شیرزاد فقط یک نیمنگاه انداخته بود و به خاطر روشنایی منزل، در همان چند صدم ثانیه توانسته بود قامت رها را تشخیص دهد.
دیر شد!
وقت تمام شد و… شیرزاد دیگر بیشتر از این نمیتوانست ریسک کند.
تمام توانش را جمع کرد.
-پس الان و این وقت شب اینجا چه غلطی میکنی؟
یک خنجر در گلویش بود. یک خنجر درست روی دلش و ثانیهبهثانیه تأثیر کلامش را در مردمکهایی که بهیکباره تکان خوردند متوجه شد.
رها کم بود ، نگین هم اضافه شد و این موجی بود بر فریاد بلند شیرزاد:
-هااا؟ اینجا و تو این خونه چکار میکنییی؟
شانههایش پرید. وحشت کرد از فریاد شیرزاد و مرد دیوانهتر شد. مردارخوارها یکییکی دم در جمع شده بودند:
-شیرزاد؟
-کیه رها؟ عه عه عه… تو با چه رویی اومدی اینجا؟
-نگین…
چه ترکیب کاملی بودند آن دو… نگین و رها خیلی خوب نقشهی نابودی دخترک بیپناه را کشیده بودند. شیرزاد خشمگین بود از دیار… آری پر از فریاد بود از دیار اما… لرزش شانههایش که او را مانند جوجهای تنها نشان میداد، شیرزاد را برای در آغوش کشیدنش دیوانه میکرد.
-قبل از اینکه برم چی بهت اظهار کردم؟ها؟
دیدهان قشنگیش لبالب پر میشد… آن بیوفایی که خونهی جهانبخش را منزلی خود میمتوجه شد!
-بیان کردم این چند روزگاری که خبر مرگم نیستم ، بمون خونه. اظهار کردم نمیخوام عزیز این وسط آسیبی ببینه. بیان کردم یا نه؟
-شیرزاد بذار بیاد تو. دختره داره میلرزه!
صدای رها میتوانست مانند دریل مغزش را بشکافد. باید دیار را هرطور که شده بیرون میفرستاد! باید بیرون میرفت قبل از اینکه آن بیشرفها مانند مور و ملخ اینجا بریزند.
-اظهار کردم… گفتم قرار نیست به خاطر من… به عزیز آسیبی برسه!
اینگونه که با بغض و بهت حرف میزد، چنان جنونی به شیرزاد میداد که میمیل داشت دست دور صورتش گرد کند و جلوی لرز چانهاش را بگیرد.
و شیرزاد فقط میتوانست این جنون را میان فریادهایش تخلیه کند وقتی رها به هر چیزی چنگ میانداخت که دخترک را به منزل بکشاند:
-پس چرا اون زن الان رو تخت بیمارستانههههه؟
-شیرزاد؟
کیوان بود که میخواست مردانگی به خرج دهد؟ کیوان بود که میتمایل داشت درس مردانگی به شیرزاد دهد؟
حالا نهتنها چانهاش، بلکه تمام تنش به لرزش در رسیده بود. لبهایش مانند طفلی سوار بر فکش میلرزید و شیرزاد تا چشمش به آن صحنه خورد ، ندانست چگونه این همه خشم را بیرون بریزد.
نخبر داشت چگونه جلوی این اتفاقات را بگیرد و تنها میتوانست آن همه دیوانگی را سر اولین شئ سر راهش خالی کند. آن هم چهارپایهای بود که با صوتی قد بلند، توسط لگد شیرزاد واژگون شد.
نفسنفس میزد. حالش خوب نبود و اگر غائله را ختم نمیکرد، همانجا رها را دفن میکرد. میان همان حیاط!
-همین الان وسایلت رو جمع میکنی و از اینجا میری!
یک نگاه مگر چقدر میتوانست مات شود؟! چقدر میتوانست زخم بزند بر جان کسی؟! چقدر میتوانست نشان دهد او از دیده افتاده است؟
به راستی از نگاهش افتاد؟
**
فلش فوروارد: وقت حال
موتور را داخل حیاط خونه کشید و با پشت پا، دروازه آهنین را بست. روی زمین پر از برگهای خیسخوردهی زیر باران بود و سرشانههای شیرزاد نیز خیس از همان قطرهها. موتور را زیر سایبان جلوی ساختمان پارک کرد و مسعود با گوش دادن آوای آن ، در هال را باز کرد.
منزل قدیمی بود و خالی. رفیق داشتن میتوانست چنین روزگارهایی به درد بخورد. حالا گاهی پیش میوارد شد که از حماقت رفقا چوب بخورد ولی خوبیاش بیشتر از بدیاش بود.
-اوه اوه چه بارونی گحرکت کرده! چرا با ماشین نیومدی؟
شیرزاد کاسکت را از سرش کشید و پایین رسید. هوا سرد بود و مسعود به خاطر بیرون آمدن از فضای گرم خانه کف دستانش را در سینه جمع کرده بود.
شیرزاد از کنارش گذشت و مسعود هم پشت سرش در را بست.
-چی شد؟ حرف زده یا نه؟
-کف دست خوش! مسعود بالا سرش باشه و به حرف نیاد؟!
شیرزاد برگشت و نیمنگاه بدی به او انداخت. قبل از داخل رفتن به اتاق مسعود، آرنجش را گرفت:
-شیرزاد… چکار کردی؟ با دختره حرف زدی؟
-الان ولم کن مسعود!
مسعود سر جادهشایستاد. بدجور عذابوجدان گراهی شده بود و دیدن این حال شیرزاد بدترش میکرد:
-میخوای من باهاش حرف بزنم؟ به پیر، به پیغمبر میگم تقصیر من بوده!
بینی شیرزاد منقبض شد. هرگاه به این نقطه میرسید دلبسته شد سر از تن مسعود جدا کند:
-بفرما برو حرف بزن! میخوای چی بگی؟ گیریم متوجه شد… گیریم متوجه شد اون شامگاه چرا با اون وضع فجیع از خونه بیرونش کردم؛ بعدش چی میشه؟
مسعود آشفته سر کج کرد:
-فقطیه لحظه بود. چه میدونم دقیقاً همون لحظه که دارم با گوشی حرف میزنم میزنه بیرون؟
چانهی شیرزاد سخت شد و صدای گحرکت کردهاش با خشم از گلویش خارج شد:
-تا صبح چند بار بهت زنگ زدم مسعود؟
مسعود دستانش را بالا برد و شیرزاد اجازه نداد حرف بزند. بیشتر سر روی صورتش خم کرد:
-ازت سؤال کردم… گفتی حتی یک لحظه دیده از اون در برنداشتی… اضافه کردی دختره حتی پاشو از خونه بیرون نذاشته… گفتی هیچکس اطراف خونه پرسه نمیزنه… گفتی هیچ خطری نیست… من تا لنگ ظهر تو اون بیمارستان خرابشده موندم، چراکه فکر میکردم دختره هنوز خونهست. من رو حراهی شد حساب کردم و تو اون بیمارستان منتظر خبر مرگ و زندگی مادرم موندم!
-حق داری! هرچی بگی حق داری! بابا بهخدا منم چند وقته تو خونهم جنگ اعصاب به جادهه… نمیتونم درست و حسابی با زن خودم راهی شدار کنم… عذاب وجدان یقهمو ول نمیکنه شیرزاد! دنبالیه راهحل واسه جبرانم؛ کی از من نارفیقی دیدی؟
شیرزاد جوابی نداد و فقط تمایل داشت با چند نفس عمیق بر خودش مسلط باشد. عجله داشت برای متوجه شدن حرفهای آن مرتیکه و مسعود دست روی صورتش کشید:
-مینا حاملهست شیرزاد! دارم بچهدار میشم…
چشمهای شیرزاد از هم باز شدند. لحظهای نیاز داشت چیزی که شنیده است را تحلیل کند و بعد… میان قلبمردگیهای این اخیر، برای ثانیهای کوتاه نگاهانش برق زد:
-چی میگی پسر؟
مسعود با غم و سرخوشی سر تکان داد:
-آره… اما اتفاقای این چند وقت اخیر نمیذارن لذتشو ببرم. هی با خودم میگم چه غلطی بکنم که درست شه. شیرزاد من میدونم تو چیا کشیدی و هنوزم میکشی. همین دیوونه م کرده!
شیرزاد تک خندهای کرد و هنوز هم سینهاش درد داشت. از وقتی فاصله گراهی شد از دیار و از آن عمارت بیرون زد سینهاش درد داشت. ولی این خبر خیلی شیرین بود…
کف دست دور شانههای رفیقش گرد کرد و ضربهای به کمرش زد:
– خری دیگه… خر!
**
-بابا چرا کف دستامو بستین دیگه؟ گفتم همه چیو میگم یعنی میگم دیگه…
شیرزاد روی دو زانویش نشسته بود که بتواند مستقیماً با این حیوان پست نگاهدردیده شود.
حتی اگر کوچکترین دروغی در کارش بود جانش را میگرفت:
-کف دستات جلوی زبونت رو گرفتن؟ حرف بزن تا چک نخوردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن