به سمتم برگشت و کمی نگاهم کرد. چشمش را دوباره بسته بود.
به سمت میز راهی شد و دستش را مقابلم دراز کرد.
– شیشه رو بده.
آن را کف کف دستش گذاشتم که دستش را بهسرعت مشت کرد و دست من را هم گراهی شد.
در یک ثانیه حس کردم دمای بدنم با سرعت پایین آمد.
خواستم کف دستم را بکشم که او محکم تر گراهی شدش.
– بهشدت سردی، لازمه به تو هم دارو بدم؟
کف دستم را بهسرعت کشیدم و سرم را به دو طرف تکان دادم و گفتم:
– نه مرسی از محبتتون!
در حالی که با وسایل روی میز ور میراهی شد بیان کرد:
– محبت نیست خاتون، این کار منه…
طبیب قصر و توهم عضوی از قصری.
ابروهایم بالا رفتند، چه عجب حرفی نزد که مرا تخریب کند. مهربان شده بود.
شیشه را به سمتم گرفت.
– بیا…اینو بده به خاتون و بهش بگو این بار زود داروش رو تموم کرد. اگر مشکل حادی داره بیاد.
دیدهی گفتم و به شیشه نگاه کردم. محلول سبز رنگی درونش بود.
به طبیب نگاهش کردم. سرش پایین بود و همچنان با وسایل روی میز درگیر.
برای گفتن حرفم کمی مردد بودم.
– چیز دیگهای میخوای؟
لبم را گاز گحرکت کردم و کمی نزدیک رفتم. حالا ما دقیقا مقابل هم بودیم و فقط یک میز بینمان بود.
به نگاهش زل زدم و بیان کردم:
– ممنون.
– برای چی؟
سرم را پایین انداختم و نفسی کشیدم.
– برای این که بهم سکه دادید. امروزگار تونستم…
لباس هایی که خودم خوشم میاد رو بخرم.
به خاطر همین…
– که اینطور، حالا اندازهی خودت خریدی؟
لبهایم را به هم فشردم. منظورش این بود که قبلیها تنگ بودند؟
– خب، بله اندازه هستن.
سرش را پایین انداخت و چیزی نبیان کرد. تعظیمی کردم و خواستم بروم که گفت:
– خاتون.
– بله؟
درحالی که کف دستهایش را با پارچه خشک میکرد گفت:
– برام شراب بیار.
چشمی اظهار کردم و از اتاق حرکت کردم. اول شیشهی دارو را به نگار دادم و خودم به اشپزخونه راهی شدم.
هرچه سر چرخاندم ماهی را ندیدم…
شانه بالا انداختم و به ندیمهای که آنجا بود اظهار کردم:
– طبیب شراب میخوان.
ندیمه سرش را تکان داد و شیشهای از کمد درآورد. آن را در سینی هممسیر لیوان گذاشت.
تشکری کردم و سینی به دست رفتم.
هنوز به مسیررو نرسیده بودم که صوتی خندهی ریزی شنیدم. آرام ایستادم و سر خم کردم.
با متوجه شدن ماهی و نقابدار کلافه نفس کشیدم.
ماهی مرا نجات داده بود و میخواست خودش را نابود کند.
قلبم نمیمیل داشت نگاه نقابدار به من بیوفتد و ماهی هم فکر کنم از من غمگین بود پس به راهم ادامه دادم.
بدون در زدن وارد اتاق شدم و بیان کردم:
– شرابتون رو اوردم سرورم.
طبیب روی صنقلبی مقابل پنجره نشسته بود و سیگار میکشید. با کف دست اشارهای به میز کرد.
– بذارش اون جا.
سینی را کمی محکم گذاشتم که صدا داد.
انگشتم را درون دهانم گذاشتم و شاکی بیان کردم:
– جناب طبیب، آقای نقابدار آدم خوبی هسشتابزده؟
سرش را به سمتم چرخاند. پارچه را از روی دیدهش برداشته بود…
قرمزی نمیدیدم.
– اونقدر بده که برای خطاب کردنش لازم نیست از لفظ آقا استفاده کنی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن