شیرزاد فقط یک نیمنگاه انداخته بود و به خاطر روشنایی خانه، در همان چند صدم ثانیه توانسته بود قامت رها را تشخیص دهد.
دیر شد!
وقت تمام شد و… شیرزاد دیگر بیشتر از این نمیتوانست ریسک کند.
تمام توانش را جمع کرد.
-پس الان و این وقت شب اینجا چه غلطی میکنی؟
یک خنجر در گلویش بود. یک خنجر درست روی قلبش و ثانیهبهثانیه تأثیر کلامش را در مردمکهایی که یکباره تکان خوردند دید.
رها کم بود ، نگین هم اضافه شد و این موجی بود بر فریاد کشیده شیرزاد:
-هااا؟ اینجا و تو این خونه چکار میکنییی؟
شانههایش پرید. هراسید از فریاد شیرزاد و مرد دیوانهتر شد. مردارخوارها یکییکی دم در جمع شده بودند:
-شیرزاد؟
-کیه رها؟ عه عه عه… تو با چه رویی اومدی اینجا؟
-نگین…
چه ترکیب کاملی بودند آن دو… نگین و رها بسیار خوب نقشهی نابودی دخترک بیپناه را کشیده بودند. شیرزاد خشمگین بود از دیار… آری پر از فریاد بود از دیار اما… لرزش شانههایش که او را مانند جوجهای تنها نشان میداد، شیرزاد را برای در آغوش کشیدنش دیوانه میکرد.
-قبل از اینکه برم چی بهت اظهار کردم؟ها؟
چشمان زیبایش لبالب پر میشد… آن بیوفایی که منزلی جهانبخش را منزلی خود میدید!
-گفتم این چند روزگاری که خبر مرگم نیستم ، بمون خونه. گفتم نمیخوام عزیز این وسط آسیبی ببینه. اظهار کردم یا نه؟
-شیرزاد بذار بیاد تو. دختره داره میلرزه!
صدای رها میتوانست مانند دریل مغزش را بشکافد. باید دیار را هرطور که شده بیرون میفرستاد! باید بیرون میراهی شد قبل از اینکه آن بیشرفها مانند مور و ملخ اینجا بریزند.
-گفتم… اضافه کردم قرار نیست به خاطر من… به عزیز آسیبی برسه!
اینگونه که با بغض و بهت حرف میزد، چنان جنونی به شیرزاد میداد که میخواست دست دور صورتش گرد کند و جلوی لرز چانهاش را بگیرد.
و شیرزاد فقط میتوانست این جنون را میان فریادهایش تخلیه کند وقتی رها به هر چیزی چنگ میانداخت که دخترک را به خونه بکشاند:
-پس چرا اون زن الان رو تخت بیمارستانههههه؟
-شیرزاد؟
کیوان بود که میمیل داشت مردانگی به خرج دهد؟ کیوان بود که میتمایل داشت درس مردانگی به شیرزاد دهد؟
حالا نهتنها چانهاش، بلکه تمام تنش به لرزش در آمده بود. لبهایش مانند طفلی سوار بر فکش میلرزید و شیرزاد تا نگاهش به آن صحنه خورد ، ناطلاع داشت چگونه این همه خشم را بیرون بریزد.
ندانست چگونه جلوی این اتفاقات را بگیرد و تنها میتوانست آن همه دیوانگی را سر اولین شئ سر جادهش خالی کند. آن هم چهارپایهای بود که با آوای کشیده، توسط لگد شیرزاد واژگون شد.
نفسنفس میزد. حالش خوب نبود و اگر غائله را ختم نمیکرد، همانجا رها را دفن میکرد. میان همان حیاط!
-همین الان وسایلت رو جمع میکنی و از اینجا میری!
یک نگاه مگر چقدر میتوانست مات شود؟! چقدر میتوانست زخم بزند بر جان کسی؟! چقدر میتوانست نشان دهد او از چشم افتاده است؟
به راستی از چشمش افتاد؟
**
فلش فوروارد: زمان حال
موتور را داخل حیاط منزل کشید و با پشت پا، دروازه آهنین را بست. روی زمین پر از برگهای خیسخوردهی زیر باران بود و سرشانههای شیرزاد نیز خیس از همان قطرهها. موتور را زیر سایبان جلوی ساختمان پارک کرد و مسعود با شنیدن صدای آن ، در هال را باز کرد.
منزل قدیمی بود و خالی. رفیق داشتن میتوانست چنین روزگارهایی به درد بخورد. حالا گاهی پیش میآمد که از حماقت رفقا چوب بخورد ولی خوبیاش بیشتر از بدیاش بود.
-اوه اوه چه بارونی گرفته! چرا با ماشین نیومدی؟
شیرزاد کاسکت را از سرش کشید و پایین وارد شد. هوا سرد بود و مسعود به خاطر بیرون وارد شدن از فضای گرم خانه دستانش را در سینه جمع کرده بود.
شیرزاد از کنارش گذشت و مسعود هم پشت سرش در را بست.
-چی شد؟ حرف زده یا نه؟
-دست خوش! مسعود بالا سرش باشه و به حرف نیاد؟!
شیرزاد برگشت و نیمنگاه بدی به او انداخت. قبل از داخل راهی شدن به اتاق مسعود، آرنجش را گحرکت کرد:
-شیرزاد… چکار کردی؟ با دختره حرف زدی؟
-الان ولم کن مسعود!
مسعود سر جادهشتوقف کرد. بدجور عذابوجدان گراهی شده بود و متوجه شدن این حال شیرزاد بدترش میکرد:
-میخوای من باهاش حرف بزنم؟ به پیر، به پیغمبر میگم تقصیر من بوده!
بینی شیرزاد منقبض شد. هرگاه به این نقطه میرسید دوست داشت سر از تن مسعود جدا کند:
-بفرما برو حرف بزن! میخوای چی بگی؟ گیریم درک کرد… گیریم متوجه شد اون شامگاه چرا با اون وضع فجیع از خونه بیرونش کردم؛ بعدش چی میشه؟
مسعود آشفته سر کج کرد:
-فقطیه لحظه بود. چه میدونم دقیقاً همون لحظه که دارم با گوشی حرف میزنم میزنه بیرون؟
چانهی شیرزاد سخت شد و آوای گرفتهاش با خشم از گلویش خارج شد:
-تا صبح چند بار بهت زنگ زدم مسعود؟
مسعود دستانش را بالا برد و شیرزاد اجازه نداد حرف بزند. بیشتر سر روی صورتش خم کرد:
-ازت جویا شدم… اضافه کردی حتی یک لحظه نگاه از اون در برنداشتی… گفتی دختره حتی پاشو از خونه بیرون نذاشته… اضافه کردی هیچکس اطراف خونه پرسه نمیزنه… بیان کردی هیچ خطری نیست… من تا لنگ ظهر تو اون بیمارستان خرابشده موندم، چون فکر میکردم دختره هنوز خونهست. من رو ححرکت کرد حساب کردم و تو اون بیمارستان منتظر خبر مرگ و زیستن مادرم موندم!
-حق داری! هرچی بگی حق داری! بابا بهخدا منم چند وقته تو خونهم جنگ اعصاب به راهه… نمیتونم درست و حسابی با زن خودم راهی شدار کنم… عذاب وجدان یقهمو ول نمیکنه شیرزاد! دنبالیه راهحل واسه جبرانم؛ کی از من نارفیقی مشاهده کردی؟
شیرزاد جوابی نداد و فقط تمایل داشت با چند نفس عمیق بر خودش مسلط باشد. عجله داشت برای متوجه شدن حرفهای آن مرتیکه و مسعود کف دست روی صورتش کشید:
-مینا حاملهست شیرزاد! دارم بچهدار میشم…
نگاههای شیرزاد از هم باز شدند. لحظهای نیاز داشت چیزی که متوجه شده است را تحلیل کند و بعد… میان دلمردگیهای این اخیر، برای ثانیهای کوتاه دیدهانش برق زد:
-چی میگی پسر؟
مسعود با غم و شادی سر تکان داد:
-آره… اما اتفاقای این چند وقت اخیر نمیذارن لذتشو ببرم. هی با خودم میگم چه غلطی بکنم که درست شه. شیرزاد من میدونم تو چیا کشیدی و هنوزم میکشی. همین دیوونه م کرده!
شیرزاد تک خندهای کرد و هنوز هم سینهاش درد داشت. از وقتی فاصله گرفت از دیار و از آن عمارت بیرون زد سینهاش درد داشت. ولی این خبر خیلی شیرین بود…
کف دست دور شانههای رفیقش گرد کرد و ضربهای به کمرش زد:
– خری دیگه… خر!
**
-بابا چرا کف دستامو بستین دیگه؟ گفتم همه چیو میگم یعنی میگم دیگه…
شیرزاد روی دو زانویش جای گرفته بود که بتواند مستقیماً با این حیوان پست دیدهدرنگاه شود.
حتی اگر کوچکترین دروغی در کارش بود جانش را میگرفت:
-کف دستات جلوی زبونت رو گراهی شدن؟ حرف بزن تا چک نخوردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن