بعد از درست کردن اتیش همه به شکل دایره دور اتیش نشستیم و مشغول حرف زدن بودیم که ترانه اظهار کرد بچه ها بیاین شجاعت و جرعت بازی کنیم
بچه ها قبول کردن ولی من دو قلب بودم
و نمیدونستم بازی کنم یا نه؟
یاشار هم لب نمی زد چیزی بگه
ارش به یاشار اظهار کرد :
-هستی که یاشار خان؟
یاشار سری تکون داد و گفت :
-نه من نیستم، خودتون بازی کنید
آرش لبخند زد و با خنده اضافه کرد :
-هراسیدی؟
بابا کار سخت دستت نمیدادیم!
یاشار بعد از چند ثانیه اظهار کرد :
-اوکی.. منم هستم
امیدم به یاشار بود که امیدمم ناامید شد
منم چیزی ناضافه کردم و کامبیز کشیده شد رفت یه بطری خالی از کافه اورد شروع به بازی کردن،
بچه ها بیشتر حقیقت رو انتخاب میکردن و سوالی های سخت و گاهی مثبت ۱۸ میپرسیدن، سوال های مسخره هم می پرسیدن اما کم کسی بود که جرعت انتخاب کنه تا اینکه بطری چرخید روی یاشار و آرش باید از یاشار می سؤال کرد..
یاشار هم حقیقت انتخاب نکرد و اظهار کرد جرعت
آرش لبخند خبیثانه ای زد و رو کرد سمت بچه ها و گفت :
-بچه ها با یه صحنه ای رمانتیک موافقید؟
بچه ها که انگاری فکر ارش رو خونده بودن ریز ریز می لبخند زدن و موافقتشون اعلام کردن
من هم گیج بودم که منظورشون از صحنه ای رمانتیک چی؟
آرش رو کرد سمت یاشار و با لبخند دندون نمایی اضافه کرد :
-خب یاشار..
کمی مکث کرد و ادامه داد :
-ما میخوایم که هانا..
وقتی اسممو آرش به زبون اورد شش دانگ حواسمو جمع کردم که ببینم میخواد چی بگه؟
با حرفی که زد چشمام به قد توپ تنیس شد
و ضربان دلم تندتر شد
انگار چیزی که گوش داده بودم باور نمی کردم که بار دیگر حرف آرش توی گوشم اکو شد که بیان کرد :
-میخوایم جلوی همه هانا ببوسی!
ناباور نگاهی به یاشار کردم که اونم بهم خیره شد
از چهرش معلوم بود که اونم جاخورده و تعجب کرده
یاشار نگاه ازم گراهی شد و رو به آرش اضافه کرد :
-نه.. نمیشه.. یه چیز دیگه بگو
سرمو برگردوندم به سمت بقیه که آرش نچ نچی کرد و با لبخندی که گوشه ای لبش بود اضافه کرد :
-حاجی ناسلامتی نامزدین.. بعد الان جوری رفتار می کنید که انگاری از غریبه هم غریبه ترین!
زود یالله ما منتظریم..
نامزد چی بود؟
کشک چی بود؟
اونا نمی دونستن که نامزدی در کار نیست و من خدمتکار عمارت یاشارم..
با این فکر دیدهامو آروم باز و بسته کردم
همش تقصیر یاشار بود که عین خر توی گِل گیر کردیم و جاده فرار نداریم
الان هم ازمون میخوان که همو ببوسیم!
برگشتم سمت یاشار و یاشارم به سمتم برگشت که مغموم اضافه کرد :
-انگار چاره ای نداریم..
چهار زانو جای گرفتم و دیده غره ای نثارش کردم
و آروم بیان کردم :
-برات دارم..
یاشار هم چهار زانو رو به روم جای گرفت و با لبخند کم رنگی گفت :
-آماده ای؟
با مشت زدم به زانوش و خشن گفتم :
-زهرمار
یاشار تو گلو لبخند زد و چیزی نگفت
بعد از چند ثانیه خنثی هم دیگه رو نگاه می کردیم که یاشار اروم اروم سرشو به سمت صورتم متمایز کرد و جلو ارود
داشت لحظه به لحظه بهم نزدیک تر می شد
و منم قلبم شتابزدهتر می زد جوری که میتونستم صداشو بشنوم!
یک وجب فاصله بینمون بود که اب دهنمو به سختی قورت دادم و با چشمام صورت یاشار رو از نگاه می گذروندم
از این فاصله هرم نفس هاش تو صورتم پخش می شد و من حالی به حالی می شدم
دست خودم نبود و معلوم نبود چم شده؟
یاشار صورتشو جلو اورد و اون یک وجب فاصله بینمون هم پر کرد و لباش روی لبام قرار گراهی شد که بی اختیار نگاهام بسته شد
نشستن لبای نرم و داغش روی لبام باعث شده بود که دلم توی گلوم بزنه و نفس کشیدن هم از یادم بره..
گرمی لباش باعث شده بود گر بگیرم و یه حسی به بدنم تزریق می شد که داشتم شل می شدم
داشتم میراهی شدم توی یه عالم دیگه که یاشار اروم لباشو از روی لبام برداشت و عقب حرکت کرد
اروم پلک هامو باز کردم و عمیق نگاهش کردم
که عقب حرکت کرد و سر جای قبلیش جای گرفت
با عقب راهی شدنش تازه میتونستم نفس بکشم
با گحرکت کردن بوسه ای یاشار از من بچه ها راضی شدن
و چَه چَه و بَه بَه می کردن و میاضافه کردن چه عاشقانه و قلبربا..
منم که نمیدونم چم شده بود توی حال خودم نبودم و با بوسه ای یاشار توی جهانی دیگه سیر می کردم
که به خودم اومدم و نگاهمو از یاشار گحرکت کردم و برگشتم رو به بچه ها جای گرفتم و چیزی نبیان کردم..
دلِ ناارومم اروم تر می تپید
دیگه بطری سمت یاشار خداروشکر نچرخید وگرنه شاید ازمون چیز های دیگه هم میتمایل داشتن!
تنها یه بار بطری سمت من چرخید که حقیقت رو انتخاب کردم و ترانه ازم سؤال کرد :
-که قبل یاشار دوست پسر داشتی یا نه؟
منم اظهار کردم :
-نه
هوا لب ساحل داشت سرد تر می شد و اتیش هم نداشتیم
تقریبا ساعت ۱۱ بود که برگشتیم عمارت،
توی راه نه من حرف زدم نه یاشار
نه اضافه کردم چرا همچین دروغی اظهار کردی که به اینجا برسه نه گفتم که چرا بوسیدم؟
لام تا کام حرف نزدیم
با بوسه ای یاشار که از لبام چیده بود نمیدونم چرا دلم میمیل داشت بار دیگر اون بوسه تکرار بشه!!
نمیدونم چه مرگم شده بود که تعاملاتم اینجوری تِله پاتی شده بود
ولی متوجه شده بودم که یه حس های به یاشار دارم
و یاشار اامان پسری بود که باعث شده بود این حس ها درونم ظهور کنن
اما نمیدونم چرا ته قلبم غمگین بود؟
شاید بخاطر این بود که یاشار خلافکار.. ولی یه نور امیدی توی قلبم بود که میاضافه کرد این دیو دو سر پلیسِ و اینو هم ثابت می کنم
با این فکر کف دستامو زیر سرم بردم و سعی کردم بخوابم..
“یاشار”
کنار پنجره ای قدی از حرکت ایستاده بودم و ماه تابنده رو تماشا می کردم و ذهنم تمام درگیر امشامگاه بود
به امشب و بوسیدن هانا!
بوسیدن دختری که از وقتی اومده بود توی این عمارت با پررو بازی و چموش بازیش منو شیفته خودش کرده بود
من که تموم فکرم پی هدفم بود الان ذهنم همش درگیر هاناست
درگیر کاراش!
درگیر خنده هاش!
درگیر پررو بازی هاش!
درگیر بوسیدنش!
بوسیدنش و حس های که بهش داشتم باعث شده بود که بخوام این دختر مال من بشه و مال خودم باشه..
وقتی که به ترانه گفت قبل از من دوست پسری نداشته درک کردم که من اامان نامزد دروغی و اامان کسی ام که بوسیدتش..
و چقدر این دل بی صاحبم میمیل داشت که هانا مالِ من بشه
من عاشقِ دختر میلاد رضایی شده بودم دختری که مسیح از سر کینه و دشمنی با پدرش اونو آورد دبی و میتمایل داشت به پدرش درس عبرتی بده و با این فکر که خانوادش میان دنبالش و یه روزگاری قرار از این عمارت بره و دیگه پیش من نباشه یه توده ی بزرگ غم روی قلبم می قرار گرفت
کاش می شد خودم و مسیح زودتر کارمون تمام بشه و برگردیم ایران
برگردیم و من بتونم هانا از پدرش میل داشتگاری کنم
ولی این یه خیال بود..
یه خیال غیر ممکن..
پدر هانا حتما من و مسیح یه خلافکارِ باند بزرگ میشناخت و دزدِ دخترش و دختر برادرش می دونست و ممکن نبود با این باور های که به منو مسیح داره هانا رو به من بده..!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن