– اون همه ی دخترارو بیرون کرده محال بود اون رو قبول کنه. اینقدر عصبی نباش.
تو باید میدرک کردی چی میخوای.
ما بارها بهت کمکت کردیم ولی تو ترجیح میدادی توی جهانی خودت باشی.
کف دستش را روی کف دستم گذاشت و نزدیک آمد.
– روزگاری که به جنگ رفتن من با حال بد اومدم پیشت. نقره با اون حالم بهت کمک کردم.
این بار اگه رو برگردوندم به خاطر این بود که باید میدرک کردی چی میخوای.
اشکش که روی گونهاش ریخت کمی اذیت شدم.
خب او راست میاضافه کرد، رفاقت اش به من ثابت شده بود اما اگر من دیشب آن کار را نمیکردم چه؟
– اگه دیشب پیش طبیب نمیحرکت کردم چی؟
– اون موقع اون دختر هم مثل بقیه با حال بد برمیگشت.
طبیب تورو میخواد و بس! ما همواره قرار نیست پیشت باشیم و تو باید یا. میگحرکت کردی برای زندگیت بجنگی. حالا هم این حرکت کردارت با آتنا رو بس کن.
نگار بود، کمی دلخور نگاهش کردم که آتنا محکم دستهایش را دور تنم پیچید و در آغوشم گرفت.
– ببخشید. نگار بود که گفت این کار رو کنم.
من یکم دودل بودم…
اما لازم بود.
راست میبیان کرد لازم بود.
چه نقشه باشد و چه نباشد، متوجه شدم که باید جرات به خرج دهم.
قصر مزرعه ام نیست که اگر یک روزگار دلم نخواهد به خوک ها غذا ندهم اتفاقی نمیوفتد.
کف دستم را روی کمرش گذاشتم که مرا محکم تر فشار داد.
دیگر از کف دستشان قلبخور نبودم…
– بستونه یالا بلند شید برای مهمانی آماده بشید.
قراره به خاطر پیروزگاری هفت شامگاهانه روز سور بدیم. نقره نبینم فرار کنی ها!
این را گفت و حرکت کرد. به آتنا نگاه کردم…
ساکت اضافه کردم:
– لباست پاره شد.
تبسم کوچکی زد و گفت:
– اشکال نداره. اون لباس باید پاره میشد.
#پارت_383
درحالی با بند لباسم بازی میکردم دعا یک سره سوال میپرسید.
– چی شد؟ برام تعریف کن. اول تو لخت شدی یا اون؟ کجا بوسیدت؟
بند را کشیدم کمی باز شد. بار دیگر بستمش. این لباسم را دوست داشتم.
گشاد بود و راحت…
اما نگار محال بود اجازه دهد وقتی پیش طبیب میروم این تنم باشد.
همه در حال کار بودند به جز من و دعا!
دعا که خودش را مثلا با من مشغول کرده و من هم برای عصبی کردن نگار کاری نمیکردم.
حقش بود.
آتنا هم در وسط حرم سرا دستور میداد سینیهای میوه و شیرینی را کجا بگذارند.
نامرد یکدانه سینی هم به من و این دعا نداد…
– حتما بسیار خشن هلت داد روی تخت بعد کارتو ساخت نه؟
بمیرم درد داشتی؟
نگاهم را سمتش چرخاندم و پلک زدم. خوابم میآمد و تنم کوفته بود…
درد خفیفی در کمرم حس میکردم و همچنین سینههایم تیر میکشیدند.
– اشرافی ها همه خشنن.
کف کف دستم را ملایم روی بالاتنهام کشیدم.
دردش شیرین بود…
آن نوازش ها و بوسهها…
– هنوز از دست من دلخوری؟
تبسمی به روی دعا زدم. او که نمیخبر داشت اما نگرانی در نگاهش هم به من کمک کرد.
– نه نیستم.
– خب بگو واسم دیگه.
نفسی کشیدم و کمی به سمتش چرخیدم.
دلم می تمایل داشت از تمام لحظاتم بگویم ولی او پیش نقاب دار بود…
اگر آزرده میشد چه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن