگاه کوتاهی به قیافه ی نزارم انداخت و گفت: پس کجا بریم؟
کف دست به گلوم کشیدم و سعی کردم آوامو صاف کنم: بریم بازار باید لباس بگیرم.
اخم کمرنگی کرد و بیان کرد: هر دفعه داری می میری و دست از بازار برنمیداری. حالت خوب نیست دیوانه. دکتر اظهار کرده اکسیژن ازت کم نشه حالا میگی بریم بازار؟
سری تکون دادم وبا حرص گفت: بسیار کله شقی.
لبخند کم رنگی زدم وچیزی ناضافه کردم. می دونستم انقدری مهم نیستم که دلواپس حالم باشه.
چشم بسته زمزمه کردم: برو مزون پریا.
حرفی نزد و من یه دیدهم رو باز کردم. قیافه ی غرق در فکرش دلم رو به درد آورد می دونستم به چی فکر می کنه، می درک کردم چقدر عذاب می کشه. تن خسته م رو به طرفش کشیدم و دستم درازشد. صورت اصلاح شده اش کف دستم رو قلقلک داد و ریز خندیدم. غرق نگاه هایی شدم که حالا ازتماس دستم روی صورتش به طرفم برگشته بود ومبهم نگاهم می کرد.
لبخند به لب زمزمه کردم: علی مرادی باید برام لباس عروس اجاره کنی.
من عروسی نخواهم بود از بهترین مزون های ایتالیا برام لباس عروس بیاد. من کفن پوش این محبت هستم نه زفاف عاشقانه…
اخمی در هم کرد وگفت: اجاره چیه من برات همه دنیا رو می خرم.
تبسمم عمق گراهی شد وحرفی نزدم.
می دونستم اینا صرفا حرف های در حد حرفه و می گه که یه چیزی اضافه کرده باشه.
می گه که قلبم رو ببره تا انتقامش رو بگیره. این حال وروزگارم به طرز مسخره ای به موقعیت اجتماعی که داشتم دهن کجی می کرد. کف دستم رو بوسید وگفت: قربونت برم حالت خوب نیست بریم خونه بعدا مزون هم می ریم.
خیره نگاهش کردم. حرفی نداشتم که بزنم. نا گفته ها زیاد بود اما موقعیتی نبود که بشه علی شنونده باشه. من پر بودم از راز ها و دردهای پوسیده ته دلم که اطمینان داشتم تا به ابد ته قلبم می مونه. من این معما رو حل می کردم. اما تهش چی برام می موند فقط خدا می دونه و بس.
سری تکون دادم تاذهنم از درگیری هاش کف دست بکشه. نفس عمیقی کشیدم وباصوتی نه چندان صاف، اضافه کردم: باشه بریم خونه.
خنده ای کرد و کف دستم رو زیر کف دست خودش روی دنده ی ماشین گذاشت. دست بردم و دکمه ی پاور ضبط ماشین رو فشردم.
علی: نیهان؟
تبسمی به لحن قشنگش زدم و اظهار کردم: جان؟
قلبم نمتوجه شد بمتوجه شد بود علی مرادی. درسته من قید وبندی ندارم. من جوری بزرگ شدم که همه جهانم شده آزاد بودن. اما حالا تو بند اسارت تو چیکار کنم؟ این قفس انقد برام شیرینه همین الان هم درش رو باز کنی و بگی پرواز کن، نمیرم. علی مرادی پروبالم شکسته. انقدر این آزادی برام بی تفاوت شده که دیگه اون حرفایی که می زدم “آدم باید واسه شوهرش باشه” “دوست پسر کیلو چنده” یا می بیان کردم “فقط با شوهرم دوست می شم” دیگه اینا برام مهم نیست. شدم یه آدم سردرگم که داره عذاب می کشه…
ترمشاهده کردش کنجکاوم کرده بود و من منتظر به لبهاش دیده دوخته بودم. آخرش دیگه دل به دریا زد و گفت: این صیغه چی و عوض می کنه؟
دیده تنگ کردم وسری به معنای متوجه نشدن تکون دادم. کف دستی به موهاش کشید واظهار کرد: دلیلش چیه که می خوای ده روز صیغه باشیم؟
پوزخندی به دلم زدم و باخودم اضافه کردم: دیگه انقدر هم پست بودن خوب نیست آقای مرادی.
سرد و بی معنی نگاهش کردم وگفتم: آشنایی دیگه
تک خنده ی مردونه ای کرد و قلبم غنج حرکت کرد از جذابیتش.
علی: من رو نخندون دختر خوب. چه کاریه که ده روزگار صیغه بشیم واسه آشنایی. یعنی بابات انقد تعصبیه که نذاره ده روزگار باهم باشیم تااخلاق همو بفهمیم؟
می دونم دردت این نیست که ده روز صیغه هیچ ویژگی رو آشکار و یا پنهان نمی کنه؛ برات مهم اینه که پرونده ات سیاه نشه اما ببخشید دیگه تنها کاری که از کف دستم بر میاد اینه که باهات ازدواج نکنم. اینه که به همون ده روز قانع باشم و ازت نخوام عقدم کنی. بغض بزرگی تو گلوم بود که مانع نفس کشیدنم می شد. خیره نگاهش کردم و نتونستم چیزی بگم. حرف زدنم باهق هق کردنم یکی می شد. سعی کردم به خودم مسلط باشم. کف دستام رو روی صورتم کشیدم و چشمام رو فشردم. مدتی نگاه بسته موندم که صدای آرومش گوش نواز شد: من به ده روز قانع نیستم بیا یکی دو ماه صیغه کنیم تابهتر آشنا بشیم. یه ماه رو می شه گفت آشنایی نه ده روزگار!
به قیافه ی خسته اش که به طرز عجیبی آروم بود زل زدم. چی فکر می کردم من؟ که می خواد همینجوری کارش تموم شه بره؟ بدون صیغه؟
چی توسرش بود؟ چی کار می میل داشت بکنه؟
من که داشتم براش در عرض ده روزگار لذت انتقام رو جور می کردم چی شد پس؟
بهت قول می دم سخت نیست
لااقل برای تو راحت باش
دورم از تو و جهانی تو راحت باش
هیچ کس نمی آد جای تو
قلبشوره دارم من واسه فردای تو
صداش رو خفه کردم و به جاده ی شلوغ روبه روم زل زدم. طاما نکشید که رسیدیم.
وارد آسانسور شدم و تو آینه ی شفافش به قیافه ی کبودم خیره شدم. علی هم توآینه به من زل زده بود. دیده بستم لب خشکم رو به دندون گراهی شدم؛ کف دستاش دورم حلقه شد و کنار گوشم لب زد: اینجوری می بینمت قلبم می گیره بخند بانو.
تبسمی زدم و بهش تکیه دادم. شاید همون صیغه ی یکی دو ماهه هم بخاطر حال نزارم هست. شایدقلبش به رحم اومده. خدایا من ترحم نخواستم…
آسانسور ایستاد وپشت بندش صوتی رو مخی زنی که اضافه کرد: طبقه ی چهارم…
از اون اتاقک فلزی بیرون اومدیم و روبروی خونه ایستادم. نگاهی به در انداختم و تازه یادم اومد اصلا نمی دونم کلید خونه ام کجاست. علی در رو باز کرد و با دستش به داخل هدایتم کرد. سردرگم وسط حال توقف کردم. با خونه ام هم غریبی می کردم.
علی: نمی خوای یه دوش بگیری؟
راست می اظهار کرد بوی گند بیمارستان گرفته بودم. مانتو رو ازتنم کندم و به سمت حموم حرکت کردم. شیرآب گرم رو باز کردم و به شرشرش خیره شدم. باخودم فکر میکردم چه خوب شد یه ماه دارمش. تبسمی زدم و با لباس داخل وان جای گرفتم آب تا زیر گلوم بالا اومده بود. شیر و بستم ودراز کشیدم. بیان کرد بریم خونه با این وضع محضر نریم. شاید خجالت می کشید بگه این مریض نامزد منه! پوزخندی زدم و اظهار کردم: کجای کاری دختر؟ نامزد کیلو چنده؟
رخوت و سستی هممسیر آب گرم باعث شد دیدهام سنگین بشن و بازهم تو عالم بی خبری غرق بشم. تکون های شمتوجه شدی می خوردم و اعصاب آرومم داغون می شد. می خواستم فحش بدم به کسی که داشت تکونم می داد و هی آوام می کرد. دلم می خواست بخوابم خیلی خسته بودم. چرخیدم و یه دفعه بوووم روی چیزی افتادم.
_ آخ داغونم کردی سگ مصب.
نگاهی خمار به اطراف انداختم تواتاقم بودم. علی هراسیده نگاهم می کرد. کمی که دقت کردم متوجه شدم ازتخت روی علی افتادم و دماغم خورده به سینه اش. سرم روی سینه اش فرود اومد و لب زدم: من تواتاق چیکار می کنم؟
به ثانیه نکشید کشیدهم کردو روی تخت گذاشتم و روم خیمه زد. حرفی نزدم یعنی حرفی نداشتم اگه قبلا بود قطعا گردنش رو می شکستم. خیره ی نگاه قهوه رنگش اظهار کردم: من حموم بودم.
لباش به تبسم کوچیک و قلببرانه ای کش اومد. چشمکی حواله ام کرد و اظهار کرد: خودت چی فکر می کنی؟
لبخندم از مشاهده کردش پنهون نموند. من واقعا نیاز داشتم به این بودن های الکی. بدون اینکه مرد قصه بفهمه چی در انتظارشه، من این داستان رو با همه ی تلخی هاش عاشق شدم.
_ حدس می زنم می تمایل داشتی شیطنت کنی و اومدی تو حمومی که خواب بودم.
خندید و سری تکون داد. روی تخت جای گرفت و به خنده اش ادامه داد؛ منم قرار گرفتم و به حوله ی تن پوشم نگاهی انداختم. خجالت کشیدم که همه ی دار و ندارم رو دیده. به چشمای خندون و نافذش زل زدم. چقدر قلبم براش تنگ می شه رو نمی دونم، اما از خدا می خوام حافظ و نگه دارش باشه.
علی: زیبا نمشاهده کردی؟
تبسمی زدم و اظهار کردم: چرا دیدم اما دیده هیز کم مشاهده کردم.
اهمی کرد تا گلوش صاف بشه. پشت گردنش رو فشار داد و اضافه کرد: متوجه شدم دیر کردی اومدم هرچی صدات کردم جواب ندادی در حموم هم باز بود دیگه در ذهنش گذراندم بازم حالت بد شده اومدم تو. اما قسم می خورم نگات نکردم.
به چی قسم می خوری علی مرادی؟ دیگه برام مهم نیست دیگه اهمیتی نداره. حرفی نزدم و با بی حیایی تمام تو بغلش خزیدم. مکثی کرد و به خودش فشارم داد. نفس قد بلندی دم گوشم کشید و لب زد: داری بی طاقتم می کنی ها دختر…
نگاه هام بسته بودند و غرق لذت نفس های داغی بودم که پخش گردنم می شد. لب های داغش روی گردنم جای گرفت و لرزیدم. کنار کشید و خمار نگاهم کرد. سریع نفس می کشیدم و به این فکر می کردم که علی با خودش کنار میاد یانه. به اینکه درباره ی من چه فکری می کنه؟
باز هم ساکت و آروم موندم. نفس قد بلندی کشید و اضافه کرد: می شه اینجا دوش بگیرم؟
چشمم رو مالیدم و سری تکون دادم.
علی: زبونت رو موش خورده؟
تبسمی زدم و به طرف کمد رفتم. حوله ی تن پوش تمیزی به سمتش گراهی شدم. از روی تخت پایین اومد و حوله رو از کف دستم گحرکت کرد. چرخید و از پشت تو آغوشش فرو راهی شدم. هنوزم حسم رو درک نمی کنم نمی دونم دوسش دارم یا نه؟ نمی دونم عشقه یانه؟ نمی فهمم این حس های مبهمم بخاطر عذاب وجدان و ترحمه یا دلبسته شدن؟ شاید هم مسئاماتی که در قبال کارهای پدرم برای خودم درست کرده بودم. یایک تب شتابزده که بعدا بابتش افسوس می خورم هر چی بود نمی تونستم فرار کنم. مثل تشنه ای که تازه به آب رسیده یا بچه ای که بغل مادرش آرومه، کنار علی آرومم…
علی: به چی فکر می کنی خانومم؟
شاد از لفظ خانومم لبخندی زدم و فکرم رو به زبون آوردم: کنار تو آرومم.
محکم تر به خودش فشردم و با صوتی بمی اظهار کرد: اینجوری مظلوم و ساکت می بینمت آزرده می شم. همون شر و شیطون سابق باش.
بوسه ای روی گونم زد و حوله به کف دست به طرف حموم حرکت کرد. نفسی کشیدم و نگاهم رو فشردم باید شروع کنم تا کی غصه بخورم باید یه تکونی به خودم بدم.
به طرف کمد لباسام راهی شدم و تاپ کوتاه و تنگی رو انتخاب کردم. رنگ عنابی لباس عجیب به پوست سفیدم می اومد. شلوار سفیدی پوشیدم و جلوی آینه مشغول خشک کردن موهام شدم. یه حالت قشنگی بستم و چتریامو جلو ریختم آرایش ملیح وکمرنگی زدم و هموقت با چرخیدنم علی از حموم خارج شد. چند ثانیه مات صورتم شد و تبسم عمیقی زد. تو کسری از ثانیه تو آغوشش فرو حرکت کردم صوتی شادش آرومم کرد: اینجوری باش دختر ساکت و مظلوم می شی عصبی می شم.
چشم فشردم و نتمایل داشتم یادم بیاد این یه ماموریت من در آوردیه و عاشقیی توش نیست. رابطه ای که فقط قراره یکی تلافی کنه و اون یکی احساسش بمیره.
کف دستم رو دور کمرش حلقه کردم و سرم رو روی سینه اش گذاشتم. نفس عمیقی کشیدم و عطر تنش رو به جون کشیدم. هر چی به ممنوعه ها می رسم حریص تر می شم. ممنوع بودم از لذت چشیدن طعم این ممنوعه. منع بودم از بودن کنار عطری که مست و مدهوشم می کرد.
نفس عمیقی کشید و حلقه ی کف دستش تنگ تر شد به خودش فشردم و لب زد: اجازه هست ببوسمت؟
تبسم تلخی زدم. پسر خوب تو برای انتقامت هم اجازه می خوای؟ صاحب اختیاری آقای مرادی. ولی قلبم…
سکوتم رو که متوجه شد کنار کشید و نفسش رو بیرون داد. از حموم همون لباسای قبلی رو برداشت و تبسمی به روم زد. رو برگردوندم تا لباس تنش کنه. خب چه عجله ایه بذار بعد صیغه ببوس…
بار دیگر سمت کمدم رفتم و مانتوی سفید مقلب ماهی رو از کاور بیرون کشیدم. جلوش با سنگ های آبی آسمونی و گیپور یاسی بنفش تزئین شده بود. مانتو رو تن زدم و شال سفیدم رو برداشتم. کیف و کفش سفیدم هم از من یه عروس ساخت.
قلبم جوون بود آرزو داشت نمی خواستم بعد مرگ احساسم خاطراتم رو هم خاک کنم قرار بود یه عمر باهاشون زندگی کنم و یاد بسازم. قشنگه یادگار ساختن با یادگار های قدیمی.
علی: نیهان؟
برنگشتم ولی جوابش رو دادم: بله؟
علی: برگرد نگام کن.
چرخیدم و دلم غنج رفت برای لمس موهای خیسش که پیشونیش رو پوشونده بود.
علی: ترمتوجه شد دارم.
بی حس اضافه کردم: به چی تردید داری؟
لبخند پر انرژی زد و اضافه کرد: از نموندنت.
لبخند زدم. طعم گس خنده ام حالی به حالم می کرد.
_ هستم علی مرادی تا جون دارم پای تو هستم مرد حیاتم.
نگاه خبیثش قلبم رو می سوزوند. نفسی کشیدم و جلوتر حرکت کردم. باتبسم دستش رو گرفتم و جلوی آینه نگهش داشتم. سشوار و به کف دستش دادم و خندون اضافه کردم: با موهای شلخته زشت می شی خشکشون کن.
متعجب گفت: واقعا زشت می شم.
دماغم و خاروندم و گفتم: از اون زشتا نه که. زشت خوردنی.
نیشم شل شد و علی دیده هاش گشاد شدند. تبسم گنده ای زدم و کیف به کف دست از اتاق بیرون اومدم. روی مبل تک نفره ای نشستم و منتظر موندم تا کارش تموم بشه. دفتری که تو کیفم بود رو بیرون آوردم. رویه ی چوبی داشت و برای نوشتن بعضی خاطرات قشنگ و باارزشم ازش استفاده می کردم. خودکار بغلش رو برداشتم و صفحه های نه چندان پر رو ورق زدم و به صفحه ی خالی رو به روم زل زدم. نفسی کشیدم و خاطرات امروزگارم رو حک کردم:
سلام دفترم…
امروزگار بهترین و بدترین روز زندگی منه.
من می تونستم خیلی راحت علی رو پشت سر بذارم و رد بشم اما نمی دونم کجای مسیر چی شد که جای علی قلبم پشت سرم موند.
دفترم من قرار نیست رخت عروسی تن کنم پس به همین مانتو سفیدم قانعم… من نمی تونم عروس بشم…
فقط مفعول انتقامم… من عروسیم که میدونه مرد قصه یه روزگاری می ره…
اون می ره و من می مونم…
من بازهم تو بهترین و بدترین شرایطم تنهام…
دفتر رو بستم و داخل کیفم گذاشتم. بغض تو گلوم رو پس زدم و صوتمو روسرم انداختم:علیییی
علی: جان؟
صوتش کنار گوشم اومد و از جا پریدم.
_بهشدت بی شعوری.
ریز خندید و دستم رو کشید و بار دیگر رو کاناپه افتادم بااخم نگاهش کردم. خم شدو تبسم به لب تو فاصله ی یه سانتی از صورتم گفت: دوست داری بی شعوریم و بیشتر نشون بدم؟
هرم نفس هاش که به صورتم می خورد مورمورم می شد. دستش نوازش وار روی گونه ام جای گرفت و من نفس زنان عقب کشیدم. نفسی گرفتم و بدون اینکه نگاهش کنم اضافه کردم: دیرمون شد!
علی: بریم!
قلبخوری از لحنش معلوم بود چشم بستم و چرخیدم بدون اینکه نگاهش کنم سریع شتابزده اظهار کردم: بخدا کف دست خودم نیست نمی تونم همینجو….
حرف تودهنم نصفه موند و داغی لباش آتیشم زد. نگاه هام گرد شدند و فشاری به سینه ی ستبرش آوردم. بیشتر به خودش فشردم و من متعجب از این حس لذت شل شدم. نابلد فقط کف دست دور گردنش انداختم و اون با ولع بیشتری میک می زد. با گاز ریزی که از لبم گراهی شد ازم جدا شد و من سرخ شده سرم روی سینه ش افتاد.
علی: بی شعوری بود بانو ببخش…
لحن شوخ و صوتی بمش خجالتم رو بیشتر کرد. پلک های بسته ام رو بیشتر به هم فشردم. گونه هام داغ بودند و دلم نمی تمایل داشت از این آغوش جدا بشم. سرم رو از روی سینه اش جدا کرد و خیره ی نگاه شرمگینم باتعجب وخنده اضافه کرد: نیهان تو خجالت می کشی؟
مشتی به بازوش زدم و چرخیدم. ازش فاصله گحرکت کردم و نه چندان مفهوم اضافه کردم: دیر شد علی!
به در نرسیده بازوم رو کشید و مجدداً تو آغوشش فرو راهی شدم.
پیشونیش رو به پیشونیم تکیه داد آروم اضافه کرد: باورم نمیشه یه دختری که تا نا کجاآباد تو اینجور کارها بزرگ شده انقد پاک باشه.
قلبم گرفت. چون ایرانی اصیل نبودم دلیل نمیشه که بی بندوبار باشم.
_ بهم اعتماد نداری؟
نگاهم کرد. نگاهی که تا تهش رو میخوندم. می اضافه کرد احمق و چه به اعتماد؟
اما برخلاف نگاهش زبونش چیز دیگه ای زمزمه کرد: دارم بیشتر از خودم از تو مطمعنم…
اون که بله علی مرادی من خیلی وقته باختم…
بینیش رو به بینیم مالوند وجدا شد. پوفی کشید ودستم رو گرفت.
علی: این دفعه دیگه واقعا دیر شد.
ریز خندیدم و از آوای خنده ام اونم خندید. نزدیک ماشین آقامیری نگهبان ساختمون به سمتم دوید و نفس زنان بیان کرد: خانوم اینا رو پست براتون آورد. با نگاهی به بسته ی دستش گفتم: چی هست؟
آقامیری: نمی دونم فک کنم گفتن از وزارته.
متعجب تشکری کردم نگاهی به علی که ساکت به بسته زل زده بود انداختم.
_ بریم دیگه.
بانگاه مرموزی سر تکون داد و سوار ماشین شدیم.شایدمدارکی باشه که بابا فرستاده بود. برای عقد لازم بود.
بسته رو باز کردم و علی ماشین رو به حرکت در آورد. نگاه زیر دیدهی که به دستم می انداخت باعث می شد هم خنده ام بگیره هم می ترسیدم چیزی توش باشه که نباید ببینه. بامشاهده کردن تمام مدارکم از جمله لغو شهروندی ترکیه چشم هام گشاد شدند.
با جیغ جیغ متنش رو می خوندم. تا سه ماه دیگه شهروندی ترکیه برام لغو می شد و من متعجب بودم. مگه من دخترش نبودم پس چطور ممکنه؟
علی نگاهی بهم انداخت و بامشاهده کردن حال نابسولینم ماشین رو کنار کشید. برگه هارو از کف دستم کشید و من پوزخندی زدم که با وجود حال بدم دنبال چیزی می گشت که به دردش بخوره. بعد از کلی کنکاش برگه هارو روی کف دستم گذاشت و سرش رو روی فرمون گذاشت. نگاهش کردم و تلخ لبخند زدم. از آوای خنده ام سر بلند کرد و جویا شد: به چی می خندی؟
مجبور بودم قضیه رو جمعش کنم. نباید می متوجه شد بینمون شکرآبه.
_ یادم نبود که واسه عقد باید این مدارک باشن. بیچاره بابا نتونست خودش بیاد همه کارامو کرده.
پوزخندی که میومد رو لبش بشینه از نگاهم دور نموند وسعی کرد تبسم بزنه.
علی: ان شاالله واسه عروسی دیگه میان. اگه نیان باید ترکیه عروسی بگیریم.
سری تکون دادم و تارسیدن به مقصد غرق افکارم شدم.
نگاهی به کسی که قرار بود صیغه رو بخونه انداختم. جوون بود عینک به کف دست بدون اینکه اون وامونده رو به دیدهش بزنه به شناسنامم نگاه میکرد. تمام مدارک رو زیر رو کرد و بلاخره صیغه جاری شد. متعجب از کار علی قبول کردم. دوماه صیغه ش بودم.
سوار ماشین شدیم و سرم روی شونم افتاد. خوابم میومد. اسپری اکسیژن رو از کیفم در آوردم و یه پاف زدم.
علی: حالت خوبه؟
آوای مضطربش تبسم به لبم آورد و بیان کردم: خوبم علی خوابم میاد.
تبسم عمیقی رولباش نشست و استارت زد. شاید تاثیر داروهایی بود که تو بیمارستان برام تزریق می شد که امروز خرس قطبی شده بودم. از تکون خوردنای ماشین خوابم بردو دیگه چیزی ندرک کردم.
نگاه باز کردم و سقف ماشین توجهم رو جلب کرد. نگاهی به اطرافم انداختم و بادیدن جای خالی علی خواستم بلند شم. صنقلبی به حالت خوابیده در اومده بود و می دونستم کار خودشه!
بلند شدم و میل داشتم درروباز کنم که قفل بود. قفل مرکزی رو زدم و پیاده شدم. خیره ی اطرافم بودم. مطمعنا جاده ی لواسون بود. لب پرتگاه جای گرفته بود به روبروش خیره شده بود.
_علی؟
باصدام به طرفم برگشت و چشم های سرخ شده اش از نگاهم دور نموند. به کنار خودش اشاره کرد و نزدیک تر رفتم. کنارش جای گرفتم و زانوهام رو بغل کردم. مدتی به خاموشی گذشت وخیره ی دره ی وهم آور روبه روم پچ زدم: علی مرادی خوبی؟
نگاه سردش رو به نگاه هام دوخت و تنم یخ بست. پلک زدم تا مشاهده کردم تار نشه و دوباره اون بغض لعنتی سر باز نکنه.
نگاه ازم گراهی شد و به روبه رو خیره شد. دهن باز کردم تا چیزی بگم که به حرف اومد.
علی: آدما تا یه چیزی رو از کف دست ندن قدرش رو نمی دونن. منم قدرش رو ندونستم.
پلکاش رو بهم فشرد و انگار که با خودش حرف بزنه بیان کرد: نبودم. همون چیزی که قلبش میمیل داشت نبودم و هنوزم نیستم. من ازش فاصله گراهی شدم و نمتوجه شدم کی کف دست خاک سپردمش. بچه بودم باهام قرآن تمرین می کرد منو می برد مسجد تا نماز خوندن بهم یاد بده اما نمی دونست روزگارهایی که قنوت می گرفتم هیچی نمی اظهار کردم و فقط به افکارش می ریز خندیدم.
انگار که خجالت بکشه سری تکون داد و کف دستاش روی زانوهاش قرار گحرکت کرد و تکیه گاه سرش شد.
علی: اون روزگارها گذشت من بزرگتر شدم و اون پیرتر افکار اون سرجاش بود و عقاید من نه تنها خوب نشد بدتر هم شد. شامگاه و روزم جنده خونه ها لش می کردم. راه به راه مست بودم و نماز و ایمانش رو مسخره می کردم.
کف دستاش روی صورتش نشست و بغض آواش آتیشم زد: یادم نمی ره وقتی دوست دخترم و بردم خونه و چه الم شنگه ای به پا شد.
ابروهام بالا پریدند ومتعجب از شخصیتی که برام گنگ بود، لب زدم: علی…
نگاهم کرد و نالید: اینجوری صوتم نزن لعنتی…
پوفی کرد و باز هم توام با بغض گفت.
علی: نبودم و نیستم و نمی خوامم باشم. اون روزها تموم شدند. وقتی تموم شدند که همین دره ازم گرفتش.
می وحشت کردم همه واقعیت و بهم بگه و من نتونم کاری براش بکنم.
علی: حرکت کرد پدرم رفت. تکیه گاهم حرکت کرد تاج سر مولینم راهی شد و بیوه شد. بی پدر شدم.
دیده بستم و باترس و ناراحتی پچ زدم: خدا رحمتشون کنه.
پوزخندی روی لبش قرار گرفت و رو برگردوند تا اشکاش رو نبینم. من این مرد رو قوی می خواستم نه اینقدر مظلوم و بی پناه. کف دستی که می حرکت کرد روی شونش بشینه با حرف بعدش متوقف شد.
علی: وقتی رفت تازه متوجه شدم چه جواهری و از کف دست دادم. متوجه شدم چقد کله خراب بودم. یه آدم بد ازم گحرکت کردش.
خشم آواش لرز به تنم انداخت و بغضم مجدداً برگشت. دستم افتاد ومغموم به دره ی خوفناک روبه روم خیره شدم.
علی: قسم خوردم به قیمت جونم که شده ازش انتقام بگیرم. قسم خوردم خودم بکشمش.
ترسیده و پر بغض نالیدم: کی بود؟
برگشت و خیسی چشماش بغضم رو شکوند.کف دستم رو گحرکت کرد و بلند شد. هممسیرش بالا کشیدم و خیره ی دیدهام لب زد: مهم نیست.
نتونستم طاقت بیارم و کف دستم دور شونه اش حلقه شد و هق زدم. ضجه زدم و نالیدم: علی متاسفم. بیا باهم درستش کنیم می دونم راهی شدنی دیگه برنمی گرده ولی من کمکت می کنم انتقامش رو بگیری…
بدون اینکه بغلم کنه کف دستاش دور بازهام حصار شد و من رو عقب کشید. نگاه هاش حالت خاصی داششتابزده و نمی تونستم بفهمم چی از ذهنش می گذره.
علی: بابام سوخت نیهان. گفتن ماشین کف دست کاری شده…
روی زانو افتادم و ضجه زدم. لباس سفیدم خاکی شده بود واز سوز هوا می لرزیدم. روبه روم جای گرفت و کمی خیره نگاهم کرد. قلبم تاب نیاورد و کف دستام صورتم رو پوشوند. دوباره بازوهام و گراهی شد و کشیدهم کرد. توآغوشش پنهون شدم و کمی که گذشت آروم شدم. نفس هاش آرامش بخش بود و من نمتوجه شدم کی به این نفس ها وابسته شدم. کف دستام دور کمرش حلقه شد وعطر بی نظیرش رو به ریه هام فرستادم. می لرزیدم و تنگی نفسم دست خودم نبود. حصار کف دستاش تنگ تر شد و کنار گوشم پچ زد: معذرت می خوام.
مثل خودش آروم اظهار کردم: برای چی؟
علی: بهترین روزگار حیاتمون رو تلخ کردم برات.
همون طور تو بغلش سر کشیده کردم نگاهش روی دیده های قرمزم ثابت موند و پشت پلکم بوسه زد.
علی: ببخش عزیزم.
لبخندی زدم و بیان کردم: بهشدت برای بابات آزرده شدم.
تبسم ناراحتی روی لبهاش قرار گرفت و سرش پایین افتاد. کف دستاش رو از هم باز کرد ازم جداشد. سری تکون داد.
علی: ممنونم. ولی دیگه فایده نداره.
خدایا چقدر سخته تظاهر کردن. من ظاهرا بی خبر بودم و طعمه و قربانی و اون در نقش یه عاشق مکار و انتقام جو!
خاموشیم رو که مشاهده کرد نگاهی به قیافه ی غرق در فکرم انداخت و اظهار کرد: سوار شو.
سری تکون داد و پشت مانتوم رو تمیز کردم. به سمت راننده حرکت کردم و قبل از اینکه سوار شه کف دستم روی کف دستش قرار گرفت و گفتم: بذار من برونم منم برات سوپرایز دارم.
تای ابروش رو بالا انداخت و اظهار کرد: من ماشین دست جوجه دانشجو نمی دم که نمی تونه سر کلاساش بیاد چه توقعی داری؟ قبول کنم که سر کلاسای تصدیق رفتی؟
یه دستش روی در ماشین و کف دست دیگه اش روی کمرش مثل گنده لات ها صداش بالا راهی شد: اصلا کو تصدیقت جوجه؟
ابروهام به هم گره خورد و مثل خودش دو کف دستام روی کمرم قرار گرفت و داد زدم: همون قبرستونی که به توئه خروس تصدیق دادن.
از داد زدن های من متعجب بود.
انگشت اشاره اش رو سمت خوش گرفت و باحالت خنده داری گفت: من خروسم؟
سری تکون دادم و اظهار کردم: صوتلبته!
تای ابروش رو بالا انداخت و متفکرانه بیان کرد: لابد تو هم مرغی؟
اخمام تو هم رفت و دستش رو گرفتم. تا به خودش بیاد پرتش کردم این طرف و پشت فرمون جای گرفتم. نگاهی بهم انداخت و ژست گراهی شده گفت: روشن کن.
نیشم شل شد: سوییچ!.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن