خنجری در سینهام فرو رفت که راه تنفسم را میبست. صوتی اضافه کردگوی پرستار با جهانبخش به گوش میرسید. امیدوار بودم من را بیرون نکنند.
– نمیدونید چقدر شادم که چشماتونو باز کرمتوجه شد… جهان رو بهم دامشاهده کرد… دنیا رو… به امید خدا خودتون زودِ زود کشیده میشید. مثل قدیما سایهی سر بچههاتون میشید…
بار دیگر با انرژی کمش پلک روی هم گذاشت و صدایش به سختی متوجه شده شد:
-شیرزاد… اون… کله شقه…
-کی کله شقه؟
شنیدن صوتی مردانهای که درست پشت سرم به گوش رسید، ریشهی موهایم را به بیداری دعوت کرد. کسی چند تقه روی قلبم زد و آن را هم به تپشی دیوانهوار فرا خواند.
سر جایم خشک بودم و نگاه مشتاق دیدار و خیس عزیز که به پشت سرم دوخته شد، من نفسم را هم باختم.
-فدای… فدای قد و بالات شه… مادر!
گلویم به سختی تکان خورد و وقتش بود از جایم کشیده شوم. میتوانستم بوی تنش را حتی از زیر آن ماسک پتوپهن هم حس کنم. نفس زدم و بوسهای دیگر روی پیشانی عزیز کاشتم:
-من… من میرم بیرون… مراقب خودتون باشید… خب؟
نگاهش با شوق بین صورت من و کسی که پشت سرم بود به گردش در آمد و من از جایم قد بلند شدم. گرمای حضورش درست پشت سرم بود و من میهراسیدم یک گام به عقب بردارم و…
-مواظب همدیگه باشید. مثل… مثل تخم چشمتون…
بیش از این اگر میماندم، اشکهای آرام و بیآوایم تبدیل به هقهق میشد. نمیاطلاع داشتم چه حسی در صورت اوست… نمیدانستم و باید میرفتم…
**
شیرزاد:
فقط یک وجب فاصلهاش با او بود و شیرزاد نمیمتوجه شد این چه حس سرکش و تازهایست که دیوانهاش میکند. تابهحال چنین حسی را تجربه نکرده بود. تابهحال دلتنگ کسی نشده بود که در فاصلهی یک وجبیاش باشد و شیرزاد حتی مفهوم این مشتاق دیداری را درک نمیکرد. فقط میدانست تا حد مرگ به او نزدیک است و تا حد مرگ از او دور است.
-مواظب همدیگه باشید. مثل… مثل تخم دیدهتون…
شیرزاد عمیق نفس کشید و تکتک محرکهای بویاییاش آن بوی آشنا را فریاد زدند. آمده بود عزیز را ببیند. نگاههای بازش را… اما گویی تمام تنش قفل شده بود و نمیخواست حتی یک گام عقب برود.
-دعا میکنم زودتر برگرمشاهده کرد پیشمون. من… من برم تا پرستار بیرونم نکرده!
خم شد و پیشانی عزیز را به نرمی بوسید. پلک بست شیرزاد و حسادت در جان کودکانی بود که عروسکشان را میگحرکت کردند.
دوچرخه، تفنگ پلاستیکی یا حتی مادرشان…
نه مرد گندهای مانند او!
عقب نراهی شد و دیار با احتیاط برگشت. برگشت که حتی کوچکترین احتمالی برای برخورد با شیرزاد وجود نداشته باشد.
برگشت که حتی نوک ناخنش به او نخورد.
برگشت و زیر نگاه مستقیم و مسخ شیرزاد ، لب زد:
-اجازه میدین لطفا؟
مژههای سیاهش از بالای ماسک مشخص بود. ابروهای پرش… چتریهای فر و بلندی که احتمالاً پشت گوشش فرستاده بود، اما هنوز هم میشد مجعد بودنشان را متوجه شد. نگاه به زمین دوخته بود و قصد بالا آوردنش را هم نداشت.
نگاه پر از محبت عزیز به آن دو بود و انگار نفس میگحرکت کرد از آن صحنه.
نگاهان شیرزاد…
نگاهش…
حتی یک لحظه از صورت دیار برداشته نمیشد و عزیز کار داشت با آن دو.
بگذار از این خرابشده مرخص شود...
بگذار به منزلی شیرزاد برگردد ، بعد میخبر داشت چگونه این دو مرغ دلدادگی را در آغوش هم بیاندازد.
دیار داشت از پا در میوارد شد و وقتی متوجه شد مرد از جایش یک اپسیلون تکان نمیخورد ، با نهایت دقت از کنارش گذشت.
آخرین بازدم سنگین شیرزاد از سینهاش در رسید و رد قدمهایش را دنبال کرد.
-آقا فقط یه دقیقه دیگه میتونید بمونید!
تلنگری در گوش شیرزاد او را به خود آورد تا به طرف عزیز برگردد. نگاهش را ببیند. شوقش را ببیند. و روی زانوهایش خم شود:
-ننه…
کف دستش را گراهی شد. همانی که تا چند لحظه پیش در کف دستان دیار بود و عزیز باز هم اشک ریخت:
-با هم… قهرید؟
خوب میدانست چگونه شیرزاد را دربهدر کند. خوب بلد بود دیوانه ترش کند.
شیرزاد ماسک را از صورتش برداشت و لبهایش را به کف دست مادرش چسباند:
-الهی شکر… تو که مارو کشتی…
-برو… برو دنبالش مادر… وقت واسه ملاقات زیاده… برو تا… تا نرفته!
مردمکهای شیرزاد لرزیدند. لرزیدند و سوخشتابزده. تمایل داشت لب باز کند که زن نگاهانش را به نشانه اطمینان روی هم گذاشت و صوتی کشیده پرستار به گوش رسید:
-آقای محترم، لطفاً ماسکتون رو بزنید و زودتر برید بیرون!
تبسمی بیمعنا روی لبهای شیرزاد نقش بست. فقط محض راحت کردن خیال مادرش… تبسم زد و سر تکان داد:
-چند روز دیگه برمیگردی خونه. بعد هرچقدر قلبت میل داشت سرم غر بزن!
-برو دیگه.. برو!
شیرزاد از جا قد بلند شد و در کوتاهترین وقت، بوسه روی پیشانی مادرش کاشت. همان نقطهای که دیار بوسیده بود و به نشانهی احترام دو انگشتش را گوشهی پیشانی چسباند.
اگر دیر میجنبید، دیار میحرکت کرد. میحرکت کرد و شاید دیگر هیچگاه فرصت حرف زدن پیدا نمیکرد!
عقبعقب رفت و جان به پاهایش داد. در کوتاهترین زمان ، گانها را از تنش بیرون کشید و کتونیهایش را نوک پا انداخت. درب ریلی از هم باز شد و شیرزاد به سرعت از آنجا بیرون حرکت کرد. نگاه به ته سالنی دوخت که دیار همان لحظه از پیچش خارج میشد.
کف دست پشت کتونیهایش انداخت و آنها را به سرعت بالا کشید.
نفسهایش در جنگ با هم بودند وقتی به آن طرف میدوید و افراد را کنار میزد. از مسیررو که وارد سالن بزرگ شد، نگاه دودو زنش را دورتادور سالن گرداند و دخترکی کوچک و سیاهپوش را در حال داخل شدن در آسانسور دید.
مردمکهایش گخوشحال شد و دوید.
آنقدری سریع دوید که بتواند قبل بسته شدن درب ریلی آسانسور ، خودش را داخل بیاندازد.
قامت بلند و تنومندش که داخل آسانسور شد، دیار چشم گرد کرد و کسی از پشت سرشان داد زد:
-سوار نشید ؛ اون آسانسور پرسنلـــه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن