گردن کج کرد و روبه من اضافه کرد:
– خودم یکی از دخترهارو انتخاب میکنم. تو فقط همراه خواجه به حمام برو.
لبهایم را بر هم کوبیدم و بلهای روی لب راندم. سرم را پایین انداختم و از کنارش رد شدم که بازویم میان کف دستش گیر کرد.
سرم را بلند کردم و نگاهش کردم.
دیده در دیده…
نگاهش را دور دیدههایم چرخاند و بعد شیشهای به کف دستم داد.
– این رو موقع خواب و بیدار شدن بخور.
– چشم…جناب طبیب.
امر دیگهای هست؟
بازویم را آرام ول کرد و درحالی که نخ میان نگاهمان را قطع میکرد گفت:
– خیر، میتونی بری…نقره خاتون.
رو چرخاندم و از آن اتاق رفتم.
در حمام، درحالی که با پارچهای دور تنم منتظر رسیدن کسی که طبیب قرار بود بفرستد به او فکر کردم.
خب او به اتاق وارد شد، با کمی غمگینی گفت قرار است به جنگ برود و مرا لمس کرد.
دستم را روی صورتم گذاشتم، هنوز هم میتوانستم حسش کنم.
بعد هم گفت بروم…
در عین بدخلقی دارویم را به دستم داد.
هم مهربان بود و هم نبود…
گاهی حس میکردم برایش مهم هستم و چند لحظه بعد انگار که قصد کشتنم را داشت.
من مقصر بودم و یا او؟
چه کسی در میان ما آشفته حال بود و دیگری را هم عوض میکرد؟
خب…
من که نبودم. او میگفت من احمق هستم پس مشکل خودش است.
– نقره…حالت بهتره؟
197
نگاهی به آتنا انداختم. پس او آمده بود. سرم را تکان دادم. رنگش کمی پریده بود.
– اره، ولی تو انگار خوب نیستی.
پشت سرم قرار گحرکت کرد و کاسهی آب را روی شانههایم خالی کرد.
– ن…نه، من خوبم.
– آتنا، میتونم یه سوال ازت بپرسم؟
کاسهی دوم را روی موهایم ریخت. سنگینی کف دستهایش را روی شانههایم انداخت که پیشانیام چین خورد.
هنوز درد داشتم، حتی بعد از دارویی که طبیب گفت قبل از خواب بخورم و من دور از نگاه خواجه نصفش را سر کشیدم.
آوایش با تاخیر زیادی به گوشم رسید.
– اوم، اره…بپرس.
– به نظرت جناب طبیب…یعنی چطور بگم، حالش خوب نیست؟
آتنا جلویم ایستاد و کاسه را روی سینه و رانهایم خالی کرد. آب گرم حس خوبی به تنم میداد.
نگاهش کردم، دیدههایش خسته بودند و لبهایش نیمه باز.
به خاطر گرمای حمام عرق کرده بود و موهایش به گردنش چسبیده بودند.
– چرا این…رو میپرسی؟
بسیار کشیده و بیحال کلماتش را میاظهار کرد. فکر کنم خوابش میوارد شد.
– اون چند روزگار با من خوب بود و بعد حالا کمی بد ش…
با افتادن کاسه جلوی پایم حرفم نصفه ماند که آتنا گفت:
– باهات…خوبه چراکه فکر میکرد…اتفاقی که برای تو افتاده تقصیر خودشه.
تقصیر او؟ من دیر وقت به باغ رفتم! به طبیب چه ربطی…
اوه! حتما فکر میکرد به خاطر این که خاتون مرا از او دور کند، قتل را بر گردنم انداخت.
آتنا خم شد و صورتش را مقابلم گراهی شد، بسیار آهسته پلک زد.
– اون یک اشراف زاکف دست و…
حال درستی نداره نقره…
ولی میتونم بگم که آدم بدی نیست. اگر بهش علاقه م…
بهیکباره من دیگر آتنا را نمشاهده کردم، چراکه که او جلوی پاهایم از حال رفته بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن