در کنارش زن دلربایی که بچه در بغلش بود و حدس میزدم مادر بچه باشد.
زن جانشین.
روی زمین کنار دو دختر جای گرفتم که ملکه اشارهای به دختر از حرکت ایستاده کرد و او به هرکداممون یک ظرف داد.
– شیرتون رو توی این ظرف بریزید تا رنگش رو ببینم.
دوتا دختر کناریام سینههایشان را درآوردند. یکی از آنها تا سینهاش را فشار داد شیرش با شدت ریخت.
دومی متوسط بود اما من…
– عزیزم، منتظرت هستم.
سرم را تکان دادم و دکمههای پیراهنم را باز کردم. سینهام را درآوردم و فشارش دادم.
از دردش سرم گیج راهی شد ولی شیری نیامد…
سرم را بالا گرفتم. ملکه ناراضی نگاهم میکرد.
تند بیان کردم:
– من…من تازه زایمان کردم. باید سینم رو مک بزنه که…شیر بیاد.
مجدداً فشار دادم که اینبار کمی شیر آمد. ظرف را به سمت ملکه گرفتم که اظهار کرد:
– بچهی خودت کجاست؟
– وقتی به دنیاش اوردم…خفه شد.
سرش را تکان داد و ظرف را به کف دستم داد. آن دو تا را هم چک کرد. با حسرت به دختر کناریام نگاه کردم.
جذاب بود و پر شیر! خوب میتوانست شکم بچه را سیر کند. اما من نه…
با استرس کف دستهایم را در هم پیچاندم که بچه را به کف دست دختر کناریام داد.
همانی که شیر زیادی داشت.
با تبسم بچه را زیر سینهاش گرفت و نوکش را در دهانش گذاشت.
#پارت_51
لبم را جویدم و با استرس نگاهم را چرخاندم.
ملکه اضافه کرد:
– بسه…بچه رو بده به اون یکی.
آن یکی دختر نتوانست بچه را شیر دهد، هرکار میکرد نمیتوانست سینهاش را در دهانش بگذارد.
نوک سینهاش گرد بود. در آخر نوبت من شد…
بچه را در آغوشم گذاشتند.
آرام نگاهش کردم که نگاههایش را برایم گرد کرد.
گونهاش را نوازش کردم و سینهام را در دهانش گذاشتم. مک ساکتی زد و بعد محکم…
صورتم از درد جمع شد که بچه باز محکم مک زد.
آخ ریزی بیان کردم که ملکه گفت:
– چی شد؟
بچه دهانش را جدا کرد و جیغی کشید. کف دست و پا زد از آغوشم برود.
متعجب نگاهش کردم که ملکه اشاره زد از من بگیرنش.
سینه ام را قایم کردم و با ترس به ملکه چشم دوختم.
ملکه نگاهی به ما سه تا انداخت و کلافه نفس کشید.
– انتخابمون مشخصه. فقط یکی از شما شیر داشت.
نفسم حبس شد! من شیر نداشتم؟ من بعد زایمانم دائما پیمسیرنم خیس میشد. زبانم را روی لبم کشیدم و بیان کردم:
– من…من شیر دارم ملکهام!
– بچه سینهات رو نگراهی شد. با این که هدف من این بود دایهی خوشکلی برای نوهام انتخاب نکنم اما از سینهی تو شیر نخورد.
چشمهایم پر از اشک شد.
این هم دردسر جمتوجه شدی بود نه؟
– میتونید برید.
دلخور کشیده شدم و از اتاق بیرون رفتم. چرا شیر نداشتم؟ نکند به خاطر دارویی بود که طبیب به من داده؟
– اومدی؟
#پارت_52
با متوجه شدن صدای نگار خاتون رو چرخاندم. با متوجه شدن صورتم متوجه شد چه شده.
نفس کلافهای کشید.
– انگار همه چی دست به دست هم داده تو اینجا نمونی.
حرفی نزدم که ادامه داد:
– برو پیش طبیب کارت داره.
چشمی بیان کردم و به سمت اتاقش رفتم. تقهای به در زدم و با صدایش در را باز کردم.
پشت میز نشسته بود و داشت چیزی را در هاون میکوبید.
با مشاهده کردنم گفت:
– بیا این زعفران هارو واسم بکوب.
حرفی نزدم که سرش را قد بلند کرد و با دیدن صورتم ابرو بالا انداخت.
– چرا گریه میکنی خاتون؟
جلو رفتم و بیان کردم:
– میشه…میشه سینم رو معاینه کنید؟
– برای چی معاینش بکنم؟
لب برچیدم و اشکهای گوله گوله ریخت.
– بچه سینم رو نگراهی شد. میگن شیر ندارم اما من دارم…چرا این جوری شده.
با این حرفم لعنتی اظهار کرد و کف دستش در موهایش مشت شد که دست دومش را محکم گرفتم.
– لطفا معاینم کنید…من مشکلی ندارم ولی نمیدونم چرا بچه نخورد.
– از دارویی که بهت دادم خوردی نه؟
سرم را تکان دادم که کف دستش را کشید و اضافه کرد:
– توی داروت برگ نعنا گذاشته بودم. شیرت رو بدمزه کرده.
با دهانی باز نگاهش کردم. این چه میگفت؟
دارویی به من داده که شیرم را بد مزه کرده؟
مگر میشد؟
#پارت_53
– دارید شوخی میکنید؟
کف دستهایش را به میز تکیه داد که با بغض روی زمین نشستم. زانوهایم را در بغلم جمع کردم و بلند زیر گریه زدم.
– چرا این کار رو کرمتوجه شد…
من که کاری نکرده بودم با شما.
حضورش را پیشم حس کردم. بازوهایم را گحرکت کرد که سرم را بالا گرفتم و نگاهش کردم.
– دایه شدن بسیار هم خوب نیست خاتون!
چانهام لرزید و گفتم:
– لااقل توی مزرعه منو با زنجیر نمیبندن.
رهایم کرد و ایستاد. کف دستش را در موهایش فرو کرد و کلافه چند قدم زد.
– ببین تو چه مصیبتی مارو انداختی. سرتاپات دردسره.
مگر من مقصر بودم؟
توقف کردم و مقابلش توقف کردم. نفسی گحرکت کردم و در حالی که اشکهایم میریخت با صدای نسبتا بلندی اضافه کردم:
– مگه من مقصرم؟
شما اون دارو رو به من دادی.
شما منو انداختی بیرون و من کل شامگاه اونقدر وحشت کرده بودم که شیرم بند اومد و کم شد.
نگاه وحشی و تیزش را حوالهام کرد، دیگر اثری از تاسف در نگاهش نبود و خوی وحشیاش برگشته بود.
– وقتی با لا پای پاره میای پیش من و از درد مینالی که آرومت کنم مجبورم دارو بهت بدم.
– من ننالیدم.
پوزخندی زد و صورتش را نزدیک تر کرد.
– قرار گرفته بودی گوشهی دیوار از درد زار میزدی دختر.
– من تنها شانسم برای زیستنم رو از دست دادم و همش تقصیر شماست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن