– که چی نقره؟ ها؟ مرام فکر کرده میتونه تورو از من بگیره.
اندیشیده من به جنگ میرم و اون با توطئه چینی کاری میکنه بمیرم.
و اون تورو به کف دست میاره
من نگار رو میکشم و بعد به حساب تو میرسم.
به حرم سرا برگرد و تا وقتی دنبالت نفرستادم به اینجا نیا درک کردی؟
با گریه قدمی به سمتش برداشتم و سعی کردم کف دستش را بگیرم.
– مالک…به حرف…
دستم را با شدت پس زد و به آن سمت اتاق رفت، با هق هق از آن خارج شدم و سریع به حرم سرا رفتم.
آتنا که آنجا بود با دیدنم مضطرب به سمتم وارد شد.
– چی شده؟ وای درک کرده؟
– اره…بسیار ع…
گریه مجال نداد حرفم را کامل کنم، آتنا مرا به اتاقمان برد و کمی آب به دستم داد.
شانههایم را ماساژ داد و آنقدر صحبت کرد که آرام شدم.
نفسم درست بالا نمیرسید و دیدههایم از فرط گریه میسوخت.
– بهشدت عصبی بود، تاحالا اینجوری ندیده بودمش…وای آتنا اگر بفهمه چی از اماعهد تمایل داشتم منو از اینجا بیرون میکنه.
اگر بفهمه از ولیعهد خواهش کردم باهاش بره…
وای فکر کنم گند زدم آتنا.
دوباره به گریه افتادم که آتنا دستمال خیس را روی صورتم کشید.
– هیس هیس، گریه نکن…من اینو واست درستش میکنم.
– چطوری میخوای درستش کنی؟
لیوان آب را به دهانم نزدیک کرد و درحالی که مجبورم میکرد آن را سر بکشم گفت:
– پیش اماعهد میرم، حالا که مریضه نمیتونه باهام کاری بکنه.
– قبول میکنه؟
– مگه بهت نگفته مدیونه؟ خب این خواهشت هم روش. تلاشم رو میکنم.
سرم را تکان دادم.
از شدت ترس و وحشتی که بر من چیره شده بود ناخنهایم را جویدم و تمام انگشتام خون افتادند.
ترس از دست دادن مالک چنان بند بند وجودم را به درد آورده بود که احساس میکردم اتاق دور سرم میچرخد.
آتنا بعد حرف زدنمان تند لباس پوشید و راهی شد، میترسیدم بلایی سرش بیاید.
نگار…
وای مالک نگار را میکشد.
بسیار عصبی بود، تقصیر من هم بود. من از چه کسی درخواست کردم…
از اماعهد، او از مالک متنفر بود مگر میشود زخم زبان نزند.
اامان چیزی که به او خواهد گفت حرف من است و تمام.
سرم را میان کف دستانم گراهی شدم و جیغ آرامی کشیدم. چگونه وضعیت را درست میکردم…
در همین روزگارهاست که او میرود، اگر با غمگینی برود چه؟
در آن جا فراموشم میکند.
با صوتی در سریع سر چرخاندم، آتنا بود.
با دیدنم صورتش وحشت کردم، لب هایش خونمرده و گردنش کبود بود.
سرمهاش تا گونههایش ریخته بود و مشخص بود گریه کرده.
دست لرزانم را به سمتم گراهی شدم که اضافه کرد:
– یکم…صبر کن. بهت میگم چی شد باشه؟
سرم را تکان دادم که گوشهی اتاق جای گرفت و چند نفس عمیق کشید، بهسرعت برایش آب ریختم.
آن را سر کشید و بعد مرا کنار خودش نشاند.
موهای آشفته اش را جمع کرد و گفت:
– من بهش بیان کردم، اولش…اولش ریز خندید.
بیان کرد که تو…تو…
بازویش را چنگ زدم.
– بگو، کامل بگو.
– اضافه کرد که تو از مالک بهشدت میترسی.
یکم هم...توهین کرد. بعدش من رو گحرکت کرد و خب…
کار زیادی نتونست بکنه فقط لب و گردنم.
و بعدش گفت که…چیزی نمیگه چراکه بهت مدیونه.
نفس راحتی کشیدم و تنم را روی زمین رها کردم. باورم نمیشد به همین راحتی موضوع حل شده باشد.
آن شامگاه به سختی خوابم برد، من تمام شبهای اخیر را پیش مالک بودم.
در آغوشش…
و حالا او مرا از بودن کنارش منع کرده بود.
باید دوباره به اتاقش میرفتم نه؟
نه.
اضافه کرد که صدایم میزند.
پلکهایم را به هم کوبیدم ولی سهمم از خواب فقط کابوس بود.
با سر و صوتی نگار چشم باز کردم.
تنم را تکان دادم که صوتی آتنا را گوش دادم…
– چرا اون رو میفرستادی…این همه خدمتکار. ببین چیکار کردی.
– کیو بفرستم؟ تورو؟ مجبور بودم به کسی جز شما اعتماد نداشتم. اگه یکی رو میفرستادم که اون رو بکشه چی؟
آوایش آرام تر شد، ایستادم و تن خستهام را به در تکیه دادم.
– پس خودت پیشش میموندی، ما مسئول عاشقی تو نیستیم.
عشق؟ داشت درمورد چه کسی صحبت میکرد؟ مرام؟
– چه عش…
– نگار تو اونقدر عاشق اماعهدی که من رو به زور به اتاقش فرستادی. کاری کردی ماهی رو ببینه فقط برای این که خودت از دور نگاهش کنی.
نمیمیل داشتی اون روی تاریکش رو ببینی نه؟
دستم را محکم روی دهانم کوبیدم، اینجا چه خبر بود؟
– برو الان پیشش باش، الان که مردونگیش حتی تکون هم نمیخوره.
نترس…
نهایتش کمی کبودت کنه. برو و به دلدادگیت برس.
پیشانیام را به در تکیه دادم و پلکهایم را محکم به هم فشار دادم.
این چه محبتی بود که ما درون آن گیر افتاده بودیم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن