دختر، تو باید از اینجا بری، تو محبوب طبیب هستی جات اینجا نیست.
نقره نگاهی به آشپز انداخت.
– ساما اقا، من کار دیگه ای ندارم.
– به حرم سرا برس، مگر اون جا به عهدهی تو نیست؟
نقره نمیخواست به ساما بگوید که کاری برای آن جا نمیکند. در عوض گفت:
– نگار حواسش هست، من کف دستورات لازم رو دادم.
ساما ظرف را از کف دستش کشید و خمیر را بار دیگر روی میز پهن کرد. وردنه را برداشت و رویش کشید.
نقره با دقت چشم دوخت، عاشق شد این کار را یاد بگیرد.
– خاتون ما کل روزگار به شیرینی نیازی نداریم.
بهتره به جای کار استراحت کنی.
نقره پلک زد و با قلبخوری از آن جا حرکت کرد. چقدر استراحت کند؟
ماهی تارک جهان شده بود و از وقتی که به جنگ راهی شدند کسی او را نمتوجه شد.
در نتیجه نقره نمیتوانست با در ذهنش گذراندن و حرص خوردن درمورد او خودش را مشغول نگه دارد.
آتنا هم که ساکت بود و نگار همه جا برای کار گیرش میانداخت. خاتون بزرگ هم چند روزی بود به عمارت جنوبی راهی شده بود.
کسی نبود که بتواند فکر نقره را از طبیب منحرف کند. این حجم مشتاق دیداری هم برایش عجیب بود.
او دریافته بود که انسانی وابسته است و حالا نزدیک ترین شخص به او در جوارش نبود.
بیهدف در حرم سرا قدم برداشت، باید کمی فکر میکرد. دوست نداشت بیهوده در قصر پرسه بزند.
بی هوده بودن او را میترساند.
او به کار کردن عادت داشت.
#پارت_299
جواب نامهاش هم که نیامده بود. بسیار منتظرش بود و از طرفی احتمال این بود که طبیب نتواند پاسخش را بدهد.
کلی حرف برای اضافه کردن به او داشت و قصد داشت نامهی بعدی را آتنا برایش بنویسد. با آتنا راحت تر بود.
اما کاش خودش میتوانست بنویسد، از این که از بقیه بخواهد کمی خجالت زدهاش میکرد.
در پیش مالک وضعیت کمی بحرانی بود.
حمله ی موفقی نداششتابزده.
تعداد زیادی کشته دادند و پادشاه زخمی شده بود.
مرام( همون ولی عهد) شجاعانه جنگیده بود، برادرش یک عیاش بیخود بود ولی در عین حال قدرتمند هم بود.
البته نسبت به جنگ قبلی پیشراهی شد کرده بود، مالک هم همین طور. آن همه تمرین شمشیر بازی هنگام طلوع، اسب سواری در ظهر و شنا در نهر هنگام غروب بدنش را ورزیده کرده بود.
غذای زیادی هم نمیخورد.
عشقش نوشیدنی بود و آن رخوت سبک!
و در اینجا نوشیدنی محدود بود، این دیوانهاش کرده بود.
صدای داد پادشاه که رسید از چادر خارج شد.
پادشاه بسیار زخمی شده بود، یک انگشت دستش قطع شده بود و زخم بزرگی در بازویش.
با این حال از مالک کمک نخواست و وقتی مالک برای کمک راهی شده بود مرام به او بیان کرد که این جا خبری از شیشههایش نیست و نمیتواند حال پادشاه را خوب کند.
برادر مغرور و عوضیاش! کاش میتوانست یک خنجر در گلویش فرو کند و وقتی برای کمک خرخر کند مالک به او بگوید که شیشههایش همراهش نیست.
پادشاه فریاد دیگری زد.
«هه» مالک پوزخندی زد ! دردهایی که پدرش میکشید در برابر دردهای او هیچ بودند.
لعنتی! او عملا کور شده بود.
تمام انگشتهای کف دست چپش شکسته شده بودند و از هر نقطهی تنش خون میچکید.
پادشاه اما به خاطر یک انگشت همه را دیوانه کرده بود. مردک بزدل!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن