خنجری در سینهام فرو حرکت کرد که راه تنفسم را میبست. صوتی بیان کردگوی پرستار با جهانبخش به گوش میرسید. امیدوار بودم من را بیرون نکنند.
– نمیدونید چقدر خرسندم که چشماتونو باز کردید… جهان رو بهم دادید… جهان رو… به امید خدا خودتون زودِ زود بلند میشید. مثل قدیما سایهی سر بچههاتون میشید…
مجدداً با انرژی کمش پلک روی هم گذاشت و صوتیش به سختی گوش داده شد:
-شیرزاد… اون… کله شقه…
-کی کله شقه؟
گوش دادن صوتی مردانهای که درست پشت سرم به گوش رسید، ریشهی موهایم را به بیداری دعوت کرد. کسی چند تقه روی قلبم زد و آن را هم به تپشی دیوانهوار فرا خواند.
سر جایم خشک بودم و نگاه دلتنگ و خیس عزیز که به پشت سرم دوخته شد، من نفسم را هم باختم.
-فدای… فدای قد و بالات شه… مادر!
گلویم به سختی تکان خورد و وقتش بود از جایم بلند شوم. میتوانستم بوی تنش را حتی از زیر آن ماسک پتوپهن هم حس کنم. نفس زدم و بوسهای دیگر روی پیشانی عزیز کاشتم:
-من… من میرم بیرون… مراقب خودتون باشید… خب؟
نگاهش با شوق بین صورت من و کسی که پشت سرم بود به گردش در رسید و من از جایم بلند شدم. گرمای حضورش درست پشت سرم بود و من میهراسیدم یک گام به عقب بردارم و…
-مواظب همدیگه باشید. مثل… مثل تخم چشمتون…
بیش از این اگر میماندم، اشکهای آهسته و بیصدایم تبدیل به هقهق میشد. نمیدانستم چه حسی در صورت اوست… نمیاطلاع داشتم و باید میحرکت کردم…
**
شیرزاد:
فقط یک وجب فاصلهاش با او بود و شیرزاد نمیمتوجه شد این چه حس سرکش و تازهایست که دیوانهاش میکند. تابهحال چنین حسی را تجربه نکرده بود. تابهحال دلتنگ کسی نشده بود که در فاصلهی یک وجبیاش باشد و شیرزاد حتی مفهوم این دلتنگی را درک نمیکرد. فقط میخبر داشت تا حد مرگ به او نزدیک است و تا حد مرگ از او دور است.
-مواظب همدیگه باشید. مثل… مثل تخم دیدهتون…
شیرزاد عمیق نفس کشید و تکتک محرکهای بویاییاش آن بوی آشنا را فریاد زدند. رسیده بود عزیز را ببیند. چشمهای بازش را… ولی گویی تمام تنش قفل شده بود و نمیمیل داشت حتی یک گام عقب برود.
-دعا میکنم زودتر برگرمتوجه شد پیشمون. من… من برم تا پرستار بیرونم نکرده!
خم شد و پیشانی عزیز را به نرمی بوسید. پلک بست شیرزاد و حسادت در جان کودکانی بود که عروسکشان را میگرفتند.
دوچرخه، تفنگ پلاستیکی یا حتی مادرشان…
نه مرد گندهای مانند او!
عقب نرفت و دیار با احتیاط برگشت. برگشت که حتی کوچکترین احتمالی برای برخورد با شیرزاد وجود نداشته باشد.
برگشت که حتی نوک ناخنش به او نخورد.
برگشت و زیر نگاه مستقیم و مسخ شیرزاد ، لب زد:
-اجازه میدین لطفا؟
مژههای سیاهش از بالای ماسک مشخص بود. ابروهای پرش… چتریهای فر و بلندی که احتمالاً پشت گوشش فرستاده بود، ولی هنوز هم میشد مجعد بودنشان را فهمید. نگاه به زمین دوخته بود و قصد بالا آوردنش را هم نداشت.
نگاه پر از محبت عزیز به آن دو بود و انگار نفس میگحرکت کرد از آن صحنه.
دیدهان شیرزاد…
نگاهش…
حتی یک لحظه از صورت دیار برداشته نمیشد و عزیز کار داشت با آن دو.
بگذار از این خرابشده مرخص شود...
بگذار به خونهی شیرزاد برگردد ، بعد میاطلاع داشت چگونه این دو مرغ عشق را در آغوش هم بیاندازد.
دیار داشت از پا در میرسید و وقتی مشاهده کرد مرد از جایش یک اپسیلون تکان نمیخورد ، با نهایت دقت از کنارش گذشت.
آخرین بازدم سنگین شیرزاد از سینهاش در آمد و رد قدمهایش را دنبال کرد.
-آقا فقط یه دقیقه دیگه میتونید بمونید!
تلنگری در گوش شیرزاد او را به خود آورد تا به طرف عزیز برگردد. نگاهش را ببیند. شوقش را ببیند. و روی زانوهایش خم شود:
-ننه…
کف دستش را گراهی شد. همانی که تا چند لحظه پیش در کف دستان دیار بود و عزیز باز هم اشک ریخت:
-با هم… قهرید؟
خوب میاطلاع داشت چگونه شیرزاد را دربهدر کند. خوب بلد بود دیوانه ترش کند.
شیرزاد ماسک را از صورتش برداشت و لبهایش را به کف دست مادرش چسباند:
-الهی شکر… تو که مارو کشتی…
-برو… برو دنبالش مادر… وقت واسه ملاقات زیاده… برو تا… تا نرفته!
مردمکهای شیرزاد لرزیدند. لرزیدند و سوخشتابزده. تمایل داشت لب باز کند که زن چشمانش را به نشانه اطمینان روی هم گذاشت و آوای بلند پرستار به گوش رسید:
-آقای محترم، لطفاً ماسکتون رو بزنید و زودتر برید بیرون!
تبسمی بیمعنا روی لبهای شیرزاد نقش بست. فقط محض راحت کردن خیال مادرش… تبسم زد و سر تکان داد:
-چند روز دیگه برمیگردی خونه. بعد هرچقدر قلبت خواست سرم غر بزن!
-برو دیگه.. برو!
شیرزاد از جا کشیده شد و در کوتاهترین وقت، بوسه روی پیشانی مادرش کاشت. همان نقطهای که دیار بوسیده بود و به نشانهی احترام دو انگشتش را گوشهی پیشانی چسباند.
اگر دیر میجنبید، دیار میراهی شد. میحرکت کرد و شاید دیگر هرگز فرصت حرف زدن پیدا نمیکرد!
عقبعقب راهی شد و جان به پاهایش داد. در کوتاهترین وقت ، گانها را از تنش بیرون کشید و کتونیهایش را نوک پا انداخت. درب ریلی از هم باز شد و شیرزاد به سرعت از آنجا بیرون حرکت کرد. نگاه به ته سالنی دوخت که دیار همان لحظه از پیچش خارج میشد.
کف دست پشت کتونیهایش انداخت و آنها را به سرعت بالا کشید.
نفسهایش در جنگ با هم بودند وقتی به آن طرف میدوید و افراد را کنار میزد. از جادهرو که وارد سالن بزرگ شد، نگاه دودو زنش را دورتادور سالن گرداند و دخترکی کوچک و سیاهپوش را در حال داخل شدن در آسانسور متوجه شد.
مردمکهایش گشاد شد و دوید.
آنقدری تند دوید که بتواند قبل بسته شدن درب ریلی آسانسور ، خودش را داخل بیاندازد.
قامت بلند و تنومندش که داخل آسانسور شد، دیار دیده گرد کرد و کسی از پشت سرشان داد زد:
-سوار نشید ؛ اون آسانسور پرسنلـــه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن