دستش را روی کف دست مالک گذاشت و فشرد، نفسش ذره ذره در حال قطع شدن بود…
– من…نخواس…
– تو خفه شو. مگه من نگفتم حواست به اتفاقاتی که وقتی نیستم باشه؟
مگه ناظهار کردم هرچی میشه رو تند بهم برسون ها؟
– سر...ورم، نقره خی…
– خاتووون، من بعد دو روز برگشتم و مشاهده کردم خدمتکار من توی زیرزمین زندانیه.
مگه نگفتم حواست بهش باشه؟
نگار داشت جان میداد.
طبیب به او بیان کرده بود اما جدی نگراهی شد.
گذاشته بود بر حساب خوش رسیدنش از نقره اما موضوع چیز دیگری بود.
مالک از کف دست خاتون بزرگ خشمگین بود.
خاتونی که میمیل داشت اتفاق دوسال پیش تکرار شود و فکر میکرد نقره مانعی است که باید از شرش خلاص شود.
اما نقره کارهای نبود.
نه او مالک را میمیل داشت و نه مالک او را!
نقره برای مالک تنها خدمتکاری بود که از او راضی بود.
کم حرف بود و بیازار! سادگیاش را عاشق شد.
تمام حیاتاش پر از زنانی بود که با سیاست و حیله گی میتمایل داشتند به آن چه که میخواهند برسند اما نقره این گونه نبود.
نقره فقط قلبش میخواست بخورد، کار کند و زیر سقفی بخوابد همین!
این برای مالک ارزشمند بود.
وقتی نقره دور و برش بود مضطربی نداشت چراکه میخبر داشت نقره هیچ کاری نمیکند که خشمگین شود.
نقره به او نیاز داشت و او از این نیازش استفاده میکرد و دخترک را مطیع و آهسته کنارش نگه میداشت.
دختری که برای خاتون بزرگ تهمتوجه شد بود.
میوحشت کرد مالک او را انتخاب کند نه ماهی را!
میتمایل داشت جنگی به پا کند به سان جنگ دوسال پیش. همانی که بعدش پادشاه برای تنبیه مالک را به جنگ در مصر فرستاد.
#پارت_149
مالک اصلا قصد شرکت در این مهمانی مزخرف را نداشت.
میمیل داشت خودش را گم و گور کند ولی انگار پایش گیر بود.
– خاتون بزرگ بیان کرد که نقره اون رو کشته من هم باور کردم.
مالک نگار رها کرد. میخواست بشنود…
میخواست نگار توضیح بدهد و دروغ بگوید تا بدتر مجازاتش کند.
– نه نگار. تو باور نکردی زیرا میدونستی کار نقره نیست…
بگو ببینم، خاتون چقدر سکه بهت داده که سگش بشی؟
زیاد.
نگار سکههای زیادی گحرکت کرده بود تا بر علیه طبیب شود ولی اگر طبیب او را می کشت با آن سکهها میمیل داشت چه کاری بکند؟
همین تنش را به عرشه انداخت اما مگر کاری هم از کف دستش برمیآمد؟
او باید برای دو طرف کار میکرد.
– نگحرکت کردم…باور کنید کاری نکردم من مقصر نبودم.
نقره کل شامگاه رو بیرون بود.
– پیش من بود.
نگاه نگار سمت آن سمت اتاق راهی شد و بعد به مالک خیره شد.
مالک میاطلاع داشت در فکر نگار چه می گذر پس بیفکر اضافه کرد:
– آره توی تختم بود.
همین جا، توی همین تخت.
پلک نگار پرید، قرار نبود نقره بشود سوگاما طبیب. بسیار جان کند تا ماهی را از او دور کند و فکرش را نمی کرد که نقره تا تخت مالک هم برسد.
– من…باورم نمیشه.
این را گفت و چهارکف دست و پا روی زمین ماند. نفس بریدهاش یه طرف، حرف طبیب از طرف دیگر جانش را سوزاند.
حال جواب خاتون بزرگ را چه بدهد؟
تقصیرکار خودش بود.
برخلاف حرف خاتون عمل کرد، جلوی ماهی را گراهی شد و حالا نقره در تخت طبیب بود.
#پارت_150
با آوای نالهای رو چرخاند و تند به آن طرف اتاق راهی شد.
نقره بیدار شده بود و سعی داشت بنشیند ولی نمیتوانست.
درد فجیعی در زیر سینهاش بود.
– هی هی دختر…دراز بکش.
طبیب شانهاش را آهسته گحرکت کرد، دست دومش را زیر سرش گذاشت و بار دیگر او را خواباند.
نقره به مالک خیره شد، او از مرگ نجاتش داده بود…
مرگ به یک قدمیاش رسیده بود و اگر مالک نمیرسید حالا مرده بود.
– کجات درد می کنه نشونم بده.
مالک حسی به نقره نداشت.
برای مالک نقره خدمتکار مظلومی بود که هیچ وقت در نگاهانش انزجار نمتوجه شد.
این برایش خیلی با ارزش بود و خواه ناخواه ارزش دخترک را بیشتر میکرد.
مضطربی اش برای نقره هم بیشتر از سر وظیفه بود…
او یک طبیب بود که سوگند خورده بود حال هر بیماری را خوب کند و چه کسی نزدیک تر از دختری که روزانه او را میدید؟
– شکمت درد میکنه؟
– زیر سینم…بهم مشت زد.
مالک خم شد و آرام انگشتش را همان جا کشید که صورت نقره کمی مچاله شد.
– باید لباست رو دربیاری. من میرم بیرون، درش بیار و ملافه رو بنداز رو خودت تا فقط قسمت درد رو نشونم بدی.
مالک خواست از روی نقره قد بلند شود که یکباره کف دستهایی دورش پیچ خوردند.
دخترک در آغوشش گرفته بود؟
نقره با تمام زوری که داشت و با وجود دردی که در تنش پیچیده بود مالک را سفت به خودش فشرد و با آوای بغض داری بیان کرد:
– ممنون که…نجاتم دامتوجه شد. شما نمیوممتوجه شد من میمردم.
مالک سردرگم شده بود. قلبش میتمایل داشت متقابلا دستش را دور کمر باریک نقره بپیچد و تن نحیفش را به خود بفشارد ولی…
– کی بهت اجازه دادی منو بغل کنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن