باید تند به او توضیح میدادم. وقت کم است و او کمی دیگر میرود.
نباید بگذارم با این فکر برود.
– جناب طبیب من معشوقه ی کسی نیستم.
من اصلا از این کارها نمیکنم.
سرم بشکنه اگه بکنم…
شما منو انتخاب کرمشاهده کرد من دختر شمام.
چرا فکر کردید با شخص دیگه ای هس…
با خندهی آرامش دهانم بسته شد و متعجب نگاهش کردم، خنده برای چه؟
باز حرف بیخود زده بودم نه؟
مرگ بر تو نقره.
به سمتم خم شد و با خنده بیان کرد:
– بچه خوک احمق.
من نگفتم تو با شخص دیگه ای هستی.
ازت پرسیدم تو معشوقه ی کی هستی؟
خیلی گیج شدم. خب این که همان حرف قبلی بود. من هم توضیح دادم…
اصلا چرا میخندید.
داشت گریه ام میگحرکت کرد.
روی زانوهایم جلو حرکت کردم و با فاصله ی کم کنارش قرار گرفتم.
– من نمیدونم من کاری نکردم با کسی نیستم.
اخه چرا این فکر رو میکنید آقای مالک.
بهت زده شد که چانهام لرزید. کجای حرفم عجیب بود؟
– خاتون تو واقعا خنگ هستی.
تو الان معشوقه ی من هستی.
به گفتهی خودت دخترمی…
اگر من توی جنگ بمیرم ممکنه اذیتت کنن و من نمیخوام تو توی قصری بمونی که من توش نیستم.
عاشق شدم زمین دهن باز کند و مرا ببلعد. منظورش این بود و من چگونه فهمیده بودمش…
ننگ بر من.
صورتم را میان کف دستانم گحرکت کردم و او ادامه داد:
– توی کمد، زیر لباس ها یک تکه چوب هست. زیر او سکه هست. اگر برنگشتم اون هارو بردار و برو.
حالا هم گریه نکن.
کف دستانم را از روی صورتم برداشتم و با خجالت نگاهش کردم، کمی عصبی بود اما…
میخبر داشتم بابت چی.
بابت این که اصلا به او فکر نکردم و او را نادیده گحرکت کردم.
خاک بر سرت نقره ای ننگ بر تو نقره چرا قبل از حرف زدن فکر نمیکنی؟
پارت_263
لقمه ای در دهانش گذاشت و با زور جوید، میل نداشت.
مثل همیشه، طبیب بهشدت کم غذا بود.
ساکت دستش را گراهی شدم که سرش را سمتم گرفت. نگاهش حالا خسته بود.
نگاه هایش تغییر میکردند.
انگار که سردرگم بود.
کاش میتوانستم کمی آهستهش کنم.
– جادهی هست که آرومتون کنم؟
لبش کمی کشیده شد ولی حتی طرح تبسم هم نشد. نگاه از من گحرکت کرد و از حرکت ایستاد. مقابل پنجره توقف کرد و گفت:
– تنهام بذار نقره.
از پشت به او نزدیک شدم.
– دلخورتون کردم؟
– نه. فقط به کمی تنهایی احتیاج دارم. سینی رو هم ببر و توی آشپزخونه چیزی بخور.
نگاهی اظهار کردم و با برداشتن سینی از اتاق راهی شدم. حرفهایم اذیتش کردند؟
اما او که لبخند زد.
با ناراحتی سینی را در آشپزخانه گذاشتم که همان لحظه نگار پیدایش شد.
بیتوجه به من سطل و پارچهای برداشت.
رنگش کمی پریده بود.
چه اتفاقی افتاده است؟
– نگار خاتون، حالتون خوبه؟
با صوتیم ترسید و هین کشان برگشت که با متوجه شدنم نفس عمیقی کشید.
اخم کرد و اظهار کرد:
– نقره! منو ترسوندی دختر. کسی از پشت یهویی آوا نمیکنه.
تعظیمی کردم و ببخشیدی بر لب راندم.
– اشکال نداره. فکرم درگیره.
این چه بلایی بود سر اون دختر اومد.
دختر؟ سطل و پارچه…
حتما ماهی را میاظهار کرد نه؟ یا نکند آتنا؟
مضطربش شدم.
از پیشامگاه خبری از حالش نداشتم.
– آتنا حالش بده؟
#پارت_264
نوچی کرد و در حالی که سطل را به کف دستم میداد از آن جا راهی شدیم.
به سمت راهروی وسط قصر حرکت کرد و گفت:
– نه. آتنا حالش خوبه.
ماهی رو میگم.
احساس خاصی به من کف دست نداد، مضطربی بزرگتر و مهم تری داشتم.
طبیب!
تمام فکرم او بود و بس!
چگونه نبودنش را تحمل کنم؟
هم عاشق شدم بماند و هم از نبودش میترسیدم.
آخرین باری که رفت مادرش مرا در انباری انداخت و نقشه ی قتلم را کشید.
خاتون بزرگ از من بسیار متنفر بود!
من از این بهشدت میوحشت کردم و حتما بعد از راهی شدن طبیب این را به او خواهم اضافه کرد.
کاش میشد تا برگشتن طبیب مرا جایی گم وگور کند. مطمئنم خاتون و یا حتی ماهی بلایی سرم میآورند.
نگار که خاموشیم را متوجه شد خودش ادامه داد:
– صبح به اتاقش رفتم.
تمام تخت خوبی بود نقره.
پاهاش…
رون هاش…
گردنش.
همه جاش زخم و خونی بود.
بوی کثافت میداد…
بغض که قاطی آوایش شد من هم آزرده شدم. در قلب اعتراف کردم که در این حد هم حق ماهی نبود.
پشت در طلاکوب شده ایستادیم و نگهبان ها آن را باز کردند.
کمی مشتاق نگاهم را در اتاق چرخاندم.
اتاقی سرد، تاریک با بوی بد.
بزرگ بود اما نا آهسته.
دوستش نداشتم. اتاق طبیب نور داشت…
خورشید و بو داشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن