وقتی آتنا راهی شد مالک شراب را براشت و سر کشید، چند قطره روی گلویش مسیر افتادند و او متوقف نشد.
تمام تنگ را نوشید تا بلکه عطشش بخوابد.
تا شاید کمی…فقط کمی آواهای در سرش خفه بشوند.
آوای پچ پچ آتنا را که گوش داد تنگ تقریبا خالی را روی میز گذاشت و پشت کف دستش را روی دهانش کشید.
به آن سو راهی شد، نقره نیمه جای گرفته روی تخت و آتنا سعی میکرد به او غذا بدهد.
– یکم بخور، حالت بهتر میشه.
نقره رو چرخاند و صورتش را با انزجار از مرغ درون سینی چرخاند.
– نمیخوام بوش بده، ببرش الان بالا میارم.
و پشت بندش کف دستش را روی دهانش گذاشت که مالک لبخند محوی زد، مریضی و حاملگی درونش ترکیب شده بودند ولی خاتونش همچنان لجباز بود.
آتنا مرغ را بیشتر جلوی دهانش گحرکت کرد.
– بخور دیگه، گرسنه ای همش بالا میاری.
– نه. حالم بده ولم کن. از بوش بدم میاد.
آتنا که نمیخبر داشت اما مالک میاطلاع داشت که حال بدی الانش از چیست. آتنا تسلیم شده مرغ را در سینی برگرداند.
– چی بیارم بخوری؟ زن های باردار از اینا هوس میکنن.
نقره با حال نزاری به سینی خیره شد و رو چرخاند، حتی تاب چشم دوختن هم به آن مرغ بدترکیب را نداشت.
– کیک میخوام، شیرینی. خورشت آلو میخوام.
#پارت_533
اخم های آتنا در هم راهی شد، سرش را برگرداند و با تعجب به مالک خیره شد.
– خب شیرینی رو میارم اما خورشت آلو چطوریه؟ نخوردم.
– من…قبلا درست میکردم. توی…بارداریم. توی جفتشون این غذایی بود که…
اشک که نگاهانش را کمی پر کرد مالک نزدیک شد، دستهایش را پشت سرش حلقه کرد و اظهار کرد:
– آتنا خاتون اگه حرفی با ما دارید بزنید.
گوشهی تخت نشست، آتنا سینی را روی میز کنار کف دست مالک گذاشت و نفس تندی کشید. مالک کف دست دراز کرد و همان مرغی که نقره نخورد را درون دهانش گذاشت.
– اون دختری که نقره رو مسموم کرد پیدا کردم…
با این حرف آتنا چشمهای مالک باز شد، خم شد و بازوی آتنا را کشید.
– برای گفتن این اینقدر صبر کردی؟ چرا همون اول دم در بهم نگفتی برم سراغش؟ الان حتما فرار کرده.
آتنا سعی کرد بازویش را از کف دست مالک جدا کند در همین حال اضافه کرد:
– اون نمیتونه فرار کنه.
با این حرفش مالک بازویش را محکم تر کشید و تکانش داد، از تعلل این خاتون اصلا خوشش نمیآمد.
– چرا نمیتونه؟ زندانیش کردی؟
اتنا سریع سرش را به دو طرف تکان داد.
– نه، من جنازش رو پیدا کردم. پشت قصر، کنار نهر.
این حرف که از دهان آتنا خارج شد مالک رهایش کرد، نفس شتابزدهی کشید و به نقره خیره شد.
با حال عجیبی داشت گوش میداد. چشمهای مریض و گودرفتهاش روی مالک نشست.
آتنا کشیده شد، بازویش از حرکت مالک درد گراهی شده بود. ترسیده بود…
از مردی که حتی مهلت نداد حرفش را تمام کند و به او حمله کند هراسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن