مرد ریشش را خاراند و حرفی نزد.
– شاهزاده برای چی امروزگار به من محقر سر زدند؟
طبیب نگاهش را دور مغازه چرخاند. من مشغول دید زدن اطراف شدم، گل بنفشی نظرم را جلب کرد.
ساکت به سمتش رفتم و از نزدیک نگاهش کردم. با گلهایی که در قصر بودند متفاوت بود.
لبم را گاز گحرکت کردم و ملایم به برگ آن کف دست زدم.
حس خوبی میداد ولی ترسیدم خرابش کنم.
ساکت عقب راهی شدم.
– اون رو ندارم، میدونی که پادشاه ممنوعش کرده. فقط تو قصر خودتون پیدا میشه.
– تو به جنگل میری و نمیاری؟ به من دروغ نگو.
به نزد طبیب رفتم و کنارش ایستادم.
اخمهایش کمی درهم بودند.
مرد کلاهش را از سرش برداشت و گفت:
– محافظ های قصر تموم وسایل من رو میگردند. بار پیش تموم مغازه ام رو بهم ریخسریع.
بهشدت از گیاه ها رو دیگه نمیتونم بیارم.
طبیب کلافه شد، از حرکاتش معلوم بود. کف دستش را درون موهایش فرو کرد.
– با مردم مریض چیکار میکنی؟ چی بهشون میدی.
مرد شانههایش را بالا انداخت.
– فقط خشخاش و شما میدونید که خشخاش فقط درد رو کم میکنه.
– من این رو باور نمیکنم.
آهی کشیدم، آن مرد راست میبیان کرد. پسرعمو یک بار برای درد پایش به روستا وارد شد ولی چیزی به او ندادند.
یادم است که به پادشاه و طبیب ناسزا اضافه کرد و دیگ غذا را هم پرت کرد.
ساکت آستین طبیب را کشیدم که نگاهم کرد. لب زدم:
– راست میگن.
دیگر ادامه ندادم چراکه آتش در چشمانش شعله کشید. بدون حرف از مغازه خارج شد ولی دست مرا هم کشید.
سوار اسب شد و مرا هم بالا کشید.
پارت_343
این بار اسب با سرعت بیشتری تازید. من هراسیده به طبیب تکیه دادم، چیزی نبود که آم را بگیرم.
طبیب افسار اسب را کشید و من کج شدم. جیغم کشیده شد که دستش دور شکمم حلقه شد و مرا محکم به شکمش چسباند.
با وحشت نفس کشیدم، نزدیک بود بیوفتم.
نفسی گحرکت کردم و بلند اضافه کردم:
– آروم. خیلی تنده.
سرعت اسب کمی کمتر شد و من تازه به اطراف چشم دوختم. جنگل آشنا…
چندباری رسیده بودم.
من و آن بچه!
برای چیدن سیب و یا کمی توت.
توتی که سمی بود و بعد از خوردنش تمام گلویم قرمز میشد.
نگاهم را گحرکت کردم، اصلا دوست نداشتم به آن روزها برگردم. کم کم سرعت اسب کمتر شد.
من را نزدیک دریاچه آورده بود…
جایی که یک بار در آن افتاده بودم. از اسب پایین رفت؛ دور کمرم را گراهی شد و مرا پایین آورد.
با وجود اخم غلیظی که روی صورتش بود اما باز هم حواسش به من بود و این مسرورم میکرد.
البته جرات ابرازش را نداشتم، واقعا عصبی بود.
کف دستم را کشید، پشت سرش روانه شدم. گمانم حواسش نبود که دارد مرا میکشد.
کم کم داشتیم نزدیک دریاچه میشدیم، وای که چقدر ازش بدم میرسید.
از تمام این جنگل بدم میرسید…
من از پشت قصر بیشتر خوشم میآمد.
توقف کرد، دستم را رها کرد و کلافه درون موهایش فرستاد. موهای مرتبش به هم ریخته شدند و چقدر این گونه به او میرسید.
– چه چیزی اذیتتون کرده؟
به خودم جرات دادم و جویا شدم. باد وزید و موهایش را در پیشانیاش ریخت. صورتش ظاهر پسربچه ها را گرفت.
اخمو گفت:
– این مدت اصلا حواسم به مردم نبوده، اصلا چرا پدر همچین قانون مسخره ای گذاشته و به من ناضافه کرده؟!
دیدههایش را ریز کرد و ادامه داد:
– تو خودت چرا بهم ناضافه کردی؟
– باید میاظهار کردم؟
با آن موهای ریخته روی پیشانیاش خیلی بامزه شده بود.
– البته که باید میاضافه کردی، تو از روستا اومدی و شدی خدمتکار من.
همون موقع نگفتی، بعد هم شدی معشوقم.
چرا نبیان کردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن