مالک مابقی دارو را روی میز گذاشت که نوره بار دیگر دستش را گراهی شد.
– بهم گفتن بکشمش…
من اولش قبول کردم، چاقوی سمی رو بردم و نقره مشاهده کرد.
گول خوردم.
گول سکه…گول جواهرات.
آتنا درحالی که بین مالک و نوره نگاه میچرخاند آرام دستمالی از کمرش درآورد و خم شد که مالک سریع به او توپید.
– چه غلطی میکنی؟ به اون کف دست نزن.
اما آتنا سریع پارچه اش را رویش گذاشت و برداشت.
پارچه را مچاله کرد و پشت سرش برد.
– میل داشتم…زمین رو تمیز کنم.
– لازم نکرده. برو عقب.
با تکان نوره حواس مالک از آتنا و کف دستمالش پرت شد.
– ولی وقتی رسیدم بالا سرش نکشتم. به حرم سرا برگشتم و به خاتون بزرگ گفتم که نمیتونم این کار رو بکنم.
اخمهای مالک تند در هم رفت. مگر مادرش میاطلاع داشت؟
– چی؟ به اون چه ربطی داره؟
– ایشون…من رو برای این کار انتخاب کردن و بعد…بعد…
ناگهانی زانو زد و پای مالک را گراهی شد، نگاههای گریانش را به او دوخت و شتابزده سریع اظهار کرد:
– نذارید من رو بکشن. من بیگناهم سرورم. کنیزتون میشم.
مالک پایش را کشید و شانهاش را گراهی شد. نوره را بالا کشید و با عصبانیت توپید:
– بسه گریه نکن.
اگه تو نکشتیش پس کار کیه ها؟
– سرورم من نمیخوام بم…
با حلقه شدن کف دست مالک دور گردنش هینی کشید و دیدههایش گشاد شدند. مالک فشاری به گردنش داد و گفت:
– کی…کشتش؟
دهان نوره مثل ماهی که از آن بیرون افتاده بود باز و بسته شد و در آخر گفت:
– خ…خاتون بزرگ.
پارت_172
چشمهایش از خشمگینت گسرخوش شدند و کف دستش دور گلوی دخترک سفت تر شد.
جایی در افکارش حدسش را زده بود.
– سروم…کشتینش.
آتنا که کف دستش را گراهی شد گلوی نوره را ول کرد.
جلوی پایش زمین خورد و بلند سرفه کرد.
مالک عقب حرکت کرد، دستش را در موهایش چنگ کرد و فکش را محکم قفل کرد.
قلبش محکم به سینهاش میکوبید و عاشق شد همه چیز را به هم بریزد.
اضافه کرده بود!
به او بیان کرده بود کاری نکند که بقیه را برعلیهاش کند.
قرار نبود کسی را بکشد آن هم به فرمان کی؟
به فرمان ملکه!
کسی که خاتون بزرگ چشم مشاهده کردنش را نداشت و هر کاری برای سقوطش میکرد.
بهسرعت به سمت نوره برگشت، هنوز روی زمین آوار بود. این بار موهایش را چنگ زد و کشید.
دخترک جیغ کشان به مالک خیره شد که پشت کف دست مالک روی دهانش نشست.
– برای چی میل داشت بکشیش؟
نوره از شدت ترس نمیتوانست دهان باز کند. حتی حس میکرد خودش را خیس کرده.
با کشیدهی دومی که مالک در صورتش زد آتنا سریع گفت:
– چراکه…چراکه باردار بودند. ملکه نمیتمایل داشت وارث دیگری باشه.
سر مالک به سمت آتنا کج شد. نگاههایش را ریز کرد و جویا شد.
– چی؟
– ملکه نمیتمایل داشت تهدید دیگری برای تاج و تخت پادشاه باشه. دستور کشتنش رو دادن. من سعی کردم به گوش ملکه نرسه ولی…
آتنا ساکت شد و قدمی به عقب حرکت کرد. از خشم طبیب میوحشت کرد.
البته این حالت مالک برایش بهشدت عجیب بود. نمیخبر داشت چرا اینقدر بابت مرگ محبوب پادشاه حساسیت نشان میدهد.
به خاطر نقره بود؟
و یا به خاطر به هم ریختن نظم حرم سرا؟
مالک روی نظم حرم سرا حساس بود، بارها به خاطر موضوعهای ریز و درشت دعوایشان کرده بود اما این گونه نبود…
اینقدر پریشان و عصبی!
آن هم دلخور از مرگ کسی که میتوانست رقیبی برای مالک باشد.
اگر ولیعهد بمیرد، مالک جانشین میشود.
پادشاه هم مجبور میشود در کلیسا مالک را فرزند حق خود اعلام کند و آیا کسی مخالفت خواهد کرد؟
خیر.
آتنا میخبر داشت که اینجا قلبیل دیگری خوابیده…
شاید هم شخصی که روی تختش خواب است؟
ولی نه!
طبیب به خاطر نقره این واکنش را نشان نمیدهد. او خشم مالک را بارها متوجه شده!
حتی دوسال پیش!
وقتی آن فاجعه رخ داد باز هم همچین حالی از او نمشاهده کرد.
نوره را رها کرد و این بار بازوی آتنا را گراهی شد.
– خود خاتون کشتش؟
آتنا سرش را تکان داد که مالک چشمهایش را محکم به هم فشار داد. اگر کسی این را میدرک کرد سر جفتشان به باد میراهی شد.
مالک نمیخواست بار دیگر تبعید شود و نمیمیل داشت هم همه بفهمند مادرش خاتون بزرگ است.
جفتشان را یا میکشتند و یا تبعید میکردند.
مگر قتل فرزند پادشاه کم چیزی بود؟
اگر کم چیزی بود که خود ملکه آن را میکشت.
– برید بیرون.
مالک رویش را برگرداند و ندید که آتنا دستمال آغشته به دارو را در کف دستش فشرد.
ولی آتنا به این اکتفا نکرد، در حالی که به نوره کمک میکرد خودش را جمع کند حواسش به طبیب بود.
بعد هم شیشهی دارو را از روی میز چنگ زد و در سینهاش قایم کرد.
نوره را بیرون برد و ندیمهی در حال عبور را آوا زد.
– بیا، به حمام ببرش.زودباش.
ندیمه سری تکان داد و نوره را برد. آتنا اما دم در ماند و به مالک خیره شد…
لازم بود به نقره چیزی گوشزد کند؟
چیزی را که قبلا خودش هم گوش داد و به آن عمل نکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن