عقب رفت و کف دستش درون موهایش چنگ شد. پارچهی سفید روی دیدهش را کمی جابه جا کرد.
من نفس برایم نمانده بود و در سینهام درد زیادی را حس میکردم. انگار که دلم بالاخره قصد ایستادن دارد.
کاش دیگر نتپد و من بمیرم.
طبیب نگاهم کرد…عمیق و با وحشیتی مضاعف! چرا اینقدر بدجنس بود…
– میتونستی عین فاحشهها با پسر عموت نخوابی که تهش بچت بمیره.
سرم را بالا گرفتم…
برای چنقلبحظه صدای همه چیز قطع شد.
دیگر نه صوتی حرف زدن ندیمهها میوارد شد و نه آوای وزش باد از پنجره به گوش میخورد.
واژهی فاحشه در سرم چرخ میخورد.
دندانهایم را محکم روی هم فشار دادم…
چیز جمتوجه شدی نبود.
رابطه با پسرعمو در دیده مردم چیز خوبی نبود! میاضافه کردند از خانواده است اما مگر من مقصر بودم؟
من کس دیگری را نداشتم.
– اون من رو از بچگی…مجبور میکرد باهاش بخوابم. این که دارم اصرار میکنم اینجا بمونم به خاطر اینه که پیش متجاوزم برنگردم…
کف دستم را روی صورتم گذاشتم و قد بلندتر ضجه زدم که صوتی مشتش روی میز مرا از جا پراند.
– از اتاقم برو بیرون خاتون.
بهسرعت کاری که اظهار کرد انجام دادم. در اتاقش را محکم کوبیدم و از پلهها پایین حرکت کردم.
از شدت گریه نفسم داشت میگحرکت کرد.
چنگی به گلویم زدم و به اطرافم نگاه کردم.
به سمت در باغ حرکت کردم و سعی کردم نفس بکشم.
روی پلهی دم در جای گرفتم و کف دستهایم را روی نگاهانم گذاشتم.
هقی زدم و نفس عمیقی کشیدم. مگر میتوانستم؟
– تو چرا اینجایی دختر کوچولو؟
#پارت_55
با متوجه شدن صدای آشنایی سرم را بلند کردم.
همان مردی بود که مرا از پسرعمو خرید…
نقابدار…
این بار چیزی روی صورتش نبود.
خم شد و کنار پایم جای گرفت. بینیام را بالا کشیدم که ادامه داد:
– چرا گریه میکنی؟
سرم را چرخاندم. نمیمیل داشتم نگاهش کنم…
نگاهش حس بدی به من میداد.
– چیزی نیست.
– نکنه قبولت نکردن ها؟
دوباره بغض کردم که با جای گرفتن کف دستش روی موهایم متعجب نگاهش کردم.
کف دستش را تا روی گونهام پایین آورد و اضافه کرد:
– بسیار خوشکل نیستی ولی بانمکی. با یکم رنگ و لعاب درست میشی.
– منظورتون...منظورتون چیه؟
مرد ریز خندید وتوقف کرد.
– سلام خاتون بزرگ.
اوه! بهسرعت ایستادم و تعظیم کردم. خاتون بزرگ نگاه خریدارانهای به من انداخت و بیان کرد:
– تو اینجایی؟ کل قصر رو دنبالت گشتم.
لبم را گاز گحرکت کردم که با حس کف دست کسی پشت کمرم از جا پریدم اما مرد مرا به خودش چسباند.
– خاتون… من ایشون رو سه ورق خریدم. حالا که قرار نیست دایه باشه باید به من بدیش.
– نمیشه. به خونش برمیگرده.
نقاب دار خم شد و در صورتم اضافه کرد:
– مطمئنی دلت میخواد به اونجا برگردی؟
پیش اون حیوون.
سرم را به معنای نه تکان دادم که لپم را کشید و بیان کرد:
– دختر خوب. من میبرمش خاتون.
#پارت_56
خاتون نگاهی به من کرد و اضافه کرد:
– میخوای باهاش بری؟
نمیخبر داشتم چه بگویم. من حتی نمیاطلاع داشتم کجا…
کمی از مرد فاصله گحرکت کردم که باز مرا به سمت خودش کشید.
– این به دردت نمیخوره.
– مهمه مگه؟ لا پاش مهمه فقط که اونم سالمه.
با این حرفش متوجه شدم چه خبر است و وحشت زده نگاهش کردم. میخاست از من استفاده کند.
– نه... من نمیخوام.
خاتون گفت:
– اگر نمیخوای باهاش بری باید به جایی که ازش اومدی برگردی.
جلو راهی شدم و بیان کردم:
– من تازه اومدم. نمیشه خدمتکار بشم؟ لطفا هرکاری که بگید میکنم.
– نه. ببین دخترم…خدمتکارهای ما همشون از دخترهای حرم سران.
اینجا دلربایی حرف اول رو میزنه. تو نه قشنگیی نه باکره…پس من نمیتونم قبولت کنم.
– من که قراره فقط کارهای بقیه رو انجام بدم…
– تمامی خاتون ها خدمتکار دارن. اگر میخوای اینجا بمونی باید کسی تو رو بپذیره.
این هم بدبختی جمشاهده کردم بود. نیامده مجبور میشدم برگردم. این وضعیت بهشدت بدی بود و اشکم شره شره میریخت.
من حالا کجا میراهی شدم؟ این چه شانسی بود که من دارم. مرا خریدند ولی نمیخواهند…
آن هم چراکه دلربا نبودم.
– من میخوامش.
#پارت_57
با شنیدن صوتی کسی که باعث بدبختیام بود به پشت سر خاتون نگاه کردم. طبیب بود.
خاتون با متوجه شدن طبیب تعظیم کرد و گفت:
– روزگار به خیر جناب شاهزاده. امری دارید؟
طبیب در حالی که دستهایش را در جیبش فرو کرده بود با سر اشارهای به من زد.
– این خاتون رو من میخوام.
– سرورم، من دخترهای زیادی دارم که بهتون ب…
وسط حرف خاتون پرید:
– که مثل دختر دیشامگاهی توی اتاقم بالا بیارن؟ نه.
همین یکی رو میخوام.
میخواستم مخالفت کنم اما وحشیت و تحکم در نگاهش این اجازه را به من نمیداد.
از طرفی میاطلاع داشتم که من و او با هم وجه اشتراکی نداریم و ممکن است مرا بکشد.
اما طبیب طناب پوسیدهای بود که باید به آن چنگ میزدم چراکه چارهی دیگری نداشتم.
نقابدار جلویم توقف کرد و گفت:
– این خاتون قرار بود از دخترای من باشه؟
طبیب جلو آمد و سینه به سینهاش شد.
– اما مال منه. برو توی قلعت و این ورا پیدات نشه.
نقابدار میل داشت چیزی بگوید که طبیب بازویم را گراهی شد و مرا هممسیر خودش کشید. کمی که ازشان دور شدیم کف دستم را روی دستش گذاشتم.
از حرکت ایستاد و نگاهم کرد. حالا پارچه کاملا از روی چشمش کنار حرکت کرده بود و من قرمزیاش را میدیدم.
– دارید چیکار میکنید؟
– نجاتت میدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن