منقبض شدن عضلات گردن مرد، یعنی فرو بردن خشمی که حتی خودش نیز نمی خبر داشت علّتش چیست.گامی پیش وارد شد و از نزدیک شدنش دخترک لرزید.بوی عطر بهاری اش از این نزدیک ،شامه ی تیز شیرزاد را تح*ریک می کرد:
-جویا شدم چرا این همه اصرار داری که از این جا بری؟به خاطر اون بوسه ی اشتباهی؟
گفت و توانست با همان یک جمله ی کوتاه آخرش، درون دخترک بلوا به پا کند.یک صاعقه ی بزرگ به تن نحیفش وارد کند و به تماشای حال وخیمش بنشیند.
رنگ از رخش پریده بود و حالا بی مهابا به صورت شیرزاد نگاه می کرد.
بوسه ی اشتباهی؟
درست گوش داد؟
چیزی از درون مرد، به تکاپو افتاده بود .ولی مشت هایش را باز کرد و کف دست به موهایش کشید:
-من یه معذرت خواهی بهت بدهکارم!
سینه ی دیار از حرکت توقف کرد.نفس کشیدن را از یاد برده بود و از گوش هایش دود بیرون می زد.
شیرزاد پلک بست و خشمی که نگاهش را فرا گراهی شده بود، پس زد.به جایش نرم تر شد و انگار قصدش قلبجویی بود.مانند راضی کردن یک طفل.
-زودتر از اینا باید ازت عذرخواهی می کردم ؛ولی باور کن تا شبش متوجه نشدم.من هیچ سؤنیّتی نداشتم.باورمی کنی؟!
حالا اظهار کرده های میترا یکی یکی در سرش تکرار می شدند.
دیار را با کسی دیگر اشتباه گحرکت کرده است.
بابت آن بوسه عذرخواهی می کند و حتی…حتی شاید از خودش متنفر است که یک بچه را آن گونه با التهاب بوسیده است.
-اون روزگار و اتفاقی که افتاد رو فراموش کن و مثل یه آدم حرفه ای به کارت ادامه بده.فکر کن اصلا اتفاق نیفتاده!
تمام تارهای صوتی اش به تکاپو افتادند تا جمله ی کوتاهی را روی لب بیاورد و به سختی موفق شد:
-نِ…نمی تونم !
شیرزاد با بیچارگی و درماندگی برگشت و موهایش را چنگ زد.
شاهپور آن بیرون چه فکری درمورد این مکالمه ی طولانی می کرد؟
-به همین راحتی که…که شما ازش دم می زنید نیست که!
شیرزاد با موهای به هم ریخته و نامرتب به طرفش برگشت.راست می گفت دخترک. حتی از ذهن لعنتی شیرزاد هم نرفته بود و گویی نمی میل داشت که برود:
-چرا؟پارتنر داری؟
دیار گیج و گُنگ ؛با نگاه های نَمناک ،نگاهش کرد.پارتنر؟منظورش از پارتنر چه بود؟
-آره؟کسی تو زیستنت هست که باعث شده عذاب وجدان بگیری یا اوضاع برات سخت بشه؟
دخترک فقط نگاهش کرد .اما از سکوتش یک انرژی منفی و الکترون وار ،به سینه ی مرد نفوذ کرد:
-به کسی علاقه مندی؟
آن حجم دایره ای شکل وسط گلوی دیار دائم در حال بزرگ تر شدن بود.دیگر حتی ثانیه ای نمی توانست روی پاهایش بماند:
-بله!
گویی یک جسم سنگین روی شانه های شیرزاد افتاد.یک حس عجیب؛ یک حس مرموز، باعث شد گرهی که باز شده بود ،برای چندمین بار
میان ابروهایش جای بگیرد.عضلات وا حرکت کرده اش باز هم منقبض شوند و قدم پس رفته را مجدداً پیش آید:
-پس نیازی نیست خودتو اذیّت کنی.تو توی اون بوسه هیچ تقصیری نداشتی.این من بودم که تو رو با نامزدم اشتباه گرفتم!
چشمان ناباور دیار، با حلقه ی اشکی که در آن ها موج زده بود، تا دیدهان جدی شیرزاد بالا وارد شدند.نامزدش؟
کاش می توانست پلک بر هم بزند و سر از جایی دیگر درآورد.مثلا آغوش مادرش.مثلا یک خونه ی گرم و امن .مثلا جایی که بتواند به خودش بیاید ؛ قبل از اینکه خود را مقابل آن مرد ببازد.
و شیرزاد بدون اینکه بداند چرا و چگونه در دیدهان پر از راز دخترک غرق شده است ، آن نَمِ مستقر در حدقه ی چشمانش را می دید.شامگاهیه بی شرف ها حرف نزده بود؟
-معذرت می خوام!
سیب گلوی دیار تکان خورد.گویی یک چوب جادویی ،به یک کوه یخ بزرگ کف دستور داده بود که آب شود.
گویی آن کوه یخ ،مجبور بود که از جایی که به سختی به آن چسبیده است ،جدا شود.
یا مانند این بود که به درختی که ریشه اش را همه جای زمین دوانده است بگویند برخیز و جای دیگر به سبز شدنت ادامه بده.
باید جان می داد به لب هایش .باید به این رگ های یخ زده کف دستور می داد خون ثابت مانده اش را به پمپاژ بی اندازند، تا بتواند چیزی بگوید.
چیزی بگوید و زودتر از مقابل این دو نگاه بگریزد.
-می دونم عذرخواهی چیزی رو حل نمی کنه ؛ولی به هرکی که بخوای قسم می خورم روحم هم خبر نداشت که تو توی اتاقی!
اشکش بالاخره پایین چکید و شیرزاد آن را دید.
متوجه شد و گویی سنگینی آوار گونه ای که روی شانه هایش بود دو چندان شد.
هردو دستش را روی دیدهانش قرار داد.و گوش هایش هنوز در گیر و دار همان یک کلمه جواب دیار بودند:
“_بله! ”
هم پریشان بود و هم خجالت زده.
هم پر از حرص بود و هم پشیمان.
هم پر از آتشی بود که رها با دروغ هایش به جان او انداخت و هم…مصمم بود که اجازه ندهد دیار از آن جا برود!
به خاطر شیرزاد بیکار می شد؟
دلیلش هم فقط همین بود و بس!قلبیل دیگری که نمی توانست داشته باشد.می توانست؟
-آ…آقای شیرمرد،من…من دیگه نمی تونم این جا بمونم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن