بسیار ملایم کف دستش را روی گردنم گذاشت و پشت موهایم فرستاد.
نزدیکم شد و صورتش را پایین آورد.
در حالی که لبهایش را محکم روی دهانم میگذاشت گفت:
– پس این رو هم بگو.
این بار که مرا بوسید دیدههایم بسته شدند. کمرم به میز برخورد کرد و او فشار لبهایش را بیشتر کرد.
سرش را عقب برد ولی فاصلهی بینمان خیلی کم بود.
انگشت شصتش را روی روی گونهام کشید.
– اگر کسی ازت پرسید، این رو تعریف کن.
باشه خاتون؟
آرام سرم را تکان دادم.
جایی میان آسمان و زمین بودم و حس میکردم در تن خود نیستم.
او داشت با من چه میکرد…
قلبم به گونهای محکم میکوبید که فکر کنم صوتیش را بشنود.
تمام تنم داغ بود و حرارت دلچسبی را در لبهایم احساس میکردم.
بیحرف فقط نگاهم میکرد و گونهام را ناز میکرد.
– دوست ندارم برید، نمیشه باهاتون بیام؟
– اگر فقط اندازه ی نوک انگشتم مطمئن بودم اون جا جات امنه، حتما میبردمت.
دلم فشرده شد و اشک در چشمم دوید. او در همه حال به فکر محافظت از من بود.
اشکم که چکید را با انگشتش گراهی شد و گفتم:
– دلم براتون بسیار تنگ میشه.
سرش را خم کرد و در جواب باز هم من را بوسید. این که بدنش به من چسبیده بود اصلا مرا نمیترساند.
کاملا با احساس و نرم بود.
من معشوقهاش بودم و حتی اگر دوستم هم نداشت خوشحال بودم که قبل راهی شدنش کمی احساس زنانگی به من بخشید.
سرش که سمت گردنم رفت بدنم کمی سفت شد اما وقتی بوسهای آن جا زد مجدداً شل شدم.
تا زیر گلویم را بوسید و بعد با دردی که حس کردم ملایم از جا پریدم.
#پارت_277
این شاید اولین چیزی بود که علارغم عجیب بودنش برایم شیرین بود.
مجدداً کارش را تکرار کرد و بعد دستش را به کمرم فشار داد و مرا به سینهاش چسباند.
– حالا چیزهای زیادی برای تعریف داری که راست هم هسشتابزده.
هم راست بودند و هم واقعی.
و حتی اگر طبیب هم به خاطر گول بقیه این کار را کرده باشد باز هم چیزی برای من عوض نمیشد.
او حس جدید و زیبای به من داده بود.
مرا سخت بوسیده و نوازشم کرد.
جوری در چشمهایم زل زد که گویا زیباترینم و با نرمی کف دست دور کمرم پیچانده بود.
این با ارزش ترین هدیهای بود که من از طبیب دریافت کرده بودم و جایگاهش در دلم غیر قابل توصیف بود.
وقتی از هم فاصله گحرکت کردیم او با یک نگاه ناراحت رویش را از من چرخاند و من بغضم را قورت دادم.
واقعا طبیب میرفت؟
– من از کجا بدونم که اونجا حالتون خوبه؟
تقهای به در خورد و در باز شد. دو خواجه وارد شدند و با تعظیم به آن سوی اتاق رفتند.
حتما میتمایل داشتند وسایلش را ببرند.
به سمتم وارد شد و دستم را کشید.
از اتاق خارج شدیم و پایین پلهها ایستادیم.
نگاهم کرد و بعد از جیبس پارچهای درآورد و آرام دور گلویم بست.
– لازم نیست همه ببینن. فقط به اون فضول ها نشون بده.
با صمیمیت کف دستش را پشت کمرم گذاشت و مرا به جلو هدایت کرد.
جوابم را با سکوتش داد و گمان کنم هیچ جادهی جز نامه نبود. نامه هایی که بعد از چندین روزگار به کف دستمان میرسید.
قصر بهشدت شلوغ بود.
پر سر و آوا و آزرده کننده. هر شخصی که رد میشد تعظیمی به طبیب میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن