آوای پر از ارتعاش دیار یعنی تن نحیف دخترک کم تجربه، تحمّل این وزن سنگین را ندارد.فشار کف دستان شیرزاد روی دیدهانش بیشتر شد و دیار در حال مرگ بود:
-غذاهای امروز؟خدای من! میشه به مولینم زنگ بزنم بیاد؟
شیرزاد کف دستانش را برداشت و مات زده، خیره ی دیار شد.
جدی که نبود؟
-دارم ازت معذرت خواهی می کنم دیگه!
کف دستانش را بالا آورده بود که بهترین توضیح را پیدا کند.اما انگار صاعقه ی بدی را روی سر آن دختر هجده ساله فرود آورده بود.
-دیار…ببین…درک می کنم .ذهنت درگیر شده.شاید از من بدت اومده باشه.ولی باور کن صد سال دیگه هم بگذره، من روی تو نظر پیدا نمی کنم.بین من و تو هیچ اتفاق دیگه ای قرار نیست بی افته، این مسخره ست. اینجا معذب نمیشی دیگه، باشه !؟
می میل داشت ابرویش را درست کند و نمی اطلاع داشت بدتر دارد میزند و نگاهش را کور می کند.
نفس دیار دیگر بالا نمی رسید.اشک هایی که تمام صورتش را در بر گحرکت کرده بودند، ریزششان از اختیار او خارج بود.
و شیرزاد کم مانده بود سرش را به دیوار بکوبد:
-دیگه مشکل کجاست؟میخوام بهت بگم که اون موضوع کاملا پاک می شه.من به همین زودیا ازدواج می کنم.تو هم که تو زیستنت کسی رو داری.اون بوسه از روی عمد نبوده که اینقدر تو زندگیمون تاثیر منفی بذاره!
چیزی نبود که دیار به آن چنگ بی اندازد؟
کم کم حس می کرد که اگر بیشتر از آن را بشنود روی زمین می افتد.
دهانش مزه ی زهر گحرکت کرده بود و حتی ثانیه ای دیگر دوام نمی آورد.
تمام زورش را جمع کرد و به پاهایش داد.تمام انرژی اش را به پاهایش داد و با بالاترین سرعتی که از خودش در آن حال سراغ داشت به طرف در خروجی دوید.
دوید…بدون برداشتن وسایلش دوید و آوای کشیده شیرزاد پشت سرش جا ماند:
-دیاار؟
از اتاق بیرون راهی شد و خروج دخترک را از مغازه مشاهده کرد.
گند زد؟
چه گفت مگر؟
-چش شد دختره؟
آوای جدی شاهپور را پشت سرش گوش داد و کلافه پلک بست.
هیچ حوصله ی توضیح نداشت.کسی که دیار به او علاقه مند شده بود شاهپور که نبود؟
-شیرزاد با توام!چی بیان کردی که دختره ی طفل معصوم بدون برداشتن وسایلش از این جا حرکت کرد؟
با همان پلک های بسته به طرفش برگشت و از کنارش گذشت.تنه ی محکمش به شاهپور، باعث شد تنش بینشان قوت بگیرد.
پشت سرش رسید:
-به خاطر یه بگو بخند دل دختره رو شکوندی؟بنده خدا از وقتی اومده داره ازت حرف می شنوه.چکار کرده مگه؟
شیرزاد با فک قفل شده منوی رزروی را چک کرد و سراغ گاز رفت.زیر قابلمه ها را خاموش می کرد که شاهپور نزدیک تر شد و تن صدایش عصبی تر:
-شیرزاد؟!
در کسری از ثانیه، تیز به طرفش برگشت و نگاه خشکش را به او داد:
-اگر باهاش در ارتباطی بگو بیاد سفارشاشو برسونه بعد هرجا دلدادگیش می کشه بره.یه لیست رو کف دست من گذاشته ؛از گور عمه ی کی بیارم برسونم کف دست مشتری؟
خنده ی ناباوری روی لب های شاهپور جا گراهی شد و نگاه خیره اش شیرزاد را عصبی تر می کرد.
او را کنار زد و ظرف خمیر را جلو کشید:
-نمتوجه شدی چی گفتم؟
-چرا فقط با دیار اینطوری هستی؟چرا اینقدر بهش سخت می گیری؟
ابروهای شیرزاد در هم تنیده شدند.هیچ از لحن شاهپور خوشش نمی آمد:
-حسابشو تو پس می گیری؟شاهپور اصلا حوصله ی یکی به دو کردن درمورد اون دختربچه ی لوس رو ندارم. قرارداد امضا کرده .صفته داده. اگر طرف حسابم تویی، بهش بگو وقتی برمی گرده اینجا دیگه از این بچه بازیا نداریم.حالیش کن اینجا محل کاره!
ابروهای شاهپور از شدت حیرت به سقف پیشانی اش چسبیده بودند دیگر.بعید بود.به خدا که این حرکات از شیرزاد بعید بود و قطع به یقین، این روزگار ها یک مرگش شده بود که مانند اسفند روی آتش بالا و پایین می پرید.
**
بسته های بزرگ پنیر را از ترک موتور برداشت و با قدم هایی شتابزده، به طرف آشپزخانه رفت.نیم ساعت از خرید راهی شدنش گذشته بود و امیدوار که شاهپور دخترک را سر کارش بازگردانده باشد.الکی که نبود!
سفارش داشتند.
به آشپزمنزل می حرکت کرد و بوی سبزی های سرخ شده که زیر بینی اش خورد ، ناخودآگاه لب هایش کشیده شدند.
برگشته است خرگوشک کوچک!
داخل که شد، هنوز بسته ها را روی میز نگذاشته بود که فتانه خانم را با کفگیری که در کف دستش بود و برنج را امتحان می کرد دید.
لحظه ای متوقف شد و حالا زن هم ورود او را متوجه شد.
دید و با مکث سلام داد.
-بده من یکی از بسته هارو مشتری جرمون داد دیگه!
شاهپور بسته ی بالایی را برداشت و راهی شد.شیرزاد ماند و جواب سلامی مردد:
-سلام.تو زحمت افتامشاهده کرد !
فتانه خانم با نفس عمیقی نگاه از قد و قامت کشیده شیرزاد گرفت و درب قابلمه ی بزرگ را بست:
-زحمتی نیست پسرم.این مدت، تا وقتی که یه آشپز پیدا کنید، من به جای دیار میام!
شیرزاد می میل داشت بسته ها را در یخچال بگذارد که باز هم قدم هایش متوقف شدند.
دیار …دیگر نمی خواست برگردد؟
عضلات منقبض شده ی صورتش را رها کرد تا به خودش بیاید.
این گونه بهتر نبود؟
-شما بزرگتر اون دخترید فتانه خانم.به نظرتون درسته تا تقی به توقی می خوره بذاره بره؟من رو بودنش حساب باز کردم که این کارو جاده انداختم!
فتانه سیب زمینی های خلال شده را در روغنی که دمایش به حد ممکن رسیده بود، انداخت و آوای جلز و ولزشان مانع از گوش داده شدن آه او شد.
سیب زمینی ها را در روغن داغ صاف کرد و به طرف شیرزاد برگشت:
-من دختر خودمو، صبر و تحملش رو خوب می شناسم پسرم.ولی اینم می دونم که این بار اشتباه کرده.هزار بار به جای دیار معذرت می خوام.به صلاحه که دیگه اینجا کار نکنه.هم به صلاح اونه؛هم کار و بار شما.
شیرزاد با چانه ای که نمی خبر داشت چرا اینقدر منقبض شده است، بالأخره بسته ها را در فریزر گذاشت .
میل خودش است دیگر.حالا که اینقدر برای رفتن مصمم است ،شیرزاد چرا جوش بیاورد؟
کار هم که پیدا کرده است گویا!
-مشکلی نیست فتانه خانم.امیدوارم هر جا هست موفق باشه!
در لحنش حرص که نبود.بود؟
شاهپور با تأسف سر تکان داد و مشغول کارش شد.
-منتظر نذری پزون بودیم ؛حالا توفیق پیدا کردیم این مدت کف دستپخت خودتونو بخوریم!
اظهار کرد و نخبر داشت چه اضطرابی به جان زن انداخت.زنی که دیگر خانه ای برای پذیرایی از مهمانش نداشت و چیزی تا نیمه ی شعبان هم باقی نمانده بود.
کف دستانش را با لرزش در هم قفل کرد و این از چشم شیرزادی که اعصاب درست و درمان نداشت، دور ماند.
کجا می پخت نذری اش را؟کجا می برد مهمانانش را؟
خونه ی سرایداری که پسر خانم حاتمی موقتا به آن ها داده بود؟
حالا گیریم که خانم حاتمی اجازه اش را داد.جهانبخش چطور راضی می شد او مهمان به خونه اش بیاورد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن