نقره با گیجی سرش را تکان داد. در این دوهفته کمی سردرگم بود.
بودن در آن اتاق را عاشق شد اما وقتی شب ها روی تخت دراز میکشید احساس عجیبی به او دست میداد.
تخت بوی طبیب را میداد و نقره دربرابر شستن ملحفهها بسیار مقاومت میکرد.
قلبش برای طبیب بهشدت تنگ شده بود.
در روزهای اول همیشگی به او فکر میکرد، گاهی از افکارش تعجب میکرد.
او نگرانش بود درست، ولی چرا کل روزگار غرقش بود.
شبها دلش از دلتنگی درد گراهی شده بود.
تا این که آتنا به او اضافه کرد که شاید طبیب را دوست دارد.
خب او هم واقعا دوستش داشت اما اینقدر؟
طبیب برایش دوست داشتنی و قابل احترام بود اما حسی که تجربه میکرد از چیزی که فکر میکرد بهشدت بیشتر بود.
بعضی شامگاهها خوابش را میمتوجه شد. که برگشته و نقره را در آغوش گحرکت کرده.
در خواب هم نقره با بیحیایی او را بوسیده.
بعضی وقتها هم گریه میکرد.
در آن اتاق احساس تنهایی زیادی میکرد اما حاضر به حرکت کردن هم نبود.
با نگهبان هم دوست شده بود اما اسمش را هنوز هم نمیاطلاع داشت.
نگهبان به او بیان کرده بود که هویتش باید مخفی بماند.
مرد خوبی بود. بسیار حرف نمیزد و شبها مواظب نقره بود.
نقره درک کرد که او شبها اصلا نمیخوابد، موقع طلوع افتاب میخوابید و زودتر از نقره هم بیدار میشد.
همسرش فوت کرده بود پسرش نگهبان بود. پیش نقاب دار کار میکرد.
نقره کمی بابت پسرش دلخور شد و به او قول داد موقع برگشتن طبیب حتما پسرش را از پیش آن مردک منفور نجات خواهد داد.
حال آتنا بهتر شده بود اما هنوز هم به سختی نفس میکشید، نگار هم کمتر اذیتش میکرد.
هر روز با نگهبان به جنگل میرفت و با هم گیاه جمع میکردند.
سه دارو درست کرده بود، آن هم با کلی شلوغ کاری. چندتا از شیشههای خالی را هم شکانده بود که امیدوار بود آن ها را طبیب یادش نماند.
#پارت_296
– خب تموم شد، این نامه رو برای مرد رویاهات بفرست.
نقره نگاه غرهای به او راهی شد ولی دعا بیجاده هم نمیبیان کرد. طبیب را در رویاهایش میمشاهده کرد.
– دعا به نظرت نامه کم نیست.
– نه خوبه. توی جنگه همین که بدونه نگرانشی کافیه.
نقره حرفش را باور کرد و نامه را داد اما اگر میدرک کرد چه در آن هست قطعا اول دعا را میکشت و بعد خودش را.
حال نامه به کف دست مالک رسیده بود و وقتی توانست سرفههایش را کنترل کند بقیهی آن را خواند.
– امیدوارم حالتون خوب باشه.
بهشدت نگران و بیقرارتون هستم.
ای عشق من، کاش زود برگرمتوجه شد چراکه من بدون شما در تاریکی هستم.
حسرت دیدن دوبارهی شما روی دلم مانده.
شب ها از فکر به شما نمیتونم بخوابم و روزم را با خیال شما سپری میکنم.
شما یار من هستید و با این که نیستید اما یادتون همیشگی با منه.
امیدوارم حالتون خوب باشه و به این نامهام جواب بدید.
اگر هم نتونستید اشکالی نداره.
این رو بدونید که خیلی دوستون دارم و چشم انتظارتون هستم مرد من.
از طرف نقره خاتون.
دهان طبیب باز مانده بود، این دیگر چه بود.
محال بود این را نقره نوشته باشد.
یار؟ مرد من؟
خندهاش گرفت. حتما یکی از دخترها برایش نوشته. خندهاش شدت گحرکت کرد.
بچهخوک احمق.
البته در قلبش کمی ذوق کرده بود.
دخترک روزگارش را ساخته بود.
بهسرعت برگه و قلمی آورد، قصد داشت نامه را با همان سواره بفرستد تا زود به دستش برسد.
– سلام خاتون من، حالت خوبه؟
میدانست که شخص دیگری برای او نامه را میخواند و مثل نقره نباید ریسک میکرد، پس…
– من هم بسیار بیقرار دیدن روی شما هستم.
حالم خوبه.
این جا شامگاههای سردی داره که اگر بومشاهده کرد برای من گرم بودن.
به زودی برمیگردم و میبینمتون.
مواظب خودتون باشید.
با علاقه، از طرف مالک.
نامه را مهر زد و با تبسم کج به آن خیره شد، از چادرش خارج شد و با اخم تصنعی نامه را به دست سواره داد.
– این رو قایم کن و فقط به دست نقره خاتون بده.
سکهای هم در دست سواره گذاشت که مردک با ذوق سرش را تکان داد و نامه را قایم کرد.
– بله، حتما شاهزاده.
پارت_297
– باز اومدی اینجا خاتون؟ ببینم میتونی کارم رو ازم بگیری یا نه.
نقره لبخندی به آشپزقصر انداخت.
مرد قدکوتاه و فربهای که مهارت عجیبی در پخت همه چیز داشت.
البته نه برای هرکسی…
او فقط برای ملکه، همسر اماعهد و مقام اشرافی غذا میپخت.
البته هرازگاهی برای حرم سرا شیرینی میفرستاد.
نقره خمیر ورز داده شده را در ظرف چوبی گذاشت.
– خیلی حوصلم سر میره.
نقره برای خودش سرگرمی جدیدی پیدا کرده بود. بودن در آشپزخونه و پختن شیرینی!
البته بیشتر شامگاهیه حواس پرتی بود.
یک هفته دیگر گذشته بود و او همچنان به طبیب فکر میکرد. دلواپسش تنها دوستش بود…
البته نقره آتنا و دعا را هم داشت اما مالک به دلش نزدیک تر بود. هنوز هم خوابش را میدید و شامگاهها اذیت میشد.
با این که اعتقاد خاصی نداشت اما چندبار دزدکی مقابل کلیسای شهر برای سلامتی اش دعا کرده بود.
دیگر دارو درست نمیکرد، از اکثر آن ها یک شیشه درست کرده بود.
بعضی از آن ها را هم نه او و نه نگهبان عزیزش بلد نبودند.
و درآخر پایش به آشپزمنزل باز شد.
و حالا این کار هم کمی برایش حوصله سر بر شده بود.
آتنا به او گفته بود که دردسر در خونش است و تا در وسط دعوا و بدبختی گیر نکند آهسته نمیشود.
اما او فقط احساس تنهایی میکرد.
همه او را به عنوان محبوب مالک میشناختند و با آن توپ و تشر مالک در روز آخر دخترهای حرم سرا دیگر بسیار با او گرم نمیگحرکت کردند.
اوایل نگار برای کارهای حرم سرا نظرش را میجویا شد ولی وقتی دید نقره پرت تر از این حرفهاست بیخیالش شد.
نقره به نگار اعتماد داشت، البته چاره ی دیگری نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن